La Sporas

Taziye

2011-12-04T17:52:00.004+02:00

Tıp Fakültesi mezunu,Brezilyalı büyük futbolcu "Doktor" Sokrates bugün hayatını kaybetmiş. Bize de bu büyük adama "R.I.P" demek düşer. 82 Dünya Kupası'nda Sovyetler'e attığı bu muhteşem golle..

Jaka Lakovic

2011-10-25T10:00:00.001+03:00

Onun Galatasaray forması giymesinden dolayı çok mutluyum. Sağına vurup sokacağı her üçlük, vereceği her ince asist, karşı takımın gardına yapacağı her sinir bozucu baskı Galatasaray'a galibiyet olarak dönecek çünkü.

Üstelik uzun kariyeri boyunca yalnızca 4. transferini yapmış bir oyuncudan bahsediyoruz. Panathinaikos ve Barcelona'da uzun yıllar oynamak kolay bir iş değil. Kazanmadık kupa bırakmamak da öyle.

Bu sene basketbolda Galatasaray'ın yılı olacak gibi. Dümende bu soğukkanlı Sloven varsa sorun yok!

Rijkaard'ın Yapamadığını Yapacak Adam!

2010-12-14T14:30:00.002+02:00

Hagi'yi zerre kadar sevmem..

Benim aşık olduğum Hagi, Bilbao kalecisi Etxeberria'yı son dakikada kalenin içine sokan, Monaco'ya 40 metreden gol atan Hagi'ydi..

Milan'ı, Leeds'i, Real Madrid'i perişan eden Hagi..

Futbolu bıraktığı gün benim kalbimden reel bir gerçeklik olarak silindi. Hatıralarda yerini aldı..

Çünkü benim hayran olduğum Hagi, bir cep telefonu için millete hırsız muamelesi yapan ya da antipatik şekilde yarı-Türkçe yarı-Romence basın toplantıları düzenleyen Hagi değil..

Kesinlikle başarılı bir teknik direktör olmadığı halde, öyleymiş gibi davranan, otoriterlik taslayacağım diye Misimoviç'i çöpe atan Hagi hiç değil...

Her büyük takımın kötü sezonları olabilir.. Bank Asya geyikleri ya da Pino'nun kaçırdığı saçma sapan goller umrumda bile değil.. Ama santraforda Pino'ya muhtaç edilmek ve takımımın sahada ne tarz bir futbol oynamaya çalıştığını anlayamamak umrumda!

Rijkaard'ı kaybedip, Hagi'yle hiçbir şeyin değişmediğini görmek umrumda!

Kafası rahat bir Rijkaard'la değişimi gerçekleştirebilirdiniz; ama başında Demokles'in meşhur kılıcı sallanan Hagi'yle hiçbir şey yapamazsınız..

Çünkü koyun can derdinde, kasap et derdinde..

Kayserispor Her Zamanki Gibi

2010-08-20T23:00:00.004+03:00

Bu sezon Süper Lig maçlarını canlı olarak daha fazla izleyebilme imkanına sahibim. Lig Tv'nin her hafta 9 maçı da canlı yayınlayacak olması, özellikle Anadolu takımları hakkında değerlendirmeler yapma konusunda ekmeğime yağ sürdüğü için mutluyum. Zira Galatasaray bitmek bilmeyen sorunlarıyla beni bir hayli yıpratmış durumda.

Kayserispor'un, en üst lige yükseldiğinden bu yana kazandığı çok önemli bir mizaç var. Daha doğrusu Ertuğrul Sağlam'dan bu yana... Süleyman Hurma ve yönetimin zaman zaman yaptığı anlamsız gösterileri bir kenara bırakırsak, (Ali Turan ve Mido olayları gibi) kulübü istikrarlı bir yapıya kavuşturmalarının hakkını vermeliyiz. Çünkü Kayserispor bu süreçte doğru antrenör ve oyuncu seçimlerinin etkisiyle, hem ligde sürekli üst sıralara oynayan; hem de belli bir oyun kalıbına sahip, orta seviye bir Avrupa takımı görüntüsü aldı. Yeni stadları da modernleşme yolundaki çabalarını süsledi.

Şota, ilk iki maçta gözlemleyebildiğimiz kadarıyla, Van Gaal'in asistanı olmasının meyvelerini Kayserispor'da toplayacak. Lige 2 maçta gol yemeden 6 puanla başlamasından daha da önemlisi oynatmak istediği futbol: Ortasahası teknik açıdan güçlü, her bölgede ayağa oynayan, tempolu bir takım yaratmaya çalışıyor. Kayserispor'un yakın tarihi göz önüne alındığında, bu oyunu oynamaya müsait bir takım olması en büyük avantajlarından biri. Gençleri kullanmaya yönelik çabası da takdire şayan. 1-0 kazandıkları Karabükspor maçında sahanın yıldızları o gençlerden bekler Hasan Ali, Hamza ve ön libero Abdullah'tı. Hemşehri kontenjanından transfer attiği Gürcü stoper Amisulashvili de, Serdar Kesimal'le olan uyumuyla hakkındaki "torpil" iddialarını kafalardan sildi diyebiliriz.

Önder Turacı'nın ardından Silvestre ve Makukula transferleri de konuşulduğu gibi gerçekleşirse, Kayseri ligin sonuna kadar tepeye oynayabilir. Şota, Kayserispor'a modern bir futbol oynatmaya çalışıyor ve bu yolda destek için takımın havasını bozmayacak, kaprissiz bir-iki tecrübeli futbolcuya daha ihtiyacı var. Özellikle sağlam bir santrfor takımın en büyük eksiği. Cangele müthiş oynuyor; ancak alternatifsizliğiyle bir yere kadar...

Yılın Transferi

2010-06-01T15:30:00.003+03:00

2016 Avrupa Futbol Şampiyonası'nı düzenleme hakkını, öyle ya da böyle bir şekilde kaybettik. Bu kaybın 7-6'lık oylama sonucuyla gerçekleşmesi, Şenes Erzik'in söylediği gibi "bizim için iyi Fransa için kötü bir sonuç" oldu. Ama yaşadığımız dünyada iyiye kötüye değil, neticeye bakılıyor ne yazık ki... Buradaki temel sorulardan biri, son 10 yıl içinde bir UEFA bir de Şampiyonlar Ligi finaline evsahipliği yapmamıza, yani futbol organizasyonu düzenleme konusundaki yükselişimize karşın, neden şampiyonanın bize verilmediği olmalı. Bunu ister Platini'ye ister Mahmut Özgener'e sorun, farketmez...

Futbolda hala büyük bir organizasyon düzenleyememiş olabiliriz; ancak bundan daha önemli gelişmeler yaşıyoruz ülke sporumuz adına. 2001 Avrupa Basketbol Şampiyonası'nın ardından (daha önce de 1959'da evsahipliği yapmıştık) 2010 Dünya Basketbol Şampiyonası'nı almamız futbol endeksli bir toplum olarak silkinmemizi sağladı. Diğer spor dallarında daha kolay söz sahibi olmamızı sağlayacak bir potansiyelimiz olduğunu ortaya koydu. Buradaki asıl garip olaysa, futbolla daha fazla ilgili olmamıza karşın, ilgimizin sınırlı olduğu branşlarda daha başarılı adımlar atabilmemiz...

Quaresma gelir mi? Fenerbahçe şampiyonluğun kaçmasının bedelini yapacağı flaş transferlerle falan ödetir mi? Bunu bilemem; ama bu kez yılın transferi Messi gelmediği sürece futboldan çıkmayacak. Çünkü önce Fenerbahçe Kadın Basketbol takımı WNBA'in en gözde dış skoreri Diana Taurasi'yi transfer etti. Üstelik bu transferi Taurasi'nin kariyerinin en başarılı döneminde, hem WNBA şampiyonluğunu hem normal sezon MVP'liğini hem de finallerin MVP'si ödülünü kazandığı bir sezonun ardından gerçekleştirdi. Ardındansa Fenerbahçe Acıbadem, Şampiyonlar Ligi'nde en azından bir kere daha final-four oynayabilme yolunda 3 flaş transfere imza attı.

Önce dünyanın en başarılı smaçörlerinden Rus Sokolova'yı kadrosuna kattı. Sokolova daha önce kariyerinin en dominant döneminde Eczacıbaşı forması da giymişti. Fenerbahçe bize onu bir kez daha izleme imkanı sundu. Bugünse Alman yıldız Christiane Fürst'le sözleşme imzalandı. Fürst dünya voleybolunda savunma ve blok deyince akla gelen belki de ilk isim...

Yarınsa günümüz voleybolunun en önemli hücum oyuncularından Polonyalı Skowronska'yla sözleşme imzalanacak. Skowronska, yeteneklerinin yanında sempatikliğiyle de dünyanın en sevilen sporcularından birisi. Mehmet Ali Aydınlar bugünkü törende: "Yarın bir sürprizimiz daha olabilir" demiş. Kulislerde dolaşan isimse bir diğer dünyaca ünlü oyuncu, İtalyan pasör Eleonora Lo Bianco.

Bu isimlerden hangisi yılın transferi olacak? Karar vermek gerçekten çok zor!...

Ustadan Çırağa (!) İkram

2010-05-23T00:20:00.001+03:00

Şu Mourinho-Van Gaal, usta-çırak geyiklerinden fazla haz etmediğimi öncelikle belirteyim. Sonuçta tarzları birbirinden çok farklı iki teknik adam, hayatlarının bir döneminin kesişmesi dışında aralarında nasıl bir usta-çırak ilişkisi olabilir merak ediyorum doğrusu...

Jose Mourinho, Louis Van Gaal gibi bir sistem antrenörü olmamasının avantajlarını iyi kullandı finalde. Daha doğrusu bu ayrım, onun herhangi bir ekstra hamle yapmadan kupaya ulaşmasını sağladı. Bayern Münih maç boyunca iki kanatta kullandığı iki ters ayaklı adamla İnter'in ekmeğine yağ sürdü çünkü.

Bunlara Bayern ortasahasının ortasıyla, ağır stoperleri arasındaki boşluk ve bu boşlukta cirit atan Sneijder, Milito (attığı iki şık golü atlamayalım), Pandev ve Eto'o dörtlüsü eklenince yenilgi kaçınılmaz oldu.

Hamit, belki de en son oynayacağı mevkiilerden birinde, sol kanatta oynadı. Elinden geleni her zaman olduğu gibi yapmaya çalıştı; ancak Hamit gibi üstün taktik disipline ve iş ahlakına sahip bir futbolcu bile kendine 180 derece ters bir mevkiide ancak bu kadar katkı verebilirdi.

Bayern Münih'te hiçbir şart altında ve hiçbir platformda haz etmediğim iki adam var: Hasan Şaş'ın geliştirilmiş Hollanda edisyonu Arjen Robben ve Bilica'nın ruh ikizi Mark Van Bommel... Robben sağ kanatta yalnızca iki tercih üzerinden oynadı. %99 ihtimalle ortaya dripling-şut ve %1 ihtimalle ortaya dripling-pas... Van Bommel de durum daha da vahim; çünkü o sadece şut atmak zorunda! Zaten derin pası istese de yapamıyor.

Kanatları kendi ayağına kurşun sıkarak kapayınca, yeryüzünde göbeği en iyi savunan takım olan Inter'i delmenin bir yolu kalmadı Bayern Münih için.

Bayern Münih bireysel olarak da Inter'le başedebilecek durumda değildi. Final yolculuğunun kahramanlarından Ivica Oliç maç boyunca ayakta bile zor durabildi. Schweinsteiger (umarım doğru yazdım) ortasahanın ortasında olmuyor, nitekim yine etkisizdi. Solbek Badstuber elinden geleni yaptı. Elinden gelen ancak ortasahaya kadar çıkabilmekti yalnız! Van Gaal en azından ikinci yarıda risk alıp Pranjic'i tercih edebilirdi, etmedi...

Velhasıl kelam, Mourinho gerçekten şanslı adam kardeşim! Bunu başarılarını küçümsemek için söylemiyorum; başarı için birazda şans lazım sonuçta...

Ancak Real Madrid'e kapak atabilmek için, Santiago Bernabeu'da kupa kaldırmaktan daha kestirme bir yol olabilir mi?

Anlamsız Kamp Anlamlı Başladı

2010-05-22T21:30:00.003+03:00

Peşinen söyleyeyim, birçok kişi gibi liglerin sona erdiği bir dönemde, dünya kupasına da katılamamışken böyle bir kampı ben de son derece anlamsız buluyorum. Muhtemelen Çekler de böyle düşünüyordur. Hatta maçı bile bölük pörçük izleyebildim.

Böyle karambol bir dönemde futbolcuları motive edebilecek belki de yegane faktör, yeni teknik direktör Guus Hiddink'ti. Onun antrenmanlarda futbolcuları tanımak, onların performansını görmek için gösterdiği sempatik çabalar ve futbolcuların da onun gözüne girebilme isteği takımın bugünkü galibiyetinin anahtarıydı şüphesiz.

Dolayısıyla Hiddink'in Türkiye kariyerine galibiyetle başlaması bu paralelde anlamlı oldu.

Okan Buruk ve Emre Aşık'ın milli jübileleri, günün anlam ve önemini arttıran diğer olaydı.

Aklıma düşen bir diğer anlamlı gelişmeyse, La Sporas Spor Servisi olarak her zaman ve her şartta yanında olduğumuz Arda Turan'ın bireysel performansıydı. Arda milli takımın en önemli itici gücü olduğunu, attığı gol ve yaptığı asistle bir kez daha gösterdi. Kafası başka şeylerle meşgul edilmeyen; bizim bildiğimiz neşeli, kendine güvenen Arda'ya Türk futbolunun çok ihtiyacı var. Arda'sız olmayacağını birileri artık anlamalı...

Günün son anlamlı olayıysa tarihin tekerrürüydü. Euro 2008'deki kadar dramatik olmasa da, Çekleri bir kez daha yendik. Goller de o zamanki belalıları Arda ve Nihat'tan geldi. Bir diğer belalıları Hamit'se, aynı saatlerde Santiago Bernabeu'nun koridorlarında sahaya çıkmayı beklediğinden, karşılarında yoktu!

Pierce Ne Dediyse O!

2010-05-20T21:15:00.001+03:00

step step step step it up
and we never give up
its all about never givin in
and we never give up
its about will and who wants the most
stepin up
this is what its all about
two great teams who are
stepin up
get the guys ready to go
its about who wants the most
that what great players do
make big plays
step step step it up
and we never give up
its all about havin the heart of a champion

*NBA'in play-off öncesi yayınladığı eğlenceli reklam filmi. Paul Pierce'ın dedikleri şu ana kadar gerçekleşti. Boston Celtics normal sezonun aksine, play-off'larda giderek büyüyen bir oyun ortaya koyuyor...

Aranızda Fenerbahçe'yi Seven Var mı?

2010-05-20T00:20:00.007+03:00

Nedense olumsuz durumlardan sonra şapkamızı önümüze koyup dersler çıkarma yanlısı bir toplum değiliz. Çoğu başarısızlıkta, kendi dışımızda gelişen olayları sorumlu gösteririz. Her konuda bahanemiz hazırdır. Tüm dünya bize karşı edebiyatları falan... Evrensel mottomuz bile "Türk'ün Türk'ten başka dostu yoktur"dur zaten.

Peki acaba Türk, Türk'ün ne kadar dostu?

Yazının daha çok sosyolojik bir istikamette seyrettiğinin farkındayım ve daha fazla saçmalamamak için esas adam ve esas konuya geliyorum.

Bugün Aziz Yıldırım'ın yaptığı açıklamalar, beni öncelikle bir "futbolsever" olarak yaraladı. Ha, bu açıklamaları ondan beklemiyordum dersem yalan olur, o ayrı... Ancak yine de, en azından son yılların her anlamda en pozitif şampiyonu Bursaspor'a, ve Türk futbol tarihinin hem profesyonelliği, hem karakteri, hem de başarılarıyla en büyük kalecisi Rüştü Reçber'e saygılı olmasını beklerdim. Özellikle her fırsatta her zaman Fenerbahçeli olduğunu söyleyen ve daha da önemlisi Beşiktaş taraftarının bile bunu bilmesine rağmen "adam" olduğu için sesini çıkartmadığı birisi hakkındaki ithamları gerçekten çok üzücüydü. Üstelik bu bağlamda, tüm şampiyonluğun yükünü Rüştü'ye yüklemiş gibi gözükmesi daha da bir saçma oldu.

Diyelim ki Rüştü kaleyi açtı kardeşim, -ki bu aklımın ucundan bile geçmiyor- senin takımın ne yaptı? Maçı kazansaydın, hiçbir dış etken senin şampiyonluğunu etkileyemeyecekti ki!

Aziz Yıldırım'ın ve tüm Fenerbahçe taraftarlarının oturup "Neden herkes bize karşı?", "Niye bizi bizden başkası sevmiyor?" diye düşünmesi lazım. Bunu düşünüyorlar aslında, ancak buldukları yanıtlar yanlış. Onlar genelde bu durumu, "Aziz Yıldırım'da para var, stadımız müthiş, biz tek büyüğüz, kimse bizi çekemiyor" gibi egoist ve megaloman nedenlere bağlıyorlar. Halbuki asıl böyle yaparak kendilerini diğer takım taraftarlarından soğutuyor ve onların içinde antipati uyandırıyorlar. Eğer söyledikleri kadar "büyükseler", herkesi kucaklamaları gerekir. Büyüklük lafla değil, sevgi ve saygı kazanarak elde edilir çünkü. Bugün, ligdeki diğer 17 takımın ortak olarak sevmediği tek takım Fenerbahçe... Bunun nedeni de uyguladıkları "tek büyük" ve "kimse bizi çekemiyor" edebiyatlarıyla kendileri. Yani aslında sandıkları şeyler sonuç değil, nedenin ta kendisi...

Galatasaray ve Beşiktaş hakkında insanlarda bu denli büyük antipatik duygular oluşmaz mesela. Galatasaray, kuruluş sloganında da olduğu gibi asıl hedeflerini "yabancı takımları yenme" üzerine kurmuştur. Özelikle son 20 yılda Avrupa kupalarındaki başarılarıyla da, yeni nesilden birçok taraftar kazanmış ve Türk insanın taraflı-tarafsız sempatisini toplamıştır. Beşiktaş ise, büyük oranda Çarşı grubu özelinde bir sosyal sorumluluk ve başkaldırı oluşumudur. Çarşı, kendini yalnızca futbolla sınırlamaz. Biraz anarşist, birazcıkta hümanist bir ruhu vardır. Örneğin geçenlerde bizim okulda ÜniBjk, Lösev'le ortaklaşa bir yardım kampanyası düzenlemişti. Takım farkı kimsenin aklına ve umruna engel koymadı, haberi olan herkes gidip olaya yüreğini koydu.

Bunun dışında dikkatimi çeken bir başka olgu, Fenerbahçe'nin kendini şampiyonluğa çok fazla şartlaması ve bunu ölüm kalım meselesi olarak görmesi. Hatta çoğu Fenerli için, Galatasaray'ı yenmek bile şampiyonluk kadar önemlidir. Örneğin markalaşma yolunda çok önemli adımlar atmış, en kıyıda köşedeki branşa kadar Fenerbahçe'yi bir dünya kulübü olarak tasarlamış ve bu çabaları herkesçe takdir toplamış Aziz Yıldırım bile, çıkıp hedefimiz Avrupa'da kupa diyeceğine, 3 yıl üst üste şampiyonluk diyor. Hal böyle olunca da kaçan şampiyonluğun acısı çok daha şiddetli hissediliyor. Bursa'nın şampiyonluğu bile bu yarayı kapayamıyor.
Son maçta yaşanan anons skandalı, sahadaki çakma sevinç ve Aziz Yıldırım'ın yaptığı pişkin açıklamalar, ne yazık ki Fenerbahçe taraftarının büyük bölümünün de ana mizacı. Ne pahasına olursa olsun şampiyonluk, bu yolda elden geleni arda koymama ve başarısızlık halinde sorumluyu dış mihraklarda aramak bu mizacın temel özellikleri.

Kendi sahanda oynadığın bir maçta, tüm ipler senin elindeyken, son hafta itibariyle hiçbir iddiası bulunmayan rakibini yenemiyorsun ve ardından diğer maçın skorundan medet umar hale geliyorsun... Ve böyle bir şampiyonluğa bile rahatça sevinmeye hazırsın! En basitinden Daum, 2006'da 2 puan yüzünden gönderilmişti, bu sene de 2 puan daha fazla toplamış olsa kalacaktı!

Aziz Yıldırım, Fenerbahçe'ye görünüşte yadsınamayacak birçok ekonomik ve kurumsal katkı sağladı, bu doğru... Ancak futbol özelinde gereken vizyon ve istikrarı bir türlü yakalayamadı. Doğru, ahlaklı ve taraflı-tarafsız herkesçe takdir görecek bir mantalite yaratamadı. Fenerbahçe deyince kafamda ilk olarak çirkef, 70 metrede top oynayan ve antipatik bir futbol takımı imgesi oluşuyor.

Burada son sözü Hıncal Uluç'a bırakacağım. Onun her zaman söylediği birşey var ve bu sanırım artık tasdiklendi: "Aziz Yıldırım futbolu en iyi kendinin bildiğini sanıyor, bu yüzden herşeye karışıyor. Fenerbahçe diğer branşlarda bu kadar başarılıyken, neden futbolda başarısız? Çünkü Aziz Yıldırım diğer alanlarda uygun ortamı sağlayıp bir kenara çekilirken, futbola sürekli müdahil oluyor. Bu da başarısızlığı beraberinde getiriyor"

not: gözlemlerim yaşım sebebiyle son 10 yıllık dönem özelindedir..

not 2: Fenerbahçe'yi Fenerbahçeli'nin gözünden okumak için...

Başlığa Gerek Mi Var? (Zaten Bulamadım!)

2010-05-16T22:00:00.008+03:00

Hayatımın en mutlu günlerinden birini yaşıyorum. İşin daha da garibi neden bu kadar mutlu olduğumu açıklayamıyorum!

Bugün futbolla yatıp kalkan, taraflı-tarafsız herkesin en mutlu günü olmalı. Eminim çoğu kişi böyle hissediyordur. Ben Fenerli olsam ilk anda elbette üzülürdüm; ancak bir süre sonra nabızları normale inince olayın güzelliğini kavrayacaklardır.

Ertuğrul Sağlam başta olmak üzere tüm Bursaspor'u tebrik ediyorum. Elimden gelen şimdilik maalesef yalnızca bu.

Şaşkınlıktan ve mutluluktan nasıl sevineceğini bilemeyen Bursalılar, aslında şu anda sevincin en saf halini yaşıyor. Bu bile şampiyonluğu neden hakettiklerinin bir göstergesi.

Fenerbahçe hakkında ise çok şey yazabilirim. Ancak Fenerbahçeli çok arkadaşım var; onları bu kederli günlerinde daha da yaralamak istemiyorum.

Şimdilik ağzımdan yalnızca bir cümle çıkabiliyor: Futbolun gerçekten adaleti varmış!

Bugün hem Aziz Yıldırım'a, hem Daum'a, hem Bilica'ya, hem Volkan'a, hem Lugano'ya, hem Emre'ye, hem Sağlam'ın arkasında duramayan Yıldırım Demirören'e, hem Volkan 9 maç gol yemezken onu öve öve bitiremeyip, şampiyonluğun sorumluluğunu bugün yediği hatalı gole yükleyenlere, hem Daum'u sene başı eleştirip, işler iyi gidince ağızları kulaklarında herşeyi toz pembe görenlere öyle bir tokat vurdu ki!

En çok da o provakatif, ezik, çaresiz 2-2 anonsunu yapan ve bunu yaptıranlara vurdu!

İyi ki varsın futbol!

Not: umarım bugün Kadıköy'de kimseye birşey olmaz...

Bir Play-Off Hikayesi: Boston Celtics 4-2 Cleveland Cavaliers

2010-05-14T19:15:00.007+03:00

2010 Play-Off'larında şu ana kadar sonucu en merakla beklenen, içinde barındırdığı olaylarla en çok konuşulan ve bazı oyuncuların büyük karakter gösterileri sunarken, bazılarınınsa baskı altında eriyip bittiği seri Boston'ın oldu. Bütün dikkatlerin LeBron'un üzerinde olduğunun bilincindeyim; ancak ben elimden geldiğince Shaq, Tony Allen ve hatta şaşırtıcı olabilir ama Rasheed Wallace'ın bile hakkını veren bir yazı yazmaya çalışacağım.

NBA'de son birkaç sezondur dönen bir furya var: O da Kobe ve LeBron'un bu ligin en iyi iki oyuncusu olduğu ve bir gün mutlaka finalde karşılaşacakları beklentisi. Bu beklentinin elle tutulur birçok dayanağı şüphesiz mevcut.

Kobe Bryant, lige adım attığı efsanevi 96 draftından bu yana kendi jenerasyonu bir yana, -ki bu jenerasyondan Steve Nash, Ray Allen, Allen Iverson, Stephon Marbury gibi birçok All-Star çıktı-NBA tarihinin en önemli yıldızlarından biri oldu ve kariyerine 4 şampiyonluk sığdırdı. Hepsinden önemlisi Kobe'yi sevin ya da sevmeyin, zaman içinde gösterdiği mental gelişimi, hırsı ve çalışkanlığıyla saha içinde örnek bir sporcu ve Michael Jordan'dan bu yana en dominant dış skorer oldu. Kobe şu anda aktif basketbolcular arasında, dünyanın istisnasız dört bir yanında tanınan belki de tek adam olabilir. Tüm bunların ötesinde, insanüstü kazanma azmi onu tam bir "winner" yaptı.

Kobe'nin öncülük ettiği efsanevi 96 draftının ardından, NBA yeni bir öncü jenerasyon için 7 yıl bekledi. Bu bekleyiş LeBron James liderliğinde Dwyane Wade, Chris Bosh ve Carmelo Anthony'li 2003 draftıyla son buldu. Artık Kobe ve diğer 96 draftı oyuncularından ileride bayrağı devralabilecek yeni jenerasyon hazırdı. Bu grubun şefi de, henüz lisedeyken bile Tanrı vergisi yetenekleriyle ortalığı birbirine katan, tek kişilik imha timi LeBron James olacaktı.

Yalnız LeBron James, Kobe'ye oranla daha dezavantajlı bir ortama sahipti. Cleveland Cavaliers 80'lerin sonu hariç NBA'de elle tutulur bir başarıya ulaşamamış, hatta tüm ABD'de profesyonel sporlarda "en şanssız kent" olarak damgalanmış bir şehrin takımıydı. Örneğin LeBron takıma katılmadan önceki son sezonunu franchise tarihindeki en kötü üçüncü galibiyet oranıyla (17-65) tamamlamışlardı. Yıldız seviyesinde bir oyuncu ise neredeyse yoktu. (Belki biraz takımdan ayrılana kadar Carlos Boozer, ucundan acık da Ilgauskas)
LeBron James lige adım attıktan sonra, işte bu haldeki Cleveland'ı kazanan bir takım haline dönüştürdü. Neler yaptığından hallice bahsetmeye gerek yok. Ne kadar önemli yeteneklere sahip olduğunu ve neler başardığını zaten tüm dünya biliyor.

Ancak dünyanın bilemediği birşey vardı: Herkes bu kadar üstün yeteneklere sahip, gerekirse en kötü gününde bile savunmayı 15 kere delip 15 turnike atarak 30 sayı yapabilecek meziyette bir oyuncunun, elbet bir gün şampiyon olacağını düşünüyordu. Üstelik LeBron James hiçbir zaman "underrated" muamelesi görmemiş, bir köşede unutulan adam olmamıştı. Ondan beklenenler, yüklü sponsorluk anlaşmaları ve zaman zaman doruk yapan egosu buna hiçbir zaman izin vermedi.

İlk senelerinde takımda ona şampiyonluk için yardım edebilecek bir oyuncu yoktu belki. Ancak zamanla genel menajer Danny Ferry, biraz geç de olsa ona yardımcı olacak yıldızlardan kurulu bir ortam hazırladı. Cleveland Cavaliers bu sene belki de tarihinin en güçlü takımını oluşturdu: LeBron James önderliğinde, her ne kadar yaşlanmış dahi olsa kariyerinde 4 yüzük bulunan Shaquille O'Neal, All-Star'lar Antawn Jamison, Mo Williams, Zydrunas Ilgauskas ve neredeyse oyunun her alanına katkı yapabilecek çeşitlilikte rol oyuncularından oluşan derin bir kadro. Üçlükçüsünden, savunmacısına kadar...

Ancak yine olmadı. LeBron James bu kez dış etkenlere değil, kendi benliğine tosladı. Herkesin nasılsa birgün şampiyon olur diye düşündüğü adamın kendisi de, şampiyonluğu olmamasına ve yıllar hızla geçmesine rağmen böyle düşünmeye devam etti. Gelinen noktada elbette koç Mike Brown'dan, diğer oyunculara kadar herkesin hatası var; fakat en büyük pay her fırsatta çıkıp kendine güveninin doruklarında olduğunu belirten açıklamalarıyla takımın saha içi lideri LeBron'a ait. LeBron'un egosu ona birçok bireysel ödül kazandırdı, ama şampiyon yapamadı. LeBron şampiyon olmak için gereken mantaliteye hiçbir zaman ulaşamadı. Cleveland şehri eminim şu anda yaşanan bu hayal kırıklığının bedelinin, bir adama çok fazla güvenmeleri olduğunu düşünüyordur.

LeBron'un şimdi New York Knicks'e gitmesi falan hiçbir şeyi çözmeyecek. Çünkü Cleveland'da zaman içinde sindirile sindirile onun üzerine kurulmuş bir yapı vardı. New York'un son 10 senesindeki başarısızlıklar ortada, ayrıca bu yaz muhtemelen 36. kez falan sil baştan yapmaya çalışacaklar.

LeBron hakkında yaz boyunca zaten gereğinden fazla yazılıp çizilecek. O yüzden daha fazla uzatmayıp, bu seride öne çıkan ve kaybolup giden adamları değerlendirerek yazıyı noktalayalım.
Boston Celtics:

NBA'de bir oyuncunun karakterini ve büyüklüğünü sınamanız için en uygun ortam Play-Off'lardır. En azından normal sezon içinde fırtına gibi esmiş bir oyuncunun, baskı altında duvara mı toslayacağı; yoksa baskının üstesinden mi geleceği burada belli olur. Bazı oyuncular normal sezonu yalnızca Play-Off'a hazırlık olarak görürken, bazıları normal sezonda kendini kral ilan edip, Play-Off'larda tahttan düşerler. Play-Off'ta işler sıkışınca kahraman olabilen adamlara "winner" denir. Onlar, filmin sonunda dünyayı kurtarıp, hiçbir şey olmamış gibi bir kenara çekilen adamlar gibidirler.

Bu karakter gösterisini yapan adamlar, Boston Celtics formalı oyuncular oldular. Bunun önemli sebeplerinden birisi de, takım olarak oynamanın önemini kavramış olmalarıydı. Herkes görevini yaptı, kimse kaderine isyan etmedi. İlk maçlarda Pierce kötü şut attı, sesini çıkarmadan gitti benche oturdu, takımı Rajon Rondo sırtladı. Rondo gerekirse bir maçta 18 ribaund aldı, gerekirse takımını bir lider gibi yönetti. Ray Allen bildiğimiz gibiydi. Şutu o gün iyiyse durdurulamadı, kötü günündeyse ısrarcı olmadı. Kevin Garnett kaçırdığı kolay bir basketten sonra gidip onun on kat zorunu soktu; ama o zor şuta sevineceğine kaçırdığı basit turnike için kendine kızıp kafasını yumrukladı.

Boston bir şekilde maçı idare edebilecek adamı bulup onu beslemeyi başardı. Kimse yapabileceğinden fazla sorumluluk almaya çalışmadı, herkes kendinden iyi olan adama sırasını verdi. Genelde iyi gününde olan oyuncu Rajon Rondo'ydu. Big Three'yi yıllar içindeki teknik ve zihinsel gelişimiyle artık 4'ledi Rondo..

Bench oyuncuları, takımın havasını bozmakla eleştirilen Sheed dahil, Tony Allen başta olmak üzere beklentilerin üzerinde bir oyun ortaya koydu. Ayrı bir parantez açılmayı hakeden adam Tony Allen, LeBron'u yavaşlatması yetmiyormuş gibi hücumda da bitiriciliğiyle takımının ateşleyicisi oldu. Shelden Williams bile seri boyunca bulabildiği 10 dakikalık sürede 9 sayı attı!

Boston zaten seriye iyi başlayan taraftı. Serinin 3. maçında evlerinde yaşadıkları 29 sayılık tarihi hezimetten sonra 2-1 geriye düşmelerine rağmen ayakta kalıp, 3 maç üst üste kazanmayı başardılar. O maç haricinde, Celtics her zaman takım olarak oynamanın bilincinde olduğunu gösterdi. Koç Doc Rivers molalarda sürekli: "Ne başarırsak bunu beraber oynarak yapacağız" dedi. Dediği de oldu...
Cleveland Cavaliers:

Cleveland, LeBron haricinde diğer alanlarda da çuvalladı. Mo Williams, Antawn Jamison gibi beklentinin yüksek olduğu oyuncular, işlerin sıkıştığı anlarda çemberi göremez oldular. 3. maçta %59.5 gibi mantık sınırlarını zorlayan bir şut yüzdesiyle oynayan takımın eli, son 3 maçta taş kesildi. Koç Mike Brown her zamanki gibi ezberi dışında bir formül üretmekten uzaktı. "Madem pota altında ağırlıklı olarak 3 adamı kullanacaktın, o zaman Powe, Hickson ve İlgauskas'a ne ihtiyacın var?" diye sorası geliyor insanın... 2007 play-off'larında Cavs finale çıkarken takımın parlayan ismi olan Daniel Gibson'ı yine benchte çürüttü.

Cleveland'da ayakta kalan isimler tecrübeleriyle Shaq ve Anthony Parker'dı. Bu iki ismin dışında, ayırt etmeden her maça katkı vermeye hazır olarak çıkan başka bir oyuncu yoktu. Belki potansiyeli oranında biraz Varejao ve kritik anlar hariç Mo Williams...

Cleveland için hayalkırıklığıyla biten bir yıl daha oldu. LeBron ayrılırsa, bir daha böyle bir hayalkırıklığı yaşamaları bile çok zor. Zira bu seviyelere kısa vadede tekrar ulaşmaları hayli güç.

YAFTALAR:

Gerçek Yıldızlar: Rajon Rondo, Kevin Garnett, Shaquille O'Neal

6. Adam: Tony Allen

Baskı Altında Ezilenler: Mo Williams, Antawn Jamison

Görünmeyen Kahramanlar: Doc Rivers, Kendrick Perkins, Glen Davis, Anthony Parker

Her Takıma Lazım: Ray Allen

Overrated: LeBron James

Kapak: Rasheed Wallace

Jüri Özel Ödülü: Paul Pierce (moral için)

Boston Finale, LeBron New York'a!

2010-05-14T06:00:00.002+03:00

Cleveland-Boston Doğu Konferansı Yarı-Final serisinin merakla beklenen 6. maçı, serinin son maçı oldu. Boston Celtics, "Garden"'da Cleveland'ı 94-85 yendi. Boston, sahasında aldığı çok ağır bir mağlubiyetin ardından 2-1 geriye düştükten sonra, büyük bir karakter gösterip peş peşe 3 maç kazandı ve Doğu Finali'nde Orlando Magic'in rakibi oldu.

5. maçtaki tutuk performansının ardından büyük eleştiri alan LeBron James, Boston taraftarlarının tezahüratı eşliğinde New York'a uğurlandı.

Boston Celtics, Rondo'dan Garnett'e; Tony Allen'dan Rasheed Wallace'a kadar her parçasıyla şampiyon bir takım olduğunu seri boyunca hissettirdi. "Underdog" olarak başladığı seri sonunda Cleveland'ı ve LeBron'u "overrated" durumuna soktu. DeShawn Stevenson'ın kulakları çınlasın!

Cleveland'da yıllardır olduğu gibi eller yine işler zora girince titredi. Böylece benim "ne olursa olsun şampiyon olamayacak takımlar" tezim de doğrulanmış oldu.

Serinin hikayesi biraz uyuduktan sonra...

Kalite ve Mehmet Topal

2010-05-13T20:15:00.000+03:00

Rijkaard'ın haftasonu Antalyaspor mağlubiyetinin ardından yaptığı açıklamalar bayağı bir tartışıldı. Rijkaard, Galatasaray'a "kalitesiz" demişti! Mağlubiyetin nedenini kalitesizliğe bağlamıştı. Ne facia!..

Nedense her zamanki gibi adamın neden böyle söylediğinin üzerine eğilmedik. Çünkü ne de olsa aynı Rijkaard, geçen sezon elde edilen 5.'likten sonra bu yılki 3.'lüğü de aşama olarak nitelendirmişti.

Çok geniş düşünmekle suçlanabileceğimden bu iki açıklamayı, bir iki fikre dayandırıp geçeceğim:

1-Rijkaard takımın mağlubiyetini kaliteye bağlamakla futbolculara mesaj vermiş olamaz mı? Yani demek ki "sanılan kadar kaliteli" bir kadromuz yokmuş deyip, kendi de dahil tüm takımı ve yöneticileri ironik bir dille eleştirmiş olamaz mı? Çünkü benzer bir açıklamayı maçın ardından Mehmet Helvacı yapmış ve onun açıklamaları basınımız tarafından takımı eleştirmek olarak algılanmıştı. (Ayrıca bkz: tercüman problemi - işe gelince tercümanda iş yok deniyor, işe gelmeyince tercüman ne çevirdiyse Rijkaard onu demiş oluyor)

2-Rijkaard, Galatasaray'ın geçmişini hesaba katmayıp, yalnızca kendi sezonu ve ondan önceki yıl bağlamında aşamayı nicel olarak değerlendirmiş olamaz mı?

Rijkaard'la ilgili fikirlerimi daha önce "son kez" dile getirdiğim için, bu konuyu kısa tutup Mehmet Topal'ın önemli transferine geçiyorum.

Galatasaray'la ilgili kalite tartışmalarının döndüğü bir ortamda Topal'ın Valencia'ya transferi işi daha da bir manidarlaştırdı. Mehmet Topal'ı sezon boyunca sisteme uyamamakla eleştirmiş biri olarak, transferden iki kat mutluluk duydum. Çünkü hem Galatasaray elinde tutsaydı, Rijkaard'la devam edilmesi durumunda hiçbir zaman tam olarak faydalanamayacağı bir futbolcuyu kar ederek satmış oldu; hem de uzun bir aradan sonra bir Türk futbolcusu "bonservis bedeli ödenerek" Avrupa'nın önemli bir kulübü tarafından transfer edildi.

Mehmet Topal bireysel anlamda önemli ve az bulunan özelliklere sahip bir oyuncu. Umarım İspanya'da kendini mental olarak da geliştirme şansı yakalar ve ileride gururla bahsedeceğimiz bir yıldızımız olur.

Son söz olarak, Galatasaray'da bir kalite var; ancak sistemle orantısız...

İlk Kupa Madrid'e Gitti

2010-05-13T00:30:00.004+03:00

UEFA Avrupa Ligi'nin ilk şampiyonu, Hamburg'daki finalde Fulham'ı uzatma sonunda 2-1 yenen Atletico Madrid oldu. 2. Tur rövanş maçında Sami Yen'de, İtalyan hakem Rossi'yle ortaklaşa Galatasaray'ı yıkan adam Diego Forlan yine sahnedeydi. Ceza sahası içinde dünyanın en tehlikeli golcülerinden biri olduğunu attığı 2 golle gösterdi.

Aslında Madrid'in maç geneline yayılan bir baskısından bahsetmek zor. Yalnızca son yarım saatte yaşlı Fulham kadrosundan daha diri kalan taraf oldular. Bunun ana nedeni şüphesiz iki takımın da birbirine çok benzer oyun formatlarını benimsemiş olmaları. Düz 4-4-2 oynuyorlar, ortasahalarının kanatları ofansif ve ters ayaklı, göbekleri ise defansif oyunculardan kurulu. Hatta bekleri bile neredeyse aynı özellikte oyuncular: solbekler Konchesky ve Lopez ofansif oyuncularken, Ujfalusi ve Baird stoperden dönme sağbekler...

Forvet ikililerinden biri gezgin ve ortasahayı zaman zaman 5'leyebilen oyuncular (Gera ve Aguero) diğeriyse saf santrafor (Zamora ve Forlan)..

Hal böyle olunca iki takımın maç içinde iyi yaptıkları işleri birbirinden ayırt etmemizi sağlayan faktörler, A.Madrid'in bireysel anlamda daha yetenekli oyunculardan kurulu bir kadrosunun olması, Fulham'ınsa oyun disiplinine daha sadık bir takım olmasıydı. Fulham belki çok kaliteli bir kadroya sahip değil; ama Roy Hodgson oturttuğu sistemle yıl boyunca (özellikle Avrupa Ligi'nde) oyuncularından maksimum verimi almayı bildi.

Gönül tabi ki kupayı Fulham'ın almasından yanaydı. Bunda Fulham'ın külkedisi masalı yazmasının yanında, hakemler yüzünden A.Madrid'e karşı oluşan olumsuz duyguların da katkısı vardı. A.Madrid şimdiye kadar kupadan iki kez elenebilecekken, devam edip kupayı kazanmış oldu. Asistan hakemler hem Galatasaray, hem de Valencia maçlarında gözlerinin önündeki penaltıları görememeleriyle (en hafif tabir bu) Madrid'in kupasına katkıda bulunmuş oldular.

A.Madrid kaliteli bir takım. Özellikle Flores takımın başına geldikten sonra, oyuncular kaybetmek üzere oldukları güvenlerini ve oyun kimliklerini yeniden kazandılar. Bu durum da kabus gibi başlayan bir sezonun sonunda onlara Avrupa kupası kazandırdı. Başarılarını yadsımak haddimize değil; ancak ileride ilk Avrupa Ligi şampiyonundan bahsederken hakem hataları aklımıza gelen şeylerden biri olacak.

Buradan çıkarabileceğimız pay, önceki yıllardan çok da farklı değil aslında. Çok yüksek bütçelere sahip olmadan, doğru bir sistem ve biraz da şansla Avrupa'nın 2 numaralı kupasında çok rahat final oynayabiliyorsunuz. Ancak biz bunu 10 yıldır başaramıyoruz...

Konferans Finallerine Doğru

2010-05-09T19:15:00.004+03:00

Önce Konferans Yarı-Final'lerinde serilerin geldiği durumlara göz atalım:

Batı Konferansı:

Los Angeles Lakers 3-0 Utah Jazz

Phoenix Suns 3-0 San Antonio Spurs

Doğu Konferansı:

Cleveland Cavaliers 2-1 Boston Celtics

Orlando Magic 3-0 Atlanta Hawks

Orlando'nun 3-0'ı hariç, diğer iki seride göründüğü kadar bariz farklar oluşmadı aslında. Özellikle Lakers-Utah en çekişmeli geçen seri. Hiçbir maçta sonuç son çeyrek, hatta son dakikalardan önce belli olmadı. Dün gece Energy Solutions'ta oynanan maç ise, son saniyede Utah'ın çaylağı Wesley Matthews'ün kaçırdığı tiple Lakers'ın oldu.

Utah-Lakers serisinde ana belirleyici etken -Oklahoma serisinde de olduğu gibi- Lakers pota altı. Serinin şimdiye kadar oynanan üç maçında Lakers, Bynum-Gasol-Odom üçlüsünden toplam 114 sayı, 107 ribaund ve 19 blokluk katkı bulmuş durumda. Memo'nun play-off'ta çıktığı ilk maçta sakatlanmasından sonra beklenen bir tabloydu bu. Utah'a fazla suç bulmamak lazım.

Utah buna rağmen 3 maçta da sahaya beklentilerin üstünde bir efor koymayı başardı. Ancak Lakers'a karşı yaşadıkları genel hüsran devam ediyor. Lakers onlara çok ters gelen bir takım.

Serinin dün gece oynanan 3. maçında müthiş şut performansları izledik. Tam 22 kez liderliğin el değiştirdiği maça son noktayı, maç boyunca birçok kritik şut sokan Derek Fisher ve her zamanki gibi (!) Kobe'nin 3'lükleri koydu. Kyle Korver ve Ron Artest'in maçın 2. yarısındaki şut düellosunun da hakkını verelim. Korver 23 dakikada 9/10 şut (5/5 üçlük!) isabetiyle 23 sayı, Artest 7/13 isabetle 20 sayı üretti.
Lakers'ın Batı Finali'ndeki rakibiyse şut konusunda NBA'in en iyi takımlarından biri olan Phoenix Suns olacak. Finalin adını daha seriler sona ermeden koymamın nedenini biliyorsunuz: NBA tarihinde 7 maçlık serilerde 3-0'dan geri gelen takım yok.

Öncelikle Phoenix'in oyunundaki müthiş evrimi takdir etmek gerek. D'Antoni döneminde neredeyse tamamen açık saha hücumuna dayanan, tempolu Run n' Gun hücum, yerini aynı olayı yarı sahada da uygulayabilecek bir formüle bıraktı. Burada en büyük başarı şüphesiz koç Alvin Gentry'e ait. D'Antoni takımdan ayrıldıktan sonra Suns çok yanlış bir koç tercihi yapmış, takımın başına Terry Porter getirilmişti. Porter 4 sezondur play-off yapan takımı, play-off'a taşıyamamakla kalmamış, tempolu Suns basketbolunun da neredeyse ortadan kalkmasına neden olmuştu.

Geçtiğimiz sezonun son bölümünde Porter'ın kovulmasıyla takımın başına geçici olarak getirilen Gentry, akılcı bir hamleyle takımın Nash ve Amare önderliğinde alışkın olduğu sistemi yıkmaya çalışmayıp, aksine yapıcı davrandı. Shaq takımdan ayrıldıktan sonra Phoenix, Amare ve etrafında 4 şutör formülüne döndü. Üstelik bunu artık eskisi gibi sadece açık alanda değil, yarı saha hücumunda da uygulayabiliyorlar. Jason Richardson'ın içine Ray Allen, Grant Hill'in içineyse uzun bir sakatlık döneminden sonra, kariyerinin sonbaharında yeniden Grant Hill kaçmış durumda! 37 yaşına gelmesine rağmen, kaybolan yılların acısını çıkarıyor Hill...

New York'taki çıkışının ardından kendini bir süre unutturan uzun-forvet Channing Frye, Phoenix'e gelişiyle birlikte müthiş bir üçlükçü olmuş durumda. Lige ilk adım attığında üç sayı çizgisinin gerisinden şut atmaya çekinen forvet Jared Dudley bile ortalama bir üçlükçü oldu. Çaylak sezonundaki ne yapacağını bilemez hali yüzünden kendisiyle dalga geçilen Goran Dragiç, deplasmandaki son Spurs maçında, benchten gelip 17 dakikada 5/5 üçlük isabetiyle 26 sayı üretti!

Doğu'ya geçtiğimizde söylenecek fazla birşey yok. Kağıt üstündeki 3 büyük takımdan 2'si Doğu Finali'ne kalacak. Orlando benim şampiyonluk adayım. Daha sonra detaylı bir yazı yazarım; ancak Orlando tüm NBA'de hücum opsiyonları en çeşitli olan, dolayısıyla önlem alınması en zor takım.

Son olarak Boston-Cleveland serisi hakkında bir iki söz söyleyecek olursak, ilk cümlem seride büyük gelgitler yaşandığı olur. Boston evine 2-0 önde dönebilecekken, şu anda seri 2-1 Cavs lehine.. Son maçta 29 sayı farkla yenilirken, Boston'ın yaşlı kadrosunun pili bitmiş bir görüntüsü vardı. Big Three'nin Rondo'ya: "Sen gençsin, bizi biraz idare et" der gibi bir hali var. Gerçi Cavs da son maçta %59.5 gibi çılgın bir şut performansıyla oynadı. Kısacası ilk üç maçta birbirinden çok farklı 6 takım izledik. Düğümü muhtemelen bu gece Garden'da oynanacak serinin 4. maçı çözecek...

Totti Yanlış Adama Vurdu!

2010-05-06T02:30:00.006+03:00

"Antifutbolun Efendisi"* Jose Mourinho'nun, Materazzi önderliğinde kaçak dövüşen takımı Inter, İtalya Kupası finalinde Roma'yı 1-0 yendi. Zaten bu aralar herkese gıcığım, Inter'i de yüzyılın en çirkef takımı seçiyorum.

Bu çirkef takıma haddini kaptan Francesco Totti bildirmek istedi. "Sizin gibi kaçak dövüşeceğime, delikanlı gibi kırmızı kartımı görüp atılırım" dedi. Ama yanlış adama vurdu. Çünkü Balotelli'nin Milanlı olduğunu unuttu!

*Antifutbolun efendisi, Johan Cruyff'un Mourinho'ya taktığı lakap

Finali Trabzon Yaptı: 3-1

2010-05-05T18:15:00.005+03:00

Tarih boyunca birçok uygarlığa evsahipliği yapmış Şanlıurfa'nın, şanına yakışır bir final maçı izledik. 30 dereceye varan sıcaklıkta neden 15.45 (15.30 ya da 16.00 da değil!) gibi bir saatte maç oynandığını pek anlayamasakta, bunun sık sık su molalarıyla kesilen oyun dışında futbolun kalitesine bir zararı dokunmadı.

Fenerbahçe'nin aklının büyük bir bölümü, haftasonu oynayacakları Ankaragücü maçı özelinde şampiyonluk mücadelesindeydi. Bu daha ilk 10 dakikada net olarak belli oldu. Fenerbahçeli oyuncular güçlerini mümkün olduğunca ekonomik kullanmaya çalıştı. Bu yüzden sanki Trabzonspor daha çok tempo yapıyormuş gibi gözüktü. Oysa Trabzonspor'un temposundan çok, Fenerbahçe'nin tempoyu düşürme çabası bu görüntüyü oluşturdu.

Fenerbahçe'de gücünü ultra-ekonomik kullanan adam kaptan Alex'di. Zaten daha ilk yarıda Alex'in adını yalnızca 1 ya da 2 kez duyunca, gerekli olmadıkça sahnede pek gözükmeyeceğini anladım. Trabzonspor, baskılı oynamaya çalıştığı ilk yarıda gol bulamayınca Alex'in ekmeğine yağ sürdü. Alex de ikinci yarının başlamasıyla, gereken yerde gereken golü atarak takımını 1-0 öne geçirdi. O kalitede bir golü sahadaki futbolcular arasında sadece Alex atabilirdi, attı da...

Maçtan önce "kehanetlerde" bulunmayı seven bir spor medyasına sahip olduğumuzdan, Fenerbahçe golü atınca eminim çoğu kişi maçın bittiğini düşündü. Ne de olsa Fenerbahçe ligde 8 maçtır gol yememiş falan filandı... Bu yüzden özellikle ilk golü atan taraf Fenerbahçe olursa, gol atan galip kuralının işleyeceği düşünülüyordu. Ama işlemedi; çünkü Trabzonspor beklenmedik biçimde tempolu oyununu, konsantrasyonunu ve fizik gücünü 90 dakika boyunca sahaya yansıtmayı başardı.

Burada en büyük pay şüphesiz Şenol Güneş'in. Sakat sakat oynayan Selçuk dahil, Trabzonspor ortasahası taktik disiplinini neredeyse hiç kaybetmedi. Daum'un klasikleşen Güiza ısrarı da, Song ve Egemen'in işine yaradı.

Tek tek gol pozisyonlarını karşılaştırdığımızda da Trabzonspor'un bariz üstünlüğü vardı. İlk yarıda Umut'un karşı karşıya iki pozisyonu, (Söz konusu Umut olunca golün kaçması sürpriz olmuyor) ikinci yarıda yedikleri golün hemen ardından Colman'ın direkten dönen şutu ve Burak'ın altıpastan 2 metre hızla Volkan'ın kucağına yolladığı top var. Fenerbahçe'yse top başka bir oyuncuya gelse gol pozisyonu bile sayılmayacak bir Alex golü dışında, eğer yanlış hatırlamıyorsam Deivid'in kornerden gelen topa yaptığı rövaşata hariç net bir pozisyon yakalayamadı. O şut da, büyük bir şans eseri kaleci Onur'un tam kucağına gitti.

Umut, her maç aynı özveriyle oynadığı için onun oyununu 4-5 yıldızlık yapan faktör skora yaptığı katkı oluyor. Bugün güzel bir kafa vuruşuyla beraberlik golünü kaydettiğinden, onu otomatikman maçın yıldızları kategorisine taşıyabiliriz. Burak da ise değişen birşey yok. Hala şut atılmayacak yerde saçma sapan şutlar atarak, gol atılacak yerde ise zor olanı yaparak goller kaçırmaya devam ediyor. Bunun haricinde sağ kanattaki tempolu oyunuyla en azından vasat bir maç çıkardığını söyleyebiliriz.

Colman ligin en iyi ortasaha oyuncularından birisi. Özellikle Alanzinho'nun da tempo yaptığı dönemlerde bu ikili Trabzon'un oynadığı futbolu bir kademe ileri taşıyor. Zaten Trabzon'un oyun planı tamamen ortasahasının hücuma yaptığı katkıya bağlı. Nitekim bugün son iki gol yine ortasaha elemanlarından geldi.

Kendini Zidane sanan Engin Baytar, sonunda "Zidanevari" bir gol attı. Gerçi o pozisyonda Zidane olsa, muhtemelen penaltı noktasında boş bekleyen iki takım arkadaşından birine asisti yapardı. Ancak o bekleyen adamlar Umut ve Burak olunca, Engin'e de fazla suç bulmamak lazım.

Fenerbahçe de ise tam tersi bir durum var. Ortasahasında sezon boyunca 3'ten fazla gol atan bir oyuncusu olmaması, yükü son haftalarda iyice Alex'in sırtına yükledi. Güiza'nın artık pres yapacak hali bile kalmadığı için, Daum'un forvette Semih ya da Gökhan'ı da tercih etmemesi (ya da 80. dakikadan sonra tercih etmesi) Fenerbahçe'nin hücum gücünü baltalıyor. Alex artık ilerleyen yaşının da etkisiyle mecburen kupa ve lig arasında bir tercih yapacaktı. Ligi tercih etti...

Fenerbahçe özellikle sezonun son döneminde tam bir savunma takımı halini aldı. Uzun süredir hiçbir maçta 2'den fazla gol atamaması bunun bir göstergesi. Daum büyük bir risk alıyor. Bu risk Daum'u ya şampiyon yapacak; ya da karşılarına bugünkü Trabzonspor gibi ortasahada onlarla baş edebilecek bir takım çıkarsa ters tepecek. Son haftaki Trabzonspor maçı deplasmanda olsa Fenerbahçe büyük bir hayalkırıklığı yaşayabilirdi. Gerçi Ankaragücü'nün de ortasahası güçlü bir takım olduğunu söyleyebiliriz. Hatta Trabzon'dan fazlaları da var: İleri uçlarında Burak ve Umut değil, Vassell ve Vittek oynuyor!

Şanlıurfa halkı, bir Anadolu kenti olarak kupanın Anadolu'da kalmasını istiyordu. İstedikleri oldu, kupa Trabzon'a gitti. Fenerbahçe de, kupa hasreti hakkında dalga geçilmeye bir yıl daha mahkum oldu...

Ne Olursa Olsun Şampiyon Olamayacak Takımlar

2010-05-04T14:00:00.007+03:00

Aşağıdaki takımlardan hangisi son 10 yılda "sürekli" play-off'a kalmıştır?

a)Los Angeles Lakers

b)Dallas Mavericks

c)Miami Heat

Doğru cevap: Dallas Mavericks

Belki de tüm NBA'de, Dallas kadar "overrated" bir takım daha yok. Normal sezonda ne kadar başarılı olurlarsa olsunlar, play-off'lara gelince işin rengi değişiyor. Büyük oranda bu yüzden yukarıdaki diğer iki takım şampiyonluk yaşarken, onlardan daha fazla play-off yapan Mavs bir NBA finali dışında elle tutulur bir başarı elde edemedi. O tek finali de Miami'ye 2-0'dan kaybettiler.

Dallas'a kişisel olarak büyük bir antipati duyduğum için, yargısız infaza varmamak adına konuyu kısa tutacağım. 3 sezon önce, Batıyı birinci bitirerek ve yine şampiyonluk adayı olarak girdikleri play-off'larda ilk turda 8. Golden State'e elenmişlerdi. Bu sezon da Batı 2.'si olarak, 7. San Antonio'ya boyun eğdiler. Sonuçta Texas derbisi muhabbeti falan var, o yüzden bu seneki başarısızlık nispeten kabul edilebilir. Fakat Dallas'ın hala bu başarısızlıklardan ders çıkarmamış olması, kabul edilemez.

Kulüp sahibi Mark Cuban efendi, kapitalizmin nimetlerinden faydalanarak zengin olmuş, yüzyılın en antipatik adamlarından biri olarak her sezon takıma inatla para saçmasına karşın, Dallas hala şampiyon olamıyorsa ortada başka sorunlar var demektir.

Dirk Nowitzki ligin en önemli yıldızlarından biri olabilir; ancak kesinlikle bir "winner" değil. Ortalamanızın 25-10 olması sizi şampiyon yapmaz çünkü. Normal sezonun MVP'si olmanız da... İlk 3 çeyrekte fırtına gibi esip, son çeyrekte ortada gözükmemeniz hiç yapmaz. Bir tane Kobe var; o yüzden bu alanda saçma bir karşılaştırma yapmaya çalışmayacağım; ama Nowitzki'nin şimdiye kadar play-off'larda kritik bir anda maç kazandırdığını ben hiç görmedim!

Jason Kidd'i ayrı bir yere koyduğumda buram buram antipati duyduğum Dallas'ta, bu alanda lider ise şüphesiz Jason Terry! Kenarda şaklabanlık yapmak için harcadığı enerjinin ve kameraların dikkatini çekmek konusundaki başarısının onda birini parkede gösterse Dallas için işler daha farklı olabilirdi.

Dallas'ta kenar yönetimler ve oyuncular sürekli değişmesine rağmen, yıllardır orada olan iki adam var: Nowitzki ve Terry... Demek ki bu işin formülü kadroyu bu iki oyuncunun çevresinde oluşturmak değil. Kentin sevgilileri olabilirler; ancak Dallas artık duygu ve mantık arasında bir seçim yapmak zorunda. Romantizm yıllardır gerçekleri görmelerini engelledi. Devamlı: "Bu yıl olmadı; ama Nowitzki bizi seneye şampiyon yapar" deyip durdular, yapamadı...

Neyseki Nowitzki onlardan önce davrandı ve kaybedilen Spurs serisi sonrası takımdan ayrılacağının ilk sinyalini verdi.

Yazının başlığına uygun olarak seçtiğim diğer takım Cleveland'dı aslında... Dün gece sahalarında Boston'a farklı yenildiler ve Doğu yarı-finalinde durum 1-1 oldu. Buna dua etmeliler; çünkü 2-0 da olabilirdi. Boston ilk maçta da baskın bir oyun ortaya koymasına karşın, son düzlükte yaptığı basit hatalarla maçı kaybetmişti. Yine de Garden'a saha avantajını ele geçirerek dönmeyi başardılar. Cleveland'ın geçen yıl Doğu Finali'nde Orlando karşısında başına gelen şey, bu kez bir tur erken yaşanabilir. Böylece LeBron da New York'a taşınır.

Ben yine de Cavs hakkındaki yazımı seri bitene kadar bekleteceğim. Bakarsınız kral bana kapak falan yapar, yazdıklarım çöpe gitmesin!

Ailemizin Takımı Barcelona

2010-04-29T00:30:00.006+03:00

Öncelikle maçın hakkını verelim. Pozisyon açısından kısır geçse de, içinde barındırdığı hikayeler ve taktik mücadelelerle tam beklendiği gibi bir maç oldu. 1 aydır tozunu almaya üşendiğim televizyonun camını, maçı daha dikkatli takip edebilmek için sonunda sildim mesela...

Çoğumuz belki de yıl boyunca taraftarı olduğu takımdan daha fazla izledik Barcelona'yı. Neredeyse her haftasonu lig, haftaiçi de Şampiyonlar Ligi maçlarını, NTV'den ve şifreye girmediği ya da günü Papatyam'la çakışmağı sürece Star'dan ekran başına kilitlenip seyrettik.

Bunun iyi tarafları olduğu kadar, kötü tarafları da oldu tabii. İşler iyi giderken nasıl Guardiola kral, Messi uzaylı, Xavi Einstein'sa; 84 dakika gol atamayınca tablo tersine döndü. 10 kişi Inter'i eleyemeyen beceriksiz takım oldular.

Bu da yetmezmiş gibi, dünyanın en antipatik takımı ve hocasına da şovlarını yaptırdılar. Eğer koskoca Inter 10 kişiyi ceza yayına dizip savunma yapmaktan utanmıyorsa, benim diyecek sözüm yok. Ha o savunmayı müthiş yaptılar, o ayrı. Adeta top kornere çıkınca seviniyorlar, nasılsa karşılarız diye! Savunmayı o denli istekli ve ezberden yapıyorlar.

Barcelona'yı yenecek formülü elbet birgün birisi bulacaktı. Benim dileğim bunun Barcelona'yla kafa kafaya top oynayarak, en azından hücum yoluyla yapılmasıydı. Ama bu gerçekleşmedi ve bence futbol kaybetti.

Maçtan sonra İspanyol meslektaşım ve adaşım Alberto Mussano'nun benimle paylaştığı fikirleri şöyleydi. Aynen aktarıyorum:

"Guardiola futbolu bilmiyor. Bunu da ben söylüyorum, yani Alberto Mussano! Eğer Guardiola futboldan zerre anlasaydı Inter 10 kişi kaldığı anda Henry'i, İbrahimovic'in yanına oyuna sürerdi. Ama yok, o "küçük dağları ben yarattım" havasından vazgeçmiyor. Geçen sene karşısına Mourinho çıkmayınca, Real Madrid bu seneki kadro kalitesinden uzakta olunca bütün kupaları toplamıştı. Hala kendini geçen seneki futbol ortamı içinde oynuyor sanıyor.

Guardiola belli ki ne geçen sene oynadığı Chelsea maçlarından, ne de bir hafta önceki Inter maçından en ufak bir ders çıkarmamış. Inter'in bu sezon 2. turda oynadığı deplasmandaki Chelsea maçını videoya koyup izlememiş bile! En azından Chelsea-Inter maçını izlemiş olsa, Inter'in deplasmanda nasıl 11 kişiyle savunma yaptığını, Samuel ve Lucio'nun Ibrahimovic'i bugün yaptıkları gibi nasıl futboldan soğutabileceklerini anlardı. Iniesta'nın geçen yıl Stamford Bridge'de attığı son dakika golü olmasa bugün esamesi okunmayacaktı kendisinin, farkında değil!

Guardiola'nın B planı yok. Bojan'ı Ibrahimoviç'in yerine oyuna sokmayı biri bana izah etsin, allah aşkına! Takım sağdan-soldan orta yapıyor, Pep kafa vuracak adamı kenara alıyor! Pique'yi ileri yollamayı bile anca 80. dakikadan sonra akıl edebiliyor. Buraların havasını defalarca solumuş Henry kenarda oturuyor, gencecik Bojan Krkiç ve Jeffren'i kurtarıcı olarak oyuna sürüyor. Bu çocuklar bu baskıyı kaldırabilir mi?

A planı da onun değil Cruyff'un planı ya zaten! Yukarıda Cruyff oturuyor, sistemi yapıyı kendi istediği gibi belirliyor, sonra eliyle işaret ettiği bir adamı kulübeye "kağıt üstündeki teknik direktör" olarak atıyor. Laporta da Cruyff'u sürekli onurlandırma, kendini ona yarandırma peşinde zaten. Neden? Çünkü yakında başkanlık seçimi var...

Barcelona'nın şu maçtan sonra oturup, ciddi dersler çıkarması lazım. Özellikle Guardiola konusunda ciddi ciddi düşünülmeli. Barcelona kimseye geçmişteki başarılarından dolayı prim tanımaz. Burası 100 küsür yıllık bir kulüp. Buradan ne Guardiola'lar geçti! Barcelona sürekli geleceğe bakmalı. Guardiola önceki sene bütün kupaları topladı diye, sonsuza kadar işler bu şekilde gidecek değil! Sizin Yılmaz Vural ne demişti hafta içinde: "Guardiola daha yolun başında"...

Futbol dünyası kendi içinde sürekli bir reformasyon yaşıyor. Barcelona'nın oyunu da elbet bir gün çözülecekti. Bu süre 2 yıl olmuş, 5 yıl olmuş önemli değil. Önemli olan, Barca'nın kendini diğer takımlardan 1-2 adım önde tutan başarısının devamlılığını sağlaması, bu yolda gerekirse emsalsiz, ulaşılamaz kabul edilen kendi oyun anlayışında bile değişikliğe gitmesi...

Esas olan Barcelona'dır, kişiler değil! O kişiler yalnızca tarihe hesap verme sorumluluğundadır. Ibrahimoviç'e karşılık, gidip seni yıllardır taşıyan santraforun Eto'o'yu Inter'e veriyorsun. Bu da yetmiyor 40 milyon euro da hibe ediyorsun. Yılda ortalama 25 golü garanti adamın bu senin, sanki yerine gelen adam yılda 50 gol atacak! Beğenmedikleri Eto'o bugün sahanın yıldızıydı.

Ibrahimoviç konusunda hata ettiklerini Laporta'da biliyor ya, neyse... Hem boşuna takımın düzenini bozdular, hem Zlatan'dan hiç verim alamadılar, hem de paraları sokağa saçmış oldular. Zaten bu hafta Cruyff açıklamalarıyla Ibrahimovic konusundaki sorunları gözler önüne serdi hafiften... "

Meslektaşımın görüşleri bu şekilde. Avrupa'da öyle, bizde böyle deriz ya her fırsatta; her konuda futbolumuzu Avrupa'yla kıyaslama ihtiyacı falan... Buna gerçekten iyice gıcık olmaya başladım. Dozunda yapıldığında sorun yok; ancak abartılmamalı da...

Maçın Türk futbolu açısından bu noktada bazı zararları oldu yalnız: Hikmet Karaman önümüzdeki sene muhtemelen Türkiye'nin Mourinho'su olmaya çalışacak!

Ateşini Yolla Bana!

2010-04-26T21:00:00.008+03:00

1.Maç:

Garden'da Miami bir ara 14 sayı öne geçtiği maçı 85-76 kaybetti. Çünkü Boston'da Tony Allen oyuna girip, Wade'i yavaşlatmayı başardıktan sonra Heat hücumu tıkandı. Dwyane Wade 26 sayı, 8 ribaund, 6 asistle oynadı. Quentin Richardson'ın 15 sayısı dışında takım arkadaşlarından destek göremedi.

2.Maç:

Kevin Garnett ilk maçta Q-Rich'e salladığı dirsekten dolayı ceza almıştı ve 2. maçta yoktu. Ama Jermaine O'Neal da yoktu! Jermaine ilk iki maçta toplam 11 sayı üretebildi ve bu maçta da 1/10 attı! Bu da yetmezmiş gibi Miami Heat pota altı Glen Davis'i kral yaptı: 23 sayı, 8 ribaundla oynadı Big Baby..

D-Wade 11/18 şut isabetiyle 29 sayı, 5 asist üretti. Beasley'in 13 sayı,7 ribaundu dışında katkı veren çıkmadı. Seri 2-0 oldu.

3.Maç:

Seri Miami'ye taşındı. Heat oyuncuları biraz daha akıllanmış gözüktü. Wade, kritik anlarda sorumluluk almasalar da, maç genelinde 4 arkadaşından çift haneli skor desteği aldı. Bu dörtlünün içinde Jermaine O'Neal yine yoktu. Bu kez de 1/7 attı!

Üçüncü çeyrekte elden gitmekte olan maçı, Wade son çeyrekte kafa kafaya getirdi. Son dakikalarda Rondo'yo peş peşe 3 hücum ribaundu veren arkadaşlarına: "Ribaundu da mı ben alayım?" der gibi baktı; ama yine de dert etmedi. Maç 98-98'ken son topu kullanmak için hareketlendi; fakat o kadar yıpranmıştı ki bacağına kramp girdi. İçeriye yüklenmeyi göze alamayarak üçlük denedi, başarılı olamadı.

Ardından maçın son saniyelerinde alınan mola sonrası tedavi için kenara geldi; ancak bu sefer de şans yanında değildi. Paul Pierce, muhtemelen efsaneler arasına girecek, çok zor bir son saniye (salise) şutuyla maçı ve seriyi Wade'in elinden aldı. Wade 14/26 şut isabetiyle 34 sayı, 8 asist, 5 ribaund üretti; ancak Boston'ı yıkmayı gene de başaramadı.

4. Maç:

Boston Celtics artık seriyi 3-0 yapmıştı. Miamili oyuncuların çoğu, muhtemelen yaz tatilini düşünmeye başlamıştı bile. Jermaine O'Neal kontratı bu yaz bitecek olmasına rağmen kariyerini fazla dert etmiyor olsa gerek, çoktan tatile çıkmıştı mesela... Ancak Wade inat etmişti bir kere, illa bir maç alacaktı Boston'dan: 5/7 üçlük, 11/17 iki sayı isabetiyle tam 46 sayı attı. Lanetli 3. çeyrekte Boston yine geriden gelip öne geçmeyi başarmıştı; ama Wade Boston'a bu kez: "Dur!" dedi. Son çeyreğin ilk üç dakikasında tam 11 sayı üretti ve seyircisine sonunda bir galibiyet hediye edebildi. Bize de "yanıyorum" mesajını verdiği yukarıdaki fotoğrafı bıraktı.

Serinin Geleceği:

Jermaine O'Neal'dan bir halt olmayacağı play-off'lardan önce zaten belliydi, şimdi resmiyete dökülmüş oldu. Jermaine: "7 yılda kazandığım 136 milyon dolar bana yeter" demiş olacak ki: "Seneye bir takımdan iyi (ya da herhangi!) bir kontrat kapabilir miyim?" gibi hesaplara hiç girmiyor.

Mike Beasley iki smaç vurup hemen şımarıyor. Birinin bu adama "Sanki 20 sayı mı attında şımarıyorsun?" diye hesap sorması lazım. Bu potansiyelde bir adamda, bu kafa yapısı olunca Spoelstra ne yapsın gerçi?

Dolayısıyla iş gene Wade'e kalıyor. Gerçi Wade Boston'dan bu kez deplasmanda bir maç çalıp, seriyi bir kez daha güney plajına getirebilirse bile hiçbir şey değişmeyecek! Çünkü artık ezberlediğimiz üzere NBA tarihinde 3-0'dan geri gelip seri kazanan bir takım yok.

Eğer bu yaz Wade'in yanına Chris Bosh falan gelmesin, kesin sokaklardayız!

Yılın Koçu Scott Brooks

2010-04-22T07:00:00.000+03:00

NBA'de normal sezonun sona ermesiyle birlikte, sezon ödülleri sahiplerini bulmaya başladı. Önceki gün Dwight Howard'ın yılın savunmacısı ödülünü almasının ardından, Oklahoma City Thunder'ın genç koçu Scott Brooks da "yılın koçu" seçildi.

Yılın Koçu Ödülü, Kaan Kural'ın sık sık dem vurduğu gibi biraz muğlak bir ödül. Onun deyimiyle ödül yılın koçundan çok, koçun yılına göre veriliyor. Burada takımın beklentilerin üzerinde bir başarı yakalaması temel faktör. Mesela kariyerinde 10 şampiyonluğu bulunan Lakers koçu Phil Jackson bu ödülü yalnızca 1 kez kazanabilmiş.

Ben yine de ödül, ödüldür deyip, olayı fazla kaşımayacağım. Brooks yapılan oylama sonucu 71 ilk sıra oyu alarak diğer adaylara açık ara fark atmış. Toplamda 480 puan alan Scott Brooks'un peşinden, Milwaukee Bucks koçu Scott Skiles 313 ve Portland koçu Nate McMillan 109 puanla sıralanıyor.

Bundan önce 3 yıl Denver koçu George Karl'ın asistanlığını yapan Scott Brooks, geçtiğimiz sezonun ortasında P.J Carlesimo'nun kovulmasının ardından takımın başına geçici olarak getirilmiş ve bu ilk baş-koçluk deneyimini, Thunder'ın Kevin Durant önderliğindeki genç kadrosuyla birlikte yaşamıştı. Ancak genel menajer Sam Presti ona güvendi, takımı bu sezon başında da ona emanet etti. Gelinen noktada Presti bu kararından oldukça memnun olsa gerek, aksi takdirde Oklahoma'nın yaşayacağı olumsuz bir tablo onun koltuğuna da mal olabilirdi.

Brooks yönetimindeki Oklahoma önceki sezonu 22-47'lik bir galibiyet-mağlubiyet oranıyla tamamladıktan sonra, bu yıl tabloyu tersine çevirdi. 50 galibiyet alan genç Thunder kadrosu, kanın gövdeyi götürdüğü Batı Konferansı'nda 8. sıradan play-off biletini kaptı. Brooks'un ödülü almasındaki en büyük etken şüphesiz bu başarıydı. Sezon başında Thunder'ın 50 galibiyet almaktan geçtim, play-off ihtimalinden bile bahsetmeniz ve bunu toplum içinde yüksek sesle dile getirmeniz akıl sağlığınızdan şüphe edilmesine neden olabilirdi çünkü.

Daha önce NBA'de oyun kurucu olarak forma giyen Scott Brooks, Houston'la 1994'te bir de NBA şampiyonluğu yaşamıştı. Kariyerinde o günden bu yana yaşadığı en mutlu anlardan biri bu olsa gerek...

45 yaşındaki koç kağıt üstünde gözüken başarısının yanında, oyuncularıyla olan iletişimi ve onların gelişimine yaptığı katkılar açısından da takdir edilen bir basketbol adamı. Kevin Durant, Russell Westbrook, Jeff Green, Serge Ibaka ve James Harden gibi birçok potansiyel sahibi genç yıldız adayına sahip. Bu oyuncularla arasındaki iyi ilişkiler şüphesiz takımın başarısındaki kilit noktalardan biri oldu.

Bu arada daha önce ilk tam sezonunda yılın koçu seçilen bir adam daha tanıyorum. Umarım sonu Avery Johnson gibi olmaz Brooks'un. Gerçi ben olmayacağına eminim!

Şok Şok Şok... Flaş Flaş Flaş!

2010-04-20T21:00:00.004+03:00

Daha önce kız arkadaşı için sinema kapatma, pahalı arabalara binme ve antrenmanı izlemeye gelen bir Fenerbahçe taraftarına haddini bildirmeye çalışmak gibi olaylara imza atan Galatasaray kaptanı Arda Turan; son olarak bu sabah yapılan antrenmanda takım arkadaşı Caner Erkin'le tartışarak şimşekleri üzerine toplamıştı.

Ancak alınan bir son dakika haberi var ki, gerçekten akıl alır gibi değil!

İstanbul'un gözde bir semtinde akşam saatlerinde çekim yapan muhabirler, Arda'yı bir restaurantta yemek yediği sırada burnunu karıştırırken görüntüledi! Bununla da yetinmeyen Arda, üstüne bir de restauranttan ayrılırken garsonlara yüklü bir bahşiş bıraktı!

Duayen bir gazetecinin bu son olayla ilgili yaptığı yorum şöyle oldu: "Daha önceki yaşantılarında yiyecek bir lokma ekmeği zor bulan futbolcular, milyonlarca dolar para kazanmaya başlayınca hemen şımarıyor!"

Hepsi bu kadar da değil, son bir iddiaya göre olayın boyutları çok daha ciddi!

Geçtiğimiz günlerde soluk borusuna yemek kaçarak mefta olan Deniz Gezmiş ve dava arkadaşlarının idamından sorumlu emekli tuğgeneral Ali Elverdi'nin, son dönemde insani davranışlarından rahatsızlık duyduğu Arda Turan için de bir idam kararı çıkartma hazırlığı içerisinde olduğu belirtildi. Ancak buna ömrü yetmeyince, hazırladığı taslağa Bochum Savcılığı el koydu.

Bunun üzerine Bochum Savcılığı tarafından düzenlenen ve bir kopyasını ele geçirdiğimiz belgede, Arda'nın şimdiye kadarki vukuatlarının toplu olarak yer aldığı tam 2227 sayfalık bir iddianameye rastladık. İddianame'nin hem Almanca orijinal metni, hem de Türkçe çevirisi elimizde mevcut...

Bundan sonra hukuki sürecin nasıl ilerleyeceği merak konusu. Arda'nın sistem karşıtı hareketlerinden dolayı yakın bir zamanda sınır dışı edilmesi gündemde! Arda'yı kabul etmeye hazırlanan devletlerin başında ise İngiltere, Almanya, İtalya ve İspanya geliyor. Liverpool savcısı Arda'nın durumu için: "Burada çok açık bir insan hakları ihlali var. Hiçbir birey, davranışları ve özel hayatı yüzünden ipe götürülemez. Gerekirse Arda'ya vatandaşlık veririz" dedi.

Arda hakkındaki gelişmeler böyleyken, Beşiktaş maçında penaltı noktasında kazı çalışması yapan Bilica'ya ise federasyon herhangi bir ceza verme gereği duymadı. Olayın aslının sanılandan farklı olduğunu açıklayan bir federasyon yetkilisi, Bilica'nın maç sırasında sıkıştığını ve topun karşı kalede oynandığı bir sırada, gözlerden uzak bir şekilde penaltı noktası civarında ihtiyacını giderdiğini söyledi. Ardından penaltı kararı sonrası yapılan itirazları fırsat bilerek, futbolcuların ve hakemin uzakta olduğu bir anda pisliğinin üzerini örtmeye çalıştığını; bunun üzerine de olayı yakalayan kameralar yüzünden yanlış anlaşıldığını ifade ederek: "Böyle insani bir davranıştan ötürü Bilica'ya ceza veremezdik" dedi.

La Sporas Spor Servisi olarak, hakkındaki tüm bu olumsuz haber ve iddialara rağmen Arda Turan'ı inatla korumaya ve savunmaya devam edeceğiz. Çünkü hiç yüz yüze gelmemiş, hiç tanışmamış olsak da;

Biz Birbirimizi Biliyoruz!

Başımıza Taş Yağacak; Ya Da?

2010-04-19T19:45:00.000+03:00

“I totally agree when they say that Barcelona president Joan Laporta did better in choosing Guardiola than me. He’s certainly the best coach for Barca, and, as I told him myself in person, I hope he will continue as coach of Barca forever.”

“Guardiola can be considered the best coach in the world because he won everything last season. If I win everything again I can be considered the best. The best coach is the one who wins most.”

Jose Mourinho, Barca-Inter Şampiyonlar Ligi eşleşmesi öncesi kendinden beklenmeyecek açıklamalar yapmış. Laporta onun yerine Guardiola'yı getirmekle doğru seçim yapmış falan. Guardiola dünyanın en iyi teknik direktörüymüş, çünkü geçen yıl tüm kupaları kazanmışmış.

Buradaki tek Mourinho'msu cümle: "Eğer yeniden herşeyi kazanırsam, en iyi olduğumu düşüneceğim"

Mourinho ya insafa geldi; ya da yine bir cinlik peşinde...

Portland'ın Tokadı

2010-04-19T14:30:00.006+03:00

Sezon başında yüklü bir kontratla transfer edilen Andre Miller için, yıl boyunca gitti gidecek deniyordu. İlk günlerde kontratının hakkını veremeyen oyun kurucu, belki de tüm NBA'de takas edilmesi en muhtemel adamdı. Ama takımda kaldı.

3 yıl önce 1 numaradan draft edilen Greg Oden, potansiyeliyle NBA'in en gözde pivotlarından biri olma yolundayken, üst üste yaşadığı sakatlıklar sonucu son yılların en büyük hayal kırıklıklarından biri haline geldi.

Peşine bir diğer pota altı oyuncusu Joel Pryzbilla da sakatlandı.

Tüm bunlar yetmezmiş gibi, bir de tam play-off arifesi Portland'ın en olmazsa olmazı, bir tanecik skoreri Brandon Roy sakatlandı.

Herkes ev sahibi avantajına da sahip olan Phoenix'in seriyi 4 maçta bitireceğini düşünürken Portland gitti, ilk maçı deplasmanda kazandı. Üstelik bunu ligin en yavaş tempoda oynayan takımlarından biri olarak, ligin en hızlı hücum takımlarından birine karşı başardı.

Portland Trail Blazers, dün gece buranın play-off olduğunu, hiçbir zaman hiçbir takımın pes etmeyeceğini, şartlar ne olursa olsun varını yoğunu sahaya koyacağını herkese gösterdi. Bu arada Andre Miller, Steve Nash'e karşı 31 sayı, 5 ribaund, 8 asistle oynadı!

Futbolun Katilleri

2010-04-19T03:00:00.003+03:00

Bilica, Lugano, Emre ve Volkan... Bu dört "sözde futbolcu" içlerinde en ufak bir sportmenlik taşımadığını defalarca kanıtlamış ve dün gece de beklentileri boşa çıkarmamış adamlardır. Bu heriflerin spor ve insaniyet namına en ufak bir erdem taşıdığını iddia eden kişilerle gerekirse günlerce tartışırım.

Hayatımda bu kadar sinirlendiğim günlerin sayısı azdır. Bu adamlar sağ olsunlar, bu gece bunu başardılar. Alın şampiyon olun, insan olamadıktan sonra bir önemi yok.

Bu söylediklerimin taraftarlıkla uzaktan yakından ilgisi yok. Başka takımlarda da elbet böyle herifler var. Ancak neredeyse her maç bir adiliğe imza atan başka bir takım yok.

Turkcell Fair-Play Ligi diye bir uygulama var. Oraya bakarsanız Fenerbahçe'nin sondan 3. sırada olduğunu görürsünüz. Üstelik kartın ne zaman gösterileceğinden bir haber, bu dengesiz hakemlere rağmen!

Bu gece, benim için futbolun gözümde anlamını yitirdiği bir akşam oldu. Bir süre marka değeri batasıca ligimiz hakkında hiçbir yazı yazmayacağım.

Play-Off'larda İlk Gün

2010-04-18T20:00:00.002+03:00

2010 NBA Play-Off'ları dün gece start aldı. Ev sahibi avantajı olan takımlar, ilk maçlarda rakiplerini yenmeyi başardılar. En çok zorlanan ev sahibi Boston Celtics'ti. Hatta o kadar zorlandılar ki, Kevin Garnett sinirlerine hakim olamadı ve Quentin Richardson'a dirseği patlatıp maçtan atıldı. Gerçi play-off'ların özünde olan gerginlik, genel olarak tüm maçlarda kendini gösterdi. Teknik fauller havada uçuştu.

Boston Celtics 1-0 Miami Heat

Miami, bir ara 10 sayı öne geçtiği maçı son çeyrekte kaybetti. Skor anlamında sakatlıktan dönen Jermaine O'Neal ve forvet Mike Beasley'in (toplamda yalnızca 14 sayı) her zaman olduğu gibi beklentilerin altında kalması sonucu, savunma gayreti ve Wade'in 26 sayı, 8 ribaund, 6 asisti bir işe yaramadı. Son çeyrek skoru ise daha bir acayip: 21-10 Boston Celtics lehine!

Sonuç olarak Boston Celtics evindeki ilk maçı 85-76 kazanarak, Doğunun 4. ve 5.'sinin eşleşmesinde öne geçen taraf oldu. İkinci maçta Jermaine O'Neal ve Beasley bir sürpriz yapıp aklına başına alır, en azından toplamda bir 30 sayılık katkı yaparlarsa Miami evine saha avantajını ele geçirerek dönebilir. Savunmada bir problem yok çünkü; Heat gerçekten savunmada çok iyi yardımlaşıyor. (Ray Allen'ı 8 sayıda tuttular örneğin)

Denver Nuggets 1-0 Utah Jazz

Doğunun 4-5 eşleşmesinden Batının 4-5'ine geçelim. Bir play-off karşılaşmasından beklenmeyecek kadar yüksek skorlu geçen maça (126-113) Carmelo Anthony'nin 42 sayıyla play-off kariyer rekorunu kırması damga vurdu. Üstelik Carmelo, bunu 18/25 gibi akıl almaz bir saha içi isabet oranıyla yaptı. Denver'da Carmelo dışında 5 oyuncu daha çift haneli skor üretince, galibiyet çok da zor olmadı. Aslında daha zor olabilirdi; ancak Memo'nun ilk yarıda aşil tendonundan sakatlanması (zaten hafif sakatlığı vardı, yaşadığı bir pozisyon sonrası nüksetti) Utah'ın hesaplarını bir ölçüde bozdu. Zaten pota-altında üstünlüğü olan Denver böylece ipleri tamamen eline aldı. Yine de Deron Williams'ın 26 sayı-11 asisti Utah'ı 3 çeyrek oyunda tutsa da, son çeyrekte Carmelo öldürücü darbeyi vurdu. Şuursuz skorer J.R Smith'in dengesizliğinin bu maçlık işe yaraması sonucu, onun da yardımıyla 4 dakika kala maçı bitirdiler.

Memo'nun sakatlığı nedeniyle sezonu kapadığı açıklandı. Bir diğer sakat Kirilenko da dönene kadar Utah'ın yeni bir planlama yapması gerekiyor. Jerry Sloan artık muhtemelen hesaplarını kendi sahasında oynayacağı 2 maçın üzerine yapıyordur. Yani Denver Pepsi Centre'da 2-0 yaparak Salt Lake City'e giderse, Utah zaten kazanması gereken iki maçı artık ne yapıp edip kazanmak zorunda kalacak.

Cleveland Cavaliers 1-0 Chicago Bulls

Normal sezonun son düzlüğünde Toronto'yu geriden gelip geçerek son play-off biletini kapan Chicago Bulls, Doğunun 1 ve 8 numaralı eşleşmesinde "underdog" olarak başladığı serinin ilk maçını, Derrick Rose'un 28 sayı-10 asist-7 ribaundluk muazzam performansına karşın kaybetti. Aslında ilk çeyreği kaybetti demek daha doğru olur. Skor anlamında diğer üç çeyrekte rakibiyle başabaş giden Chicago'yu yakan, Cleveland'ın ilk çeyreği 14 sayı farkla önde geçmesi oldu.

Cavs'da tüm parçalar oyuna katkı verdi. LeBron onun için vasat olarak tanımlanabilecek bir performansla 24 sayı- 6 ribaunt-5 asist üretti. Yaptığı 4 blokla da hava sahasını kapattı. Shaq da sakatlığını tamamen atlatmış gözüktü, ürettiği 12 sayıyla LeBron'a yardım etti. Mo Williams'ın 19 sayı-10 asistini de atlamayalım.

Cleveland muhtemelen evindeki 2. maçı da kazanıp Chicago'ya rahat gidecektir. Bu rahatlık United Centre'dan 1 galibiyet çalmayı sağlarsa iş en fazla 5 maçta biter. Uzak bir ihtimal olsa da, ters tepip Chicago'ya yararsa, seri 7 maça uzayabilir.

Atlanta Hawks 1-0 Milwaukee Bucks

Tüm play-off programına baktığımda, beni belki de en az çeken maçı Atlanta ilk yarıda bitirmiş. İlk yarı skoru 62-40!

Atlanta'da ilk 5 oyuncularının tamamı çift haneli skor üretmiş. Buna ek olarak yılın muhtemel 6. adamı Jamal Crawford da, 10 yıllık NBA kariyerinin ilk play-off maçında yine benchten gelerek 17 sayılık katkı vermiş.

Milwaukee tarafına baktığımızda, Bogut'un sakatlığı sonrası büyük darbe yiyen takımı beklendiği gibi çaylak gard Brandon Jennings sırtlamış. Daha doğrusu bitmek tükenmek bilmeyen egosunu, Atlanta farkı açınca tatmin etme şansı yakalamış: 34 sayı ve yalnızca 3 asist. Onlar da elinden kaçan toplardır muhtemelen...

Ersan İlyasova ise kariyerinin ilk play-off maçını, 11 sayı-6 ribaundla tamamlamış.

Evindeki bu ilk maçı 102-92 kazanan Atlanta, serinin açık ara favorisi. Cleveland ya da Orlando, Milwaukee'yle eşleşse seri 8-0 biterdi; ancak onlar muhtemelen 4-0'la geçecektir.

Başarının Tarifi

2010-04-16T15:00:00.002+03:00

"Başarının reçetesini artık biliyoruz."

Dwyane Wade'in, Boston Celtics serisi öncesi yaptığı açıklama

Serinin ilk maçı cumartesi gecesi "the Garden"da oynanacak.

Miami Heat normal sezondaki son 8 deplasman maçının hepsini kazanmıştı.

Boston Celtics ise son 10 normal sezon maçının 7'sini kaybetti.

Son dönemde vites yükseltenle, vites düşürenin eşleşmesi olacak bir bakıma.

Normal sezonda aralarında oynadıkları 3 maçı da Celtics kazanmıştı. Bakalım Wade ve Miami'nin tarifi bu kez işe yarayacak mı?

Biz inanıyoruz!

Arda Hakkında

2010-04-13T19:30:00.003+03:00

Bugün Hıncal Uluç köşesinde Arda'yla, daha doğrusu Diyarbakırspor maçında yaşananlarla ilgili bir yazı yazmış. Yazının içinden bazı pasajlar seçtim; yazının genelinde katılmadığım noktalar olmakla birlikte, Arda için söylediklerinin altına imzamı atarım:

Bu ülkede, futbolu, insanlığı, sevecenliği ve özel yaşamıyla örnek olması, omuzlarda taşınması gereken Arda'yı hem de Galatasaraylı olduğunu iddia eden güruh yıkmak istedi, fanatik Fenerli medya ile adeta işbirliği yaparak..

Arda dünya çapında bir futbol yıldızı. Messi kimlerden, nasıl pas alıyor, Arda kimlerden?. Messi kimlere pas veriyor, Arda kimlere?. Messi Galatasaray'da, Arda Barcelona'da oynasa ne olurdu bir düşünmeyi deneyin..

Ama bizde kahrolası bir yabancı hayranlığı var... Brezilya milli takımına yedek bile çağrılmayan Alex'i yüceltirken, bizim çocuğumuz Arda'yı yok etmek için elden geleni yapmak var..

Tabii sebep sadece Arda'nın bizden olması değil. Galatasaraylı olması da suç.. Bakın Volkan hem de borç harç Bentley alıyor.. Bentley.. En lüks ve en pahalı otomobil.. Arda arabası için yerden yere vurulurken, Fener kalecisinin adı sayfalarda yok..

Arda, tüm futbolculara örnek bir özel yaşam sürdürüyor. Harika bir sevgilisi, pırıl pırıl bir yaşamı var. Durmadan magazin malzemesi yapılıyor ki yıpransın. Bin beter yaşayan Fenerliler korunur ve saklanırken..

Bu fanatik Fener medyasına karşı Arda'yı koruması gereken Galatasaray yöneticileri, teknik kadrosu ortada yok. Başkan Adnan Polat, Arda için ağzını açmıyor. Futbol sorumlusu Haldun Üstünel, sözde futbolun profesyonel yöneticisi Adnan Sezgin, Galatasaray kaptanına sahip olma çabası içinde görünmüyorlar.

Yetmiyor, bir sözde Galatasaraylı tribün güruhu da "Bizim niye Ardamız yok?" diye kahrından ölen rakiplerin ekmeğine yağ sürerek Arda'ya saldırıyor. Yok etmek istercesine..

*Yazının tamamı için tıklayabilirsiniz

Artık bir Arda yazısı yazmam şart oldu. Yakında...

Kısa Bir "Messi" Arası

2010-04-09T12:30:00.003+03:00

Vizeler nedeniyle, yaklaşık bir 10 gün yazı girmem zor gözüküyor. O zamana kadar, size biraz "Messi" verelim ve El Clasico'yu da hatırlatalım:

Real Madrid - Barcelona (10 Nisan Cumartesi- 23.00 NTV)

Hay Senin Zamaro'na!

2010-04-09T00:15:00.008+03:00

Star TV, "lütfedip banttan verdiği" Wolfsburg-Fulham Avrupa Ligi çeyrek final maçını, yine bir şekilde sabote etmeyi başardı. Spiker Emre Tilev maçın başından beri Fulham'ın santrforu 40 yıllık "Bobby Zamora"ya inatla "Zamaro" deyip duruyor çünkü!

İşin kötüsü Zamora daha 20. saniyede gol attı ve top sürekli onun ayağına geliyor!

Bir spor karşılaşması izlerken en tahammül edemediğim şey, bir oyuncunun adının inatla yanlış söylenmesidir. Hadi diyelim, futbolcuyu tanımıyorsun eyvallah... Ya da telaffuzu çok zor olan bir isim olabilir, ona da eyvallah... Ama sen spikersin kardeşim; çeyrek finale gelmiş takımın futbolcusunu bilmiyorsan da kabahat, İngiliz bir adamın ismini doğru telaffuz edemiyorsan da...

O da olmadı formasına yakın çekim yaptı kamera kaç kere, bari formada yazan isimden çöz işi...

Bu Star paratoner gibi bütün defolu spikerleri kendinde topluyor. Kapadım maçı, lanet olsun..

Roy Hodgson'dan özür diliyorum!

Emre Tilev efendi, al sen de öğren Zamora nasıl telaffuz ediliyormuş!

Bir Gecede İki Poster

2010-04-08T19:00:00.007+03:00

NBA'de dün gece, yılın en iyi smaçları arasına girebilecek kalitede iki hareket izledik. Bugün posterler basıma hazırlanıyordur, yakında piyasaya sürülür.

Önce Caron Butler, Memphis'in sıkıntılı bir sezon geçiren Tanzanyalı çaylak pivotu Hasheem Thabeet'e: "Sen biraz daha NBDL'de kal!" dedi.

Ardından bir başka maçta New Orleans Hornets'in çaylak skoreri Marcus Thornton, etkileyici bloklarıyla bilinen Gerald Wallace'a: "Git biraz daha çalış!" dedi.

Lionel Messi Ne Demek?

2010-04-07T15:30:00.002+03:00

Bir Şampiyonlar Ligi maçında 4 gol atmak, ne demek?

Bir Şampiyonlar Ligi "Çeyrek Finali"nde 4 gol atmak, ne demek?

Bir Şampiyonlar Ligi Çeyrek Finali'nde "Arsenal'e karşı" 4 gol atmak, ne demek?

Arsene Wenger'in 4-1 kaybettiği bir maçın ardından neşeyle Messi'den bahsetmesi, ne demek?

Antipatiklik derecesinde kendine güveni olan Sergio Ramos'un: "Messi'yle karşılaşmak, en iyi ile karşılaşmak anlamına geliyor" demesi, ne demek?

Bugün Messi dünyanın her yerinde insanların güne mutlu başlama nedeniyse,

Bir maçta 5 kez çalım attığı bir rakip futbolcu bile ona karşı en ufak bir kızgınlık duymuyorsa,

Ve böyle bir oyuncu, sanki tüm bunları yapan kendisi değilmiş gibi en ufak bir böbürlenme belirtisi bile göstermiyorsa,

Biz gerçekten çok şanslıyız demektir.

Bize Messi'yi izletmeyen Doğan Grubu'nu da, vicdanlarıyla başbaşa bırakıyoruz...

Bu arada saçma bir soru olacak ama, o attığın 3. gol neydi ya öyle?

Rijkaard Hakkında Son Yazı

2010-04-06T19:40:00.005+03:00

Şampiyonluk konusunda konuşmayacağım. Şu an Galatasaray için şampiyonluktan çok daha önemli şeyler var çünkü. Yine de inatla şampiyonluk muhabbeti yapacaklar için söyleyeyim: O şampiyonluk, Trabzon deplasmanında Emre Güngör'ün kaptırdığı toptan sonra gitmişti zaten.

Frank Rijkaard konusundaysa, sadece bir örnek üzerinden konuşacağım: Sene başında Galatasaray hem Süper Lig'e, hem de Avrupa Ligi'ne muhteşem bir giriş yapmış ve herkes Galatasaray'ın futbolundan ağzından sular akıta akıta bahseder olmuştu. Hatta Galatasaray'ın zamanla daha iyi olabileceği bile söyleniyordu. O zaman takımın başında yine Rijkaard vardı. Yani o futbolu oynatan adam aynı Rijkaard'dı.

Galatasaray sezonu erken açtığı için, yılın sonuna doğru formu düştü bahanesine falan da sığınmayacağım.

Bence Galatasaray'ın futbolunda sezon başıyla, şu an arasındaki en büyük farklılık: İstek ve sorumluluk duygusu. Galatasaray'da Arda dışında sorumluluk alan başka bir futbolcu yok. O da 3 maçtır yoktu.

Sezon başında Rijkaard müthiş bir rüzgarla göreve gelmişti. Bu rüzgar futbolcusundan masörüne kadar tüm takıma yayılmıştı. Tüm futbolcular, artık yeni bir döneme girildiğinin farkındaydı ve Rijkaard'a büyük saygı duyuyorlardı. Sahada da Rijkaard'ın 4-3-3'ünü yeni bir yola girmenin, yeni şeyler denemenin verdiği istekle eksiksiz uygulamaya çalışıyorlardı.

Fakat bazı futbolcular sezon başından beri gerek kendi kafa yapılarından kaynaklanan nedenler, gerekse ellerinde olmayan nedenlerden (oyun karakterleri) dolayı sisteme ihanet ediyorlar. İsimlerini bir kaç kez vermiştim, yine vereyim: Mehmet Topal, Servet Çetin, Hakan Balta, Ayhan Akman ve Sivasspor maçında rakibine tekme atmayı bile beceremeyen (kesinlikle çok aşağılık bir hareketti!) Barış Özbek...

Şimdi işler tersine dönmüş durumda. 4-3-3 Galatasaray'ın ekolü haline gelecekken, yani Rijkaard beklendiği gibi "devrim" yaratacakken, Rijkaard devrimi kendi içinde yaptı ve Sivasspor karşısında 4 ön liberoyla sahaya çıktı. Ondan, bir fire vermesini bekleyen aç kurtları da sevindirdi.

Bundan sonra söyleyecek fazla birşey yok. Şampiyonluk şu an "en önemsiz" şey. Bir şampiyonluk kaybedersiniz, ama gelecekte o size "şampiyonluklar" olarak geri döner.

Rijkaard, 4-3-3'e gerekirse altyapı futbolcularıyla oynayarak devam etmeli, kamp yapmamalı, kısacası kendi doğrularından hiçbir şekilde taviz vermemeli; ve Adnan Polat'ın dediği gibi, en az bir sezon daha takımın başında kalmalı. Ama bu takımın değil!

Ancak o zaman sorun Rijkaard'da mı, değil mi ortaya çıkar.

Hedo'yu Türkiye'ye Getirmek

2010-04-05T15:00:00.010+03:00

Toronto Raptors elde ettiği 3 maçlık galibiyet serisini, dün gece evinde Golden State Warriors'a karşı aldığı mağlubiyetle sonlandırdı. Play-Off'a kalma mücadelesi veren bir takım için, evinde ligin en dağınık takımı Golden State'le oynamaktan daha rahat bir durum olamaz. Ancak Toronto, Air Canada Centre'ı dolduran taraftarlarını bir kez daha dumura uğrattı ve maçı 113-112 kaybetti. Play-Off'un son bileti için çekiştiği Chicago Bulls'la da, arasındaki fark bir maça indi.

Toronto maç boyunca geriden gelen taraftı. İlk çeyreği 37-24 yenik kapadıktan sonra farkı azaltmak için sarfettikleri çaba ancak son çeyrekte sonuç verdi. Kötü oyuna rağmen, maç yine de Bosh ve Toronto'ya göz kırptı. Önce maçın bitimine 11 saniye kala Golden State'in "ince bilekli" gardı Stephen Curry kendinden beklenmeyecek şekilde 0/2 faul attı. Ardından Bosh 2/2 atıp farkı bire indirdi. 3 saniye kala Golden State topu pota altından oyuna sokarken Sonny Weems araya girip topu Bosh'a kazandırdı. Fakat Chris Bosh kariyerinin en rahat basketlerinden birini yapabilecekken, son saniye stresi "G Kuvveti" etkisi yarattı. Bakalım neler olmuş:

Hidayet Türkoğlu, koçu ve taraftarlarla arası bozulduğundan bu yana bir kez daha benchten geldiği ve yalnızca 20 dakika süre aldığı maçı: 8 sayı, 4 ribaund, 3 asistle tamamladı. İşin daha da düşündürücü tarafı, maçın en kritik anlarında (son saniyeler) sahada olmamasıydı. Biz de, nasıl geçen seneki final serisinde Kobe'ye yaptığı bloktan sonra onu basketbol tanrısı ilan ettiysek; bu sezonki kötü performansından sonra da yerin dibine soktuk.

ntvspor.net'ten bir okuyucu yorumu:

"haydi hido kardeş.sana türkiye yolu gözükmeye başladı artık."

Not: Warriors koçu Don Nelson, kariyerinin 1.332'inci galibiyetini alarak NBA'de tüm zamanların en çok maç kazanan koçu ünvanına ortak oldu.

Haftalık Miami Heat Raporu

2010-04-04T18:30:00.007+03:00

"Repertuarımdaki herşeyi sahaya koymaya çalışıyorum. Paslaşmaktan keyif alıyorum, elimden geldiğince asist yapıyorum. Bu maçta olduğu gibi bundan sonra da, takımımın bana ihtiyacı olduğu zaman neler yapabildiğimi göstermeliyim."

Dwyane Wade'in, Indiana Pacers'ı deplasmanda uzatma sonunda yıktığı maçtan sonra söyledikleri... Wade maçı 43 sayı, 9 ribaund, 6 asistle tamamladı. Daha da önemlisi ne kadar iyi bir "clutch" oyuncusu olduğunu, maçın sonunda el üstünden bulduğu peş peşe iki kritik üçlükle bir kez daha gösterdi.

Geçtiğimiz hafta rapor yazamamıştım; ancak sağolsun Wade buna zaten gerek bırakmadı. Çünkü geçen haftadan bu yana değişen bir şey yok. Miami son 8 maçının -6'sı deplasman olmak üzere- hepsini kazandı. Wade ve Miami sezonun bu en kritik döneminde, fikstür avantajını da iyi kullanarak müthiş bir form yakaladı. (Jermaine O'Neal sakat olduğu için olabilir!) 5. 'lik için çekiştiği Milwaukee'nin de bir adım önüne geçti. Sezon boyunca Miami'nin istikrarsızlığından dem vurmuştuk. Ancak Miami'nin şampiyonluğu kazandığı 2006 Play-Off'larından bu yana edindiği çok önemli bir mizacı var. O da işler sarpa sarar gibi olduğunda ayağa kalkabilmeleri...

Bu durumun dip noktası 2007-2008 sezonuydu. Miami Heat o yıl sezonu yalnızca 15 galibiyetle tamamlamıştı; fakat hemen ertesi sezon toparlanıp yeniden (hem de 5. sıradan) play-off yaptılar. Bu da demek oluyor ki, Wade amaçladığı gibi bu yaz yanına bir süperstar getirebilirse, önümüzdeki sezon Miami 4 yıl aradan sonra yine zirveye oynayan bir takım olabilir.

Miami'nin 4'ü bu hafta olmak üzere oynadığı, son 7 maç:

New Jersey 89-99 Miami
Chicago* 74-103 Miami
Milwaukee* 74-87 Miami
Miami 97-94 Toronto*
Detroit 81-98 Miami
Indiana 96-105 Miami
Minnesota 84-97 Miami

*Play-Off yolunda çekişilen rakipler

Ligdeki Durum:

Miami Heat, Doğu Konferansı'nda 43 galibiyet-34 mağlubiyetle Milwaukee'nin 1/2 maç önünde 5. sırada... Şu anki tabloda Miami sezonu 5. bitirirse Boston'la, 6. bitirirse Atlanta'yla eşleşecek. Atlanta'ya geçtiğimiz yıl play-off ilk turunda elenmiştik; bu yılsa normal sezonda oynanan maçlarda üstünlüğümüz var. Atlanta Hawks hem onlarla bir hesabımız olması, hem Boston'a nazaran zorluk bakımından daha uygun rakip.

Haftanın Performansı:

Deplasmanda uzatma sonunda kazanılan Indiana Pacers maçında; 12/19 iki sayı, 2/3 üç sayı, 13/17 serbest atış isabetiyle 43 sayı (daha bitmedi!), 9 ribaund, 6 asist, 3 top çalma ve 3 blokla oyanayan kaptan Dwyane Wade. Wade formunu dün gece Minnesota karşısında da sürdürdü ve 39 sayı, 8 ribaund, 6 asistle oynadı. Back to Back=41 sayı ortalama!

Haftanın Olayı:

Dün gece Minnesota galibiyeti dönüşü takımı taşıyan uçak, Chicago'ya acil iniş yapmak zorunda kalmış. Detayları tam bilmiyorum; ancak sanırım yardımcı pilot rahatsızlanmış (şeker komasına girmiş) ve diğer pilot uçağı mecburen en yakın havaalanına indirmiş. Rahatsızlanan pilot hastaneye yetiştirildikten sonra uçak yeniden havalanmış ve takım Miami'ye sağ salim varmış.

D-Wade'in Twitter mesajı: "Hepimiz pilot için dua ettik. Komaya girdi, tanrı ona ve ailesine yardım etsin"...

Haftanın Hareketi:

Dwyane Wade'in Indiana maçında, 5 kişinin arasından yaptığı müthiş crossoverla çıkarak bulduğu sayı. Klasik bir Wade basketi:

link

NCAA'de Final Four Öncesi

2010-04-03T17:30:00.009+03:00

NCAA turnuvasında "Mart Çılgınlığı" artık yerini, şampiyonun belli olacağı Final Four'a bıraktı. 64 takımın katıldığı turnuvada birçok seribaşı elendi, Sindirella Hikayesi'ni yazan takım Butler oldu. Butler mütevazi bir okul olmasına rağmen tüm turlarda favori takımları elemeyi başardı ve adını son 4'e yazdırdı. Tarihlerinde şimdiye kadar sadece 10 kez NCAA Turnuvası'na katılmayı başardılar ve en büyük başarıları son 16'ya kalmak oldu. Butler Bulldogs, tamamen takım oyununa ve pasa dayanan bir sistemle oynuyor. Bireysel anlamda yıldızları yok diyebiliriz. Zaten şu anda NBA'de forma giyen Butler çıkışlı bir tane bile oyuncu bulunmuyor. Takım oyunu bir nevi onların mizacı..

Butler'ın Final Four'daki rakibi Ortabatı Grubu'ndan gelen Michigan State olacak. Michigan St. tecrübeli koçu Tom İzzo yönetiminde özellikle son 10 yıla damga vurmuş bir takım. Zira bu, 1999'dan bu yana oynadıkları 6. final four olacak. Geçtiğimiz yıl, finalde North Carolina'ya kaybetmişlerdi. Bu sezonki Final-Four'u ise, önceki turda Tennessee karşısındaki maçta, son saniyede kaptanları Raymar Morgan'ın serbest atıştan bulduğu galibiyeti getiren sayıya borçlular.

Diğer taraftaki yarı final eşleşmesi Duke ve West Virginia arasında... Koç Mike Krzyzewski yönetiminde 11. kez Final Four oynayacak olan Duke'un tarihinde 3 şampiyonluk var. Son şampiyonluklarını 2001 yılında, şu anda NBA'de Houston Rockets forması giyen Shane Battier ve Utah Jazz'ın yıldızı Carlos Boozer önderliğinde kazanmışlardı. Son Final-Four'ları ise 2004 senesindeydi. Duke Blue Devils, son 4'e kalan okullar arasında seribaşı olan tek takım ve "doğal" favori. Yani onlar diğer seribaşları Kentucky, Kansas ve Syracuse'un aksine herhangi bir kazaya uğramadan buraya gelmeyi başardılar.

West Virgina uzun bir aradan sonra Final-Four bileti almayı başardı. Bu o kadar uzun bir ara ki, 50 yıldan fazla! Son Final-Four'larını 1959 yılında oynamışlar. Bu sezonsa Big East konferansını Syracuse'un ardından 2. sırada bitirip NCAA turnuvasına katılmayı başardılar. 31 galibiyetle tarihinin en parlak yılını geride bırakan West Virginia Mountaineers, aynı zamanda 10 maçtır yenilgi yüzü görmedi. West Virginia'nın kadrosunda bir de Türk, Efes Pilsen altyapısından yetişen Deniz Kılıçlı yer alıyor. Ancak fazla forma şansı bulduğu söylenemez. 2.06 boyundaki pota altı oyuncusu, bu sezon yalnızca 14 maçta forma giydi ve ortalama 6 dakika süre aldı. Yine de, onu Final-Four'da izleme ihtimalimiz az da olsa mevcut.
NBA draftında seçilmesi beklenen yıldız adaylarına bakacak olursak, ilk göze çarpan isimler West Virginia'nın forvet ikilisi Devin Ebanks ve De'Sean Butler. İki oyuncunun da bu yıl draftta seçilmesi bekleniyor. Final-Four'da gösterecekleri başarı, onların NBA şanslarını şüphesiz arttıracaktır. Özellikle Ebanks atletizmi, çabukluğu ve oyunun savunma tarafındaki başarısıyla ön plana çıkıyor. Butler'ın yetenekleriyse daha çok oyunun hücum tarafında; çünkü potansiyeli olan, iyi bir skorer.

Butler'ı uzun süre sonra NBA'de temsil etmesi beklenen oyuncu Gordon Hayward. 2.03 boyundaki forvet çok iyi bir şutör. Hem 3 hem de 4 numara oynayabildiğinden eşleşme problemi yaratıyor. Fakat atletizmi ve pota altında pek etliye sütlüye karışmayan yapısı, onun hakkındaki en büyük soru işareti.

Şampiyonluğun favorisi Duke'un en önemli ismi 2.06'lık forvet Kyle Singler. Kyle Singler hem savunmadaki hırsı, hem hücumdaki liderlik meziyetleri göz önüne alındığında Duke'un olmazsa olmazı. Müthiş bir şutör olan Singler'ın, NBA için atletizmi ve çabukluğunun yeterli seviyede olmadığını söyleyebiliriz. Bu yüzden kolejde 3. yılını geçiren oyuncunun, drafta girmesi durumunda 2. turdan seçilmesi bekleniyor.
Singler'ın yardım aldığı isimler, okulda son yılını geçiren tecrübeli gard John Scheyer ve atletik skorer Nolan Smith. Scheyer çok önemli bir şutör. Özellikle kritik anlardaki soğukkanlılığı ve aldığı sorumluluk onu Duke'un can simidi yapıyor. Bu üçlü bu sezon 600'er sayıyı geçerek, bu alanda 2001-2002 sezonunda Jay Williams, Carlos Boozer (Utah Jazz) ve Mike Dunleavy (İndiana Pacers) üçlüsünden beri bunu başaran okul tarihindeki ikinci "trio" oldular.

Son olarak Michigan State'e göz attığımızda, sakatlığı dolayısıyla Final-Four'da oynayamayacak olan oyun kurucu Kalin Lucas en önemli yıldız adayıydı. Ancak 2. turda oynanan Maryland maçında aşil tendonundan sakatlandı ve 4-6 ay arası sahalardan uzak kalması bekleniyor.

Lucas'ın yokluğunda Michigan St.'i sürüklemesi beklenen isimler, forvetler Durrell Summers ve Raymar Morgan olacak. İki oyuncu, savunma sertliği ve ribaundlardaki başarıları haricinde skor katkılarıyla da ön plana çıkıyorlar.

Final-Four öncesi en şanslı takımlar tecrübeleriyle Michigan State ve Duke olarak duruyor. Bu iki takımdan en az birinin finale kalması kesin gibi. Kalin Lucas sakatlanmasaydı, benim şampiyonluk adayım Michigan State'di. Şu ansa iki takımın şansları eşit. Bu iki takımın ardından West Virginia geliyor.

Gelelim "Sindirella" Butler'a... Mütevazi bir okul olmalarına rağmen, elde ettikleri başarılarla herkesin sempatisini kazandılar. Ancak sempati şampiyonluğa yetecek mi? Çok zor; ama imkansız da değil...

Maç Programı:

Bu Gece NTVSpor:

01.05 BUTLER-MICHIGAN STATE
03.45 DUKE-WEST VIRGINIA

Van Gaal ve Rijkaard

2010-04-02T22:00:00.002+03:00

İkisi de Avrupa futbolunda derin iz bırakmış iki teknik adam...

İkisi de Hollandalı...

İkisinin de Şampiyonlar Ligi Şampiyonluğu var.

Biri teknik adam, diğeri futbolcu olarak Ajax tarihine geçmiş isimler...

Ve ikisinin de yolu, teknik direktör olarak Hollanda Milli Takımı'ndan ve Barcelona'dan geçti.

Louis Van Gaal ve Frank Rijkaard'ın göründüğü gibi ortak noktaları çok. Rijkaard'dan önce 97/2000 ve 2002/2003 sezonlarında Barcelona'da teknik direktörlük yapan Van Gaal, Barcelona'dan ayrıldıktan (gönderildikten) sonra kariyerini yeniden ayağa kaldırmak, yeniden birşeyleri ispat etmek için AZ Alkmaar'da göreve başlamıştı. Tıpkı Rijkaard'ın Galatasaray'ı tercih ederek yapmaya çalıştığı gibi...

Louis Van Gaal geçtiğimiz sezon AZ Alkmaar'ı Hollanda Ligi'nde şampiyon yaparak amacına ulaşmıştı. Fakat bu iş bir ara takımdan ayrılmayı düşündüğü 2007/2008 sezonu dahil, 3 yılını aldı. Bir bakıma Rijkaard'ın şu an Galatasaray'da yaşadıklarını, o da kendi ülkesi olmasına rağmen Hollanda'da yaşamıştı.

Alkmaar'daki 3 sezonun ardından, Van Gaal sezon başında Bayern Münih'in başına geçti. Tıpkı Alkmaar'daki gibi Münih'teki ilk döneminde de sıkıntılar yaşasa da, bu kez süreyi kısa tutmayı başardı. Bayern Münih'i yavaş yavaş yeniden ligde zirve mücadelesinin içine soktu. Şampiyonlar Ligi'ne de kötü bir giriş yaptıktan sonra, son dakikada deplasmandaki Juventus zaferiyle bir üst tura çıktılar. Bu hafta içinde de çeyrek final ilk maçında Manchester United'ı 2-1 mağlup ettiler.

Gerçi ben bunları niye yazıyorum ki? Rijkaard'ı şimdiye kadar 4-5 kez gönderdik zaten...

Özlü Sözler Haftası

2010-04-02T14:00:00.001+03:00

"Ben ve ekibim sezon başında bir gemiye bindik. Amacımız bu gemiyi batırmadan limana sokmaktır."

Antalyaspor Teknik Direktörü Mehmet Özdilek

"Fenerbahçe'nin rakibi yine Fenerbahçe'dir."

Fenerbahçe Başkanı Aziz Yıldırım

"Başarılarımızı, kartal bakışlarımızı ileriye çevirerek elde edeceğiz."

Beşiktaş Başkanı Yıldırım Demirören

Bunlar ilk anda dikkatimi çekenler, kaçırdıklarım-yazmayı unuttuklarım da olabilir!

Play-Off'lara Doğru Son Durum

2010-04-01T16:30:00.002+03:00

NBA'de normal sezonun bitmesine 15 günden az bir zaman kala, Play-Off yolcuları belli olmaya başladı. Batı Konferansı'nda, lig liderliğini ve dolayısıyla olası bir final serisinde saha avantajını bir mucize olmazsa LeBron'lu Cleveland'a kaptıracak Kobe'nin Lakers'ının yanısıra Dallas, Utah, Phoenix, Denver ve Portland şu anda Play-Off'u garantilemiş durumda. San Antonio Spurs ve Oklahoma City Thunder da Cuma gecesi oynanacak maçların sonuçlarına göre, zaten %90 olan şanslarını resmi olarak tasdik ettirebilirler.

Doğudaysa LeBron, Dwight Howard, Joe Johnson ve Paul Pierce'ın takımları 17 Nisan'da başlayacak Play-Off'lar için yerlerini ayırtmış durumda. Ersan'ın takımı Milwaukee ve Wade'in Miami'si arasında 5.'lik mücadelesi var. Bu iki takım henüz matematiksel olarak işi garantilememiş olsalar da, eşleşmeleri muhtemel takımlar Boston Celtics ve Atlanta Hawks hakkında derslerini ufaktan çalışmaya başlamışlardır bile...

Milwaukee ve Miami'nin ensesinde Larry Brown'un Charlotte Bobcats'i bulunuyor. Koç Larry Brown Charlotte için bayağı bir uğraştıktan sonra, majesteleri Michael Jordan'a kulübün başkanı olması şerefine bir Play-Off sunacak bir terslik olmazsa...

Doğuda Play-Off'un son bileti için ise büyük bir çekişme var. Şu anda Hedo'nun takımı Toronto Raptors, Chicago Bulls'un 2 galibiyet önünde 8. sırada. İki takımın da 8'er maçı kaldı. Air Canada Centre'da da bir randevuları var. O maç düğümü çözebilir. Toronto'nun, Chicago'yla içeride oynayacak olmasının dışındaki bir diğer avantajı fikstürünün rahatlığı...

Chicago'nun peşinden sıralanan 7 takım ise gelecek sezonun hesaplarına çoktan başladılar. İlk hedefse, Kentucky'nin yıldız adayı gardı John Wall'ü kadroya katmak için draftta ilk sıra seçim hakkını elde edebilmek olacak.

Leo Franco

2010-03-31T19:30:00.003+03:00

Galatasaray kalecisi Leo Franco, spor medyasının ip sevdasının son kurbanı. Arjantinli kalecinin sene başından beri eleştirildiği, Fenerbahçe maçıyla zirve yapan sav: "kalesinde gördüğü hemen her ciddi pozisyonda gol yemesi"...

Leo Franco ortalama bir kaleci. Yaptığı iyi işlerde var; kötü işlerde... Kaleden ileride durması, yani bir çizgi kalecisi olmaması, atılan çoğu derin topta çabuk davranmasını sağlıyor. Yan toplarda da çok ciddi bir zaafı yok. Ancak bir kalecinin sahip olması gereken en temel özellik olan pozisyon alma konusunda sorunları var. Reflekslerinde de...

Benim gözümde Galatasaray'a transfer olmadan önce de Leo Franco iyi bir kaleci değildi, transfer olduktan sonra da. Yani zaafları Galatasaray'a transfer olduktan sonra birden bire ortaya çıkmış değil. Leo Franco kariyeri boyunca böyle goller yiyordu zaten. Örneğin Galatasaray'ın 4-1'lik Mallorca zaferinde yediği aşırtma goller ve geçtiğimiz sezon Atletico Madrid formasıyla Nistelrooy'dan, Selçuk'unkine benzer bir uzaklıktan yediği gol ilk anda aklıma gelenler. (Bu arada Nistelrooy'un vuruş tekniğinin Selçuk'inden çok daha iyi olduğunu söylemeye gerek yok sanırım)

Bence burada Leo Franco'dan daha sorumlu olan taraf Galatasaray yönetimi. Yıllardır Taffarel'den geçtim, Mondragon kadar iyi bir kaleci bile transfer edilememesi Galatasaray'ın başına çok dert açtı. Leo Franco'yu transfer etmek için geçtiğimiz yıl bayağı bir uğraşılmıştı üstelik!

Leo Franco konusunda Rijkaard'a suç bulmak da, gerek bunun yönetimin yaptığı bir transfer olması; gerekse Rüştü-Valdes örneği düşünüldüğünde yanlış. Yani Franco'yu Rijkaard özel istekle getirmediği gibi, Barcelona yıllarında Rüştü'yü kesip Valdes'i oynattığını hatırlarsak (buradan Ufuk ve Aykut'u kastediyorum) kaleyi inatla Franco'ya vermesi çok abes bir durum değil.

Abes olan durum, Galatasaray'ın kadrosunda son 4 yılda 7 farklı kaleci yer almasına rağmen, kalenin hala istikrara kavuşamamış olması.

Hidayet'in Durumu

2010-03-30T13:30:00.003+03:00

Bu aralar Hidayet Türkoğlu'nun koçu Jay Triano'yla sorunlar yaşadığı gündemde. Geçtiğimiz hafta içinde oynanan Utah maçının devre arasında mide rahatsızlığı yaşayarak sahaya geri dönemeyen Hedo, ardından Denver maçını tamamen kaçırmıştı. Bunun peşine oynanan ve play-off yolunda önemli olan, ancak kaybedilen Miami maçında rahatsızlığı geçtiği halde koçu tarafından "kasten" oynatılmadığı öne sürüldü. Dün geceyse Charlotte karşısında oyuna benchten dahil oldu ve 28 dakika sahada kalıp 11 sayı, 3 asistle oynadı.

Hedo'nun son üç maçta forma giymemesi konusunda ortalıkta çeşitli spekülasyonlar dolaşıyor. En ön plandaki söylemse, mide rahatsızlığının forma giymesine engel olacak kadar önemli bir sorun olmadığı, Triano'nun onu performansından memnun olmadığı için oynatmadığı...

Bir kere şurası kesin ki, Hedo performansıyla Orlando'daki günlerini aratıyor. Bunun böyle olacağı az çok tahmin edilebiliyordu; ancak performansının bu denli erozyona uğrayacağı düşünülmüyordu. Orlando'daki güneşli günlerinin bulutlanmasının, iki şehir arasındaki iklim farklılıkları dışında daha önemli nedenleri var. Hedo yeni bir takıma, yeni bir kente geçmiş olabilir. Fakat NBA'de yeri geldiğinde bir sezonda üç takım değiştiren oyuncular olduğunu düşünürsek, bu tek başına çok romantik bir neden olur. Üstelik Toronto'ya yerleşeli 6 ay oldu.

Hedo'nun Orlando'da geçtiğimiz yıl yakaladığı normal sezon istatistikleri: 16.8 sayı, 5.3 ribaund, 4.9 asist

Hedo'nun bu sezon Toronto formasıyla yaptığı istatistikler: 11.8 sayı, 4.5 ribaund, 4.1 asist

Bu düşüşün en büyük nedeni, iki takımın oyun karakterleri arasındaki fark şüphesiz. Orlando NBA'in maç başına en çok sayı üreten ekiplerinden biriyken, Toronto skor anlamında istikrar bakımından yalnızca Chris Bosh'un sırtında giden bir takım. Hedo transferi sonrası Toronto'nun yeni bir Orlando olma yolunda hareket edeceği bekleniyordu; ancak bunun mümkün olmadığı kısa sürede belli oldu. Toronto ne Orlando kadar şutör bir takım, ne de Dwight Howard'ları var. Dingo'nun Ahırı modundaki savunmaları da cabası..

Pota altındaki Bargnani ve Bosh hücum anlamında dinamik bir ikili olabilir; ancak oyunun savunma tarafında ciddi fizik dezavantajları var. Bu yüzden Reggie Evans gibi vasat bir oyuncu -pislikle de olsa- savunma yapmayı bilen tek adam olduğundan özellikle son maçlarda ciddi süreler almaya başladı. Rasho Nesterovic'in de San Antonio ve kısmen Minnesota günleri dışında (O da çoğunlukla Garnett ve Duncan gibi partnerlerin sayesinde) bir baltaya sap olamamış bir oyuncu olduğunu düşünürsek, pota altı savunması Toronto'nun en büyük zaafı.

Şimdi Toronto'nun takım yapısının Hedo açısından sorun yaratan kısımlarına göz atalım. Hedo'nun Orlando sistemi içinde yaptığı en önemli görev takımın gizli gardı olmasıydı. Bunu sağlayan da 2.08'lik boyuna karşın sahip olduğu pas yeteneği, top kontrolü ve saha görüşüydü. Oyun kurucu Jameer Nelson dahil Orlando'nun diğer oyuncularının Hedo kadar pasör olmaması, oyunu çoğu zaman Hedo'nun kurmasını sağlıyordu. Pota altı silahı Howard'ın da kendi pozisyonunu yaratmaktan çok, ona pozisyon yaratılmasına bağlı bir oyun karakteri olması topun Hedo'nun elinde daha çok kalmasına neden oluyordu. Bu da onun, Orlando'da topun neredeyse her hücumda eline değdiği tek oyuncu olmasını sağlıyordu. Son hücumlarda ona teslim edilen toplar sayesinde de "Hero" oluyordu.

Toronto'daysa durum tam tersi. Nelson'ın yerine daha saf bir oyunkurucu olan Calderon var bir kere. Yani oyun kurma konusunda Toronto'nun Hedo'ya Orlando kadar ihtiyacı yok. Ayrıca Chris Bosh da, Howard gibi top bekleyen değil gerektiğinde kendi driplingi üzerinden sayı üretebilen bir uzun. Toronto'da bir nevi halk kahramanı olması nedeniyle, kritik anlarda son şutu kullanma konusunda da ilk aday...

Kısacası Hidayet'in "midesini" ağrıtan ana neden, Orlando'da kafasını rahat ettiren düzenin Toronto'da olmaması. Kariyeri boyunca hiçbir zaman, sahaya çıkıp sadece sayı atmaya konsantre olmuş bir oyuncu olmadığından da, (milli takımdaki bazı "sorunlu" dönemler hariç!) sıkıntının Toronto açısından boyutları artıyor.

Neyseki önümüzde play-off'lar var. Orası Hedo'nun kendini evinde hissettiği asıl yer. Geçtiğimiz yıl da, normal sezondan çok play-off'ta yaptıklarıyla konuşulan bir oyuncu olduğunu düşünürsek işler biraz rayına girebilir. Aksi takdirde önümüzdeki sezon, transfer anlamında serbest kalan yıldızların çokluğu yüzünden yoğun geçecek bir yazın bizi beklediğini de göz önüne alırsak, onu başka bir takımın formasıyla izleyebiliriz.

Meksikalı Serdar Özkan

2010-03-29T21:45:00.011+03:00

İki futbolcu arasında uyrukları dışında bir fark daha var aslında: Serdar Özkan girdiği net gol pozisyonlarında şut bile çekemeden ayaklarını birbirine dolaştırırken, Giovani Dos Santos en azından topu ayağından çıkarmayı başarıyor! Fakat şimdiye kadar topu üç direğin arasından geçirmeyi başaramadı.

Serdar Özkan ve Giovani Dos Santos bu hafta kaçırdıkları gollerle yine saç baş yoldurdular. Gerçi bu, yalnızca bu hafta için geçerli bir durum değil. Serdar sene başından, Dos Santos da ocak ayında Londra'dan Yeşilköy'e indiğinden beri gol pozisyonu yaratma ya da gol pozisyonuna girme konusunda sıkıntı çekmeseler de, nihai hareketi yapıp skorborda etki etmekte oldukça sıkıntılılar...

Arsene Wenger'in Real Madrid Aşkı!

2010-03-24T19:45:00.002+02:00

"It seems strange when fans celebrate new signings more than trophies."

Real Madrid taraftarlarının kupalardan çok yeni transferleri kutlaması tuhaf bir durum.

"When they sign a great player, the fans are pleased but this increases the pressure to put on a great performance. This is a team sport."

Yıldız bir futbolcu transfer ettiklerinde taraftarlar seviniyor. Fakat bu, takımın sahadaki performansı üzerindeki baskıyı arttırıyor. Sonuçta bu bir takım sporu.

"Madrid have been eliminated in the second round of the Champions League for the last six years."

Real Madrid son 6 yıldır Şampiyonlar Ligi'nde 2.Turda eleniyor.

"They are fragile."

Çıtkırıldımlar!.

Arsene Wenger, Real Madrid'in kulüp politikasını yine dayanamayıp, ciddi biçimde eleştirmiş. İlginç olansa Wenger'in bu açıklamaları Avrupa'da kupa kazanamamış bir teknik direktör olarak yapması. Üstelik Real Madrid şu anda La Liga'nın lideri.

Ancak futbolda değeri hiçbir kupayla ölçülemeyecek şeyler vardır. Wenger'in Arsenal'i de onlardan biri...

Bursaspor'a "Şampiyonluk" Yok!

2010-03-23T15:30:00.001+02:00

Bursaspor dünkü Denizlispor galibiyetinin ardından, herkesin kabul ettiği gibi artık şampiyonluk yolundaki en şanslı takım. Bunu herkese kabul ettiren oynadıkları istikrarlı futbol ve yakaladığı 5 puanlık farkla kendileri tabii ki. Yani kabul etmekten ziyade "kabul ettirmek" söz konusu...

Yalnız dikkatimi çeken nokta Bursaspor'dan kimsenin çıkıp şampiyonluk lafları etmemesi. Örneğin dün Denizlispor maçı sonrası basın toplantısında, teknik direktör Ertuğrul Sağlam mümkün olduğunca "şampiyonluk" sözcüğünü kullanmamaya çalıştı. Keza futbolcular da öyle... Sercan maçtan sonraki açıklamasında bir ara şampiyonluktan bahseder gibi oldu; ancak sözü sonradan değiştirdi.

Bu kuşkusuz şampiyon olamayacaklarını düşünmelerinden kaynaklanmıyor. Muhtemelen takım kendi içinde hemen şampiyonluk moduna girmemeyi kararlaştırmış. Doğru olan da bu. Direk şampiyonluğa odaklanmak baskı yaratabileceğinden, tek tek maçları kazanmaya konsantre olmaya çalışıyorlar. Bu da şampiyonluğu getirecek faktörlerden biri zaten.

Ertuğrul Sağlam ve Bursaspor'un devrim yaptığından falan bahsediyoruz ya; bu anlayış da bence Bursaspor'un yarattığı devrimin bir ürünü. 3 büyükler şampiyonluk için avantaj yakaladığında: "Ligin bitmesine daha kaç hafta var? Kalan maçlarımı kazanabilecek miyim?" gibi hesaplara hiç girmeden hemen şampiyonluk lafları etmeye başlarlar (hatta daha sezon başında). Bursaspor'da durum tam tersi seyrediyor.

Eğer Bursaspor şampiyon olursa, bundan sonra takımlar yalnızca yaptığı önemli transferler ya da bütçesi oranında değil, sahada gösterdiği istikrar kapsamında şampiyon olabileceğinin farkına varacak. Öyle lig daha başlamadan kimseye şampiyonluk yok artık...

Haftalık Miami Heat Raporu

2010-03-22T22:30:00.006+02:00

"Dwyane Wade'in 14 sayıda kaldığı bir maçı kazanabilmemiz sevindirici. Ona, maça 35 sayı atmış kadar etki ettiğini söyledim"

Miami Heat koçu Eric Spoelstra'nın, D-Wade'in 6/18 gibi kötü bir şut isabetiyle 14 sayıda kalmasına rağmen kazandıkları Charlotte Bobcats maçından sonra yaptığı açıklama. Wade sezonun skor anlamında en kötü maçlarından birini çıkarmasına karşın 9 asist, 5 ribaund ve 5 blok üretti.

Play-Off'ların başlamasına 1 aydan kısa bir süre kala, Miami istikrarsız sonuçlar almaya devam etse de -rakipleri de bir ileri bir geri gittiği için- Doğu Konferansı'nda 6. sıraya yükseldi. Önceki hafta deplasmanda play-off yolunda çekiştikleri takımlardan biri olan Charlotte'a kaybetmişlerdi; ancak iki gece önce American Airlines Arena'da rövanşı almayı başardılar.

Bu hafta Miami kentin dışına hiç çıkmadı. Fakat oynadığı 4 maçın 2'si NBA'in en güçlü ekiplerine karşı olunca, bu 2 maçtan da sahadan mağlubiyetle ayrıldı. San Antonio maçında, Miami ilk yarıda Ginobili rüzgarına karşı koyamayınca, Spurs 20 sayı öne fırladı. Buna rağmen ikinci yarıdaki özverili savunmayla fark bir ara 4'e kadar indi; ancak son sözü peş peşe iki kritik üçlükle yine Manu Ginobili söyledi.

Kaybedilen bir diğer maç Florida derbisinde Orlando'ya karşıydı. Dwight Howard 10 sayıda kalmasına karşın, Orlando Magic uzatmaya giden maçı Carter ve Lewis'in toplamda ürettiği 51 sayıyla kazanmayı başardı. Wade'in insanüstü performansı da boşa gitmiş oldu.

Miami Heat'in geçtiğimiz hafta içinde oynadığı 4 maç:

Miami 104-91 Philadelphia
Miami 76-88 San Antonio
Miami 102-108 Orlando
Miami 77-71 Charlotte

Ligdeki Durum:

Miami Heat, Doğu Konferansı'nda 36 galibiyet ve 34 mağlubiyetle 6. sırada yer alıyor. 5. sıradaki Milwaukee'yle arasında iki galibiyet fark var. Miami sezonu 5. ya da 6. sırada bitirirse büyük ihtimalle play-off'ta Atlanta-Boston ikilisinden biriyle eşleşecek. Atlanta'nın daha uygun bir rakip olduğunu söylemeye gerek yok. Atlanta'yla eşleşmek için sezonu buralarda bitirebilmeleri gerekiyor ve bu yolda da önlerinde çok uygun bir fikstür var.

Haftanın Performansı:

Orlando maçında Wade'in %50'ye yakın bir şut isabet oranıyla sergilediği, 36 sayı-10 asist-7 ribaundluk performans.

Haftanın Olayı:

Miami Heat forveti Yakhouba Diawara'nın iki arada bir derede kalması... Senagal asıllı Fransız basketbolcuyu bu yaz yoğun bir program bekliyor. NBA'in "Basketbol Without Borders" (Sınırsız Basketbol) sosyal sorunluluk projesi kapsamında ana vatanı Senegal'de bulunmayı isteyen Diawara'nın önündeki engel ülkemizde düzenlenecek Dünya Basketbol Şampiyonası... Fransa Milli Takımı kadrosunda yer almayı da çok isteyen Diawara, eğer bu amacına ulaşırsa kesişen tarihler nedeniyle Senegal'e gidemeyecek.

Haftanın Hareketi:

Kaptan Dwyane Wade'in, kazanılan Charlotte Bobcats maçında kendinden 20 cm uzun Tyson Chandler'a yaptığı blok

Beckham Güney Afrika'da Olacak

2010-03-16T12:00:00.001+02:00

Geçtiğimiz haftasonu Milan'ın Chievo'yla oynadığı maçta aşil tendonundan sakatlanan David Beckham sezonu kapatmıştı. Bu olay Dünya Kupası'nda İngiltere forması giyebilmek için performansını arttırmaya çalışan Becks için çok yıkıcı oldu. Ancak herşey bitmiş değil..

Capello, Telegraph'a yaptığı açıklamada Beckham'ı teknik kadro içinde Güney Afrika'ya götürebileceklerini söylemiş. Beckham'ın çalışma azminden ve profesyonelliğinden çok memnun olduklarını ve Beckham'ı Dünya Kupası'nda kesinlikle aralarında görmek istediklerini belirtmiş.

David Beckham ilerleyen yaşına ve sansasyonel hayatına rağmen kariyerini son dönemde yeniden ayağa kaldırmıştı. 35 yaşındaki futbolcu, Milli takımla son kez bir Dünya Kupası oynayabilmek için Milan'a transfer olarak üst seviyede futbol oynayıp, performansını arttırmaya çalışmıştı.

Beckham'ın seveni sevmeyeni herkesten sempati toplamasını sağlayan son olay, geçtiğimiz hafta Milan formasıyla Old Trafford'da yaşadıkları olmuştu.

Ali Sami Yen'de Romantizm

2010-03-14T22:00:00.004+02:00

Galatasaray'ın belki de tüm sezon boyunca rakibe en az pozisyon verdiği maçtı. Hatta pozisyon vermedi bile... Savunma anlamındaki bu derli toplu oyuna en büyük katkı, Rijkaard'ın Eskişehir mağlubiyetinin bireysel hata anlamındaki iki sorumlusu Ayhan ve Mehmet Topal'ın yerine Barış ve Mustafa Sarp ikilisi tercihiydi. Ayhan ve Mehmet Topal'ın durağan oyunları yerine Sarp ve Barış'ın tempolu oyunu, Galatasaray'ın ortasahada delikleri çabuk tıkamasına yardımcı oldu. Bunda golün erken gelmesinin de katkısı vardı.

Galatasaray için 3-0'lık rahat bir galibiyet olmasının yanında, maçın diğer bir önemi Baros'un sahalara golle dönmesiydi. Tribünlerin sevgi seli ve Keita'nın insanüstü becerisi Baros'a golü attırdı. Galatasaray'ın 4.5 aydır hasret kaldığı sahne, 90+3'te top ağlara gittiğinde gerçekleşiyordu.

Gecenin Baros dışındaki bir diğer romantik adamı Abdel Kader Keita'ydı. Kendine has slalomları ve topla artistik patinaj yaparcasına sahada süzülmesi Galatasaray hanesine 3 gol yazdırdı. Keita 2010'un Galatasaray adına açık ara en başarılı futbolcusu...

Jo'nun ve Neill'ın katkısını da bir kenara not edip, haklarını vermek lazım. Neill'a söyleyecek söz yok gerçi, şimdiye kadar kötü maçı olmadı...

Birde Barış artık şu kafasını 3'e 5'e vurdursun da, o da biz de rahatlayalım! Saçıyla uğraşmaktan futbol oynayamıyor, ona rağmen bugün yine de fena değildi...

Ankaragücü cephesinde Ümit Özat iyice mide bulandırmaya başladı. Yaptığı açıklamalarla antipati toplamaya devam ediyor. Ümit Özat seveni kadar sevmeyeni de olan bir adam. Böyle giderse ibre olumsuz duygulardan yana tavan yapacak..

Bugün gerçekten spor gündemi oldukça yoğundu. Yazıyı mecburen kısa kesip Cleveland-Boston maçı ve Duke-Georgia Tech ACC Finali'ne doğru yol almam gerek...

Juventus Mümkünse Öne Geçmesin!

2010-03-14T18:05:00.002+02:00

Juventus kendi sahasında öne geçtiği bir maçta yine puan kaybetti. Bu kaçıncı kez oluyor saymadım; ancak 2-0'dan 3-2 kaybedilen Napoli ve 1-0'dan 2-1 verilen Roma maçlarıyla birlikte en acılarından biriydi. Siena karşısında ilk 10 dakikada tam 3 gol bulunca, takımlarının 5-6 farka gideceğini düşünen taraftarlarının hevesini Juventus bir kez daha kursağında bıraktı. Maç 3-3 bitti!

Hafta arası ilk yarıda yine 3-0 öne fırladıkları maçta, Avrupa Ligi'nde Fulham'ı 3-1 yenmişlerdi; fakat ligde işler farklı işledi.

Del Piero'nun Juventus forması altında 300 gol atma hedefini sembolize eden t-shirt'ler tribündeydi. O da bu sinerjiye 2 gol atarak karşılık verdi. Peş peşe attığı 2 golden sonra maçın berabere biteceğiniyse hiç hesap etmemişti muhtemelen...

Juve böylece Şampiyonlar Ligi'ne katılma yolunda büyük bir darbe aldı. Oynanacak maçların sonuçlarına göre 5. sıradaki yerlerini bile kaptırabilirler.

Diego geldi olmadı, 2 yılda 3 teknik direktör değişti yine olmadı. Gerçi Zaccheroni'yle hiçbir şey olmayacağı belliydi de, neyse...

Ferrari Geri Döndü

2010-03-14T17:00:00.003+02:00

Formula 1'de sezonun ilk yarışı Bahreyn GP'sinde Ferrari duble yaptı! Fernando Alonso 1. olurken, Felipe Massa yarışı 2. sırada bitirdi. Böylece Ferrari kötü geçen bir dönemin ardından, artık toparlandığına dair ilk sinyali vermiş oldu.

Alonso yarıştan önce: "Bahreyn'e %100 hazırız" demişti. Dediği çıktı..

Yarışın bitimine 15 tur kala, pole-pozisyonunun sahibi Red Bull'dan Sebastien Vettel yarışı birinci götürürken egzozunda problem yaşayınca, sırasıyla önce Alonso'ya ardından Massa'ya geçildi. Bir süre sonra da yarışı bırakmak zorunda kaldı.

Her ne kadar Formula 1'e bir bakıma ezeli rakip sayılabilecek Mercedes GP'yle dönüş yapsa da Schumi, kalpler yine de en çok onun için çarptı. O da ortalama bir yarış çıkararak 6. oldu. Arabasından henüz memnun olmadığı biliniyordu. Bunun yanına uzun bir aradan sonra pistlere döndüğünü de eklersek, ileriki dönemde zirveye yarışabileceğini öngörebiliriz. En azından öyle olmasını diliyoruz..

Haftalık Miami Heat Raporu

2010-03-13T19:45:00.009+02:00

Bu Dorell Wright'ın karakterinde olmayan bir hareket. Onun iyi bir insan olduğunu biliyoruz ve bu hatasından ders çıkaracağını umuyoruz"

Miami Heat Başkanı Pat Riley'nin, forvet Dorell Wright'ın 2 gece önce alkollü araba kullanmak suçundan gözaltına alınmasının ardından yaptığı açıklama. Wright sadece alkol alsa iyi, bunun yanı sıra daha önce de ceza aldığı için dondurulmuş olan ehliyetiyle araba kullanıyordu. Heat organizasyonu Wright'a iki maç oynamama cezası verdi.

Yanda Wright'ın gözaltındayken çekilen fotoğrafı var.

Bu Heat'te üç hafta içinde gerçekleşen ikinci gözaltı. Daha önce de gard Carlos Arroyo, yine trafik polisleri tarafından kısa bir süreliğine gözaltına alınmıştı.

Play-Off'a kalabilme stresinden olsa gerek, saha dışında oyuncular ne yaptıklarının farkında değiller. Yani umarım öyledir!...

Saha içinde neler olup bittiğine göz atacak olursak, Miami Heat Mart ayı başından bu yana oynadığı 6 maçın 5'ini kazanmayı başardı. Kazanılan maçların hepsi American Airlines Arena'da, kaybedilen tek maç ise deplasmandaydı. Kaybedilen bu tek maç, en zoru olmasa da en önemlilerinden biriydi. Çünkü play-off'a kalabilmek için çekişilen rakiplerden biri olan Charlotte Bobcats'e karşı oynanmıştı.

Miami Heat'in 3'ü bu hafta içinde olmak üzere oynadığı son 6 maç:

Miami 110-106 Golden State
Miami 114-111 Lakers
Miami 100-94 Atlanta
Charlotte 83-78 Miami
Miami 108-97 Clippers
Miami 108-95 Chicago

Hemen dikkati çekeceği gibi Miami 100 sayı barajını aştığı tüm maçları kazandı. Kaybedilen tek maçta ise 78'de kaldı. Bu aslında tüm sezonun özeti gibi; Miami'nin istikrarsızlığını ortaya koymak bakımından...

Ligdeki Durum:

Heat şu anda 34 galibiyet-32 mağlubiyetle Doğu Konferansı'nda Charlotte ve Toronto'nun arasında 7. sırada yer alıyor. Zirvedeki dörtlünün (Cleveland, Orlando, Boston ve Atlanta) sıralamada aşağılara düşmesi küçük çaplı bir mucize gerektirdiğinden, Miami kendine muhtemelen 5 ila 8. sıra arasında bir yer bulacak. 2 hafta öncesine kadar play-off potasında yer alan Chicago ise Noah, Deng ve Rose'un sakatlık problemleri sonrası büyük yara alıp üst üste 7 maç kaybetti ve play-off potasının 3 galibiyet gerisinde 9.'luğa düştü. Bu yüzden Miami için son maçta Chicago'yu mağlup etmenin değeri bir kat daha arttı.

Haftanın Performansı:

Los Angeles Clippers karşısında Dwayne Wade'in %50 şut isabetiyle oynayarak ürettiği 27 sayı, 6 ribaund, 8 asist ve 2 top çalmalık performansı. Bunun yanı sıra önceki gece Quentin Richardson'ın, Chicago karşısında 8/12 şut isabetiyle ürettiği 23 sayı ve 7 ribaundluk sürpriz katkısını da belirtmeliyiz.

Haftanın Olayı:

Dorell Wright'ın polislerce tutuklanmasından daha önemli olan olay, oyuncu kurucu Rafer Alston'la yolların resmen ayrılmasıydı. "Skip to my lou" bir süre önce kimseye haber vermeden kenti terketmişti. Alston daha sonra ayrılışının sebebinin kızkardeşinin yaşadığı bir sorundan kaynaklandığını açıkladı.

Haftanın Hareketi:

Kazanılan Los Angeles Clippers maçında Quentin Richardson ve Dwyane Wade'in, top çalma ve alley-oop'tan oluşan ortak çalışması:

link

Elano ve Deco

2010-03-12T19:00:00.008+02:00

"Elano'nun ön libero gibi oynamaması lazım. Öyle ortasahada mücadele edip, top kapmakla takıma bir katkısı olamaz. Galatasaray'da o işi yapacak oyunculardan çok var. Öyle yalandan iki top kapıp, yana pas yapmakla olmaz bu işler. Bunlar göz boyamaya yönelik hareketler, bizi aptal zannediyorlar"

Dün akşam televizyon izlerken, çok sevgili yorumculardan birinin yaptığı yorum...

Elano mevkisine alışsın, ben aptal olmaya razıyım. Benim anlamadığım hani herkes Galatasaray'ın Barcelona gibi oynamasını bekliyor ya; o zaman neden Rijkaard'ın Elano'yu ortasahada çift yönlü bir oyuncu olarak kullanmaya çalışması eleştiriliyor?

Önce şunu bir açıklığa kavuşturmak lazım: Dünya üzerinde yere göğe koyamadığımız Barcelona gibi oynayabilecek tek takım Barcelona'dır. Galatasaray 4-3-3 oynuyor diye, hocası Rijkaard diye, Barcelona'yla birebir aynı futbolu oynaması gerekmez. Belki zaman içinde ona yakın bir futbol oynayabilir; ancak tam anlamıyla Barcelona gibi oynaması bekleniyorsa Barcelona'lı oyuncuların komple Galatasaray'a transfer olması gerekir.

Elano çok özel bir futbolcu. Bunu bazıları gibi attığı gol ve yaptığı asist üzerinden değerlendirerek söylemiyorum. Yıllardır takip ettiğim bir oyuncu olduğu için biliyorum! Elano şimdiye kadar 10 gol 10 asistle de oynamış olsa, hiç gol atamamış da olsa bu fikrim değişmez.

Galatasaray'ı Barcelona'yla kıyaslamayı seviyoruz ya, mesela Arda-Messi karşılaştırmaları falan... Daha iyi anlayacaksak bari ben de bu tarz bir karşılaştırma üzerinden gideyim: Barcelona'ya 2004 yazında Porto'yu Şampiyonlar Ligi şampiyonu yaptıktan sonra transfer olan Deco, tıpkı Elano gibi, Barcelona'ya ilk geldiğinde ofansif bir ortasaha oyuncusuydu. Oyun karakteri olarak Alex ya da Lincoln'den farksızdı. Rijkaard şimdi Elano üzerinde uğraştığı gibi onun üzerinde de çalıştı. Hiç savunma yapmaz diye bilinen Deco'yu komple bir ortasaha oyuncusu yaptı. Şu anda Barcelona'da İniesta'nın yaptığı işin benzerini, o zamanlar Deco yapıyordu.

Galatasaray'ın bir yandan Barcelona gibi oynamasını bekliyoruz; diğer yandan bu yöndeki hamleleri anlayamıyoruz, anlayamadığımız için de eleştiriyoruz.

Benim Adım Futbol

2010-03-11T19:30:00.008+02:00

10 Mart 2010 Çarşamba gecesi, yani dün gece, kabataslak bakarsak herşeyde olduğu gibi futbol için de sıradan bir geceydi. 4 takım Şampiyonlar Ligi'nde çeyrek finale yükselebilmek için karşı karşıya geliyordu. Biri Madrid'de, biri biraz kuzeyde Manchester'da iki maç oynanıyordu. Madrid'deki maçın ev sahibi takımı, maçtan önce tüm haşmetiyle rakibini yeneceğinden emin bir duruş sergiliyordu. Hatta maçtan önce takımın milyon dolarlık yıldızlarından yalnızca biri olan sağbek çıkıp: "Biz bu maçı 3-0 alırız!" gibilerinden küçümseyici laflar ediyordu. Halbuki unuttuğu birşey vardı: O da karşılarındaki takımı Şampiyonlar Ligi'nde şimdiye kadar bir kez bile mağlup edemedikleriydi.

Madrid'de bunlar olurken, Manchester'da daha farklı şeyler yaşanıyordu. İlk maçı Milano'da 3-2 kazanmanın verdiği coşkuyla, zaten genelde dolu olan tribünler daha da bir keyiflenmiş, bu yüzden insanlar tribünleri birkez daha boş yer kalmayacak şekilde doldurmuştu. Üstelik ilk maçı deplasmanda kazanmanın verdiği güvene rağmen, maçtan önce evsahibi tarafta çıkıp: "Biz bu turu eze eze geçeceğiz, 4 atacağız!" diyen kimse olmamıştı. 20 yıldır o takımın teknik direktörlüğünü yapan adam, yine her zamanki gibi çiğnediği sakızıyla yedek kulübesindeki yerini almış, her zamanki heyecanıyla maçı takip etmeye başlamıştı. Karşısındaki takımın birkaç yıl önceki formundan uzak olduğunu bilen Sir'ün, bildiği birşey daha vardı çünkü: O da rakibinin Şampiyonlar Ligi'ni en fazla kazanan 2. kulüp olduğuydu...

Bu sırada Manchester kulübünün Amerikalı başkanı ise muhtemelen Miami'deki villasında purosu ağzında keyif çatıyordu. Satın aldığı Avrupa'nın en büyük kulüplerinden birini ticarethane olarak görmüş, kulübü kendi çıkarlarına göre yönetmişti. Bu yüzden taraftarlar maça, takımını desteklemekten başka bir amaçla daha gelmişti. Pankartlar ve kaşkollerle para babalarını protesto ediyorlardı. Üstelik bunu patronun kulübün başında olduğu son iki yılda bir kez Şampiyonlar Ligi şampiyonu olmaları, bir kez de final oynamalarına rağmen yapıyorlardı. Yerel kupalardaki başarılarını saymıyorum bile! Pankartlarda "Love United-Hate Glazer!" yazıyordu. "United'ı sev, Glazer'dan nefret et" diyorlardı yani Türkçesi... Kaşkollerdeki sarı-yeşil renkler ise Manchester United'ın ilk kurulduğu yıllardaki renkleriydi. Yani bir bakıma saflığı ve öze bağlılığı temsil ediyordu.

Maçlar başladıktan kısa bir süre sonra ilk gol haberi Madrid'den geldi. Aynı sıralarda kuzeyde oynayan Manchester ekibinin eski gözdesi, yeni takımının tam 94 milyon euro'luk yıldızı, topu henüz 6. dakikada ağlara gönderiyordu. Böylece Madrid'in "kralcı" takımı, kendi sahasında oynanacak Şampiyonlar Ligi finali yolunda önemli bir adım atıyordu. En azından şimdilik öyle sanıyordu...

Bu sırada yarattığı bazı yıldızlarını gönderen; bazı yıldızlarınıysa futbolu bırakana kadar tıpkı sistemi gibi muhafaza eden Manchester ekibi, yıldızların gelip bir türlü gitmek bilmediği Milano takımı karşısında üst üste goller buluyor ve 60 dakikada skoru 3-0 yapıyordu. Tribünler takımlarının oyunundan haz duyuyor; ancak karşılarındaki tehlikenin her türlü başarıdan daha önemli olduğunu bildiklerinden "patrona" protestolarını da sürdürüyorlardı. Çünkü onların takımlarına duydukları sevgi, hiçbir başarıyla ölçülemezdi.

Derken Madrid'de yıldızların gelip gittiği, ancak baki kalan bir sistemin olmadığı kralcı takım, kendi yıldızlarını yaratıp gönderen; ancak sisteminde ve yıldız yaratma kabiliyetinde bir erozyon yaşamayan nispeten mütevazi Fransız takımı karşısında, dakikalar 75'i gösterdiğinde henüz 20 yaşında olan Bosnalı bir gencin ayağından golü kalesinde görüyordu. Karşılarındaki takımda kendilerindekinin yarısı kadar bile üst düzey piyasası olan oyuncu yoktu belki; ancak Fransızlarda olduğu gibi örneğin sağ kanatlarında 6 yıldır birlikte oynayan bir ikilileri de yoktu. Onlar ellerinde para olduğundan sabredecek zamanı kendilerine zahmet olarak görüyor ve işler kötü gitti mi gerekirse takımı sil baştan kuruyorlardı.
İlginçtir ki, Manchester'ın bir başka eski efsane 7 numarası da o gece sahne alacaktı. Yolu tıpkı Madrid'deki 94 milyon euro'luk meslektaşı gibi Manchester'dan sonra Madrid'e düşmüş "Becks", rakip Milano takımının formasıyla ayakları titreye Old Trafford'un çimlerine ayak basıyordu. Taraftarlar onu oyuna girerken sanki hala kendi oyuncularıymış gibi alkışlıyor, hatta attığı sert bir şuttan sonra bile gol yeme pahasına onu desteklemeye devam ediyorlardı. Eski 7 numara da kariyerinde birçok uluslararası karşılaşma oynamış, hatta İngiliz Milli Takımı'nın sayısız maçta kaptanlığını yapmış bir oyuncu olmasına rağmen oyuna girdikten sonra göz yaşlarına hakim olamıyor; edindiği tüm tecrübeler bir anda anlamını yitiriyordu. Üstelik bu adam yıllarca oynadığı futbol kadar, edindiği serveti ve popstar vari imajıyla konuşulmuş, sözde gamsız bir adamdı. Şimdi ise sahaya adımını attıktan sonraki ilk dakikaları, futbola yeni başlamış bir çocuğun sahada ne yapacağını bilemez halinden farksızdı.

İki tarafta da maçlar sona erdiğinde, maçı 3-0 kazanacaklarını iddia eden yıldız sağbekin takımı, golü yedikten sonraki birkaç cılız atağından sonuç alamıyor ve kupaya veda ediyordu. 94 milyon euro ödeyip aldıkları oyuncunun eski takımıysa, maçtan önce böyle bir iddiada bulunmamasına karşın 4-0'lık tarihi bir galibiyetle çeyrek finale yükseliyordu! 94 milyon euro başarıyı getirmemişti. Halbuki bu 94 milyon euroluk adam, eski takımını Şampiyonlar Ligi şampiyonu yapan adam değil miydi?

Bundan daha acısıysa, kendi sahalarında 1-1 berabere kalarak elendikleri takımın belki de tüm maliyetinin 94 milyon euro olmasıydı...

Ricky Davis Kimdir?

2010-03-10T22:00:00.007+02:00

Ricky Davis'in Türk Telekom'a transferi, son günlerin en çok konuşulan konularından biri. Peki Ricky Davis kimdir, nasıl bir oyuncudur?

Ligimize gelen en kariyerli basketbolculardan biri şüphesiz. 12 sezon NBA'de forma giydi, çoğu maça ilk beşte çıktı. Kariyer ortalamaları 14 sayı, 3.5 ribaund ve 3.5 asist... Fakat işin bir de başka bir boyutu var: O da forma giydiği takımların genellikle iddiasız ekipler olması.

Örneğin LeBron takıma gelmeden önce ligin paspaslarından biri olan Cleveland'da 2001-2003 arası 3 sezon oynadı. Ardından Garnett ve Ray Allen transferleri sonrası 2008'de şampiyon olan Boston Celtics'in, 2003-2006 yılları arasındaki kötü dönemlerinde forma giydi. Clippers, Miami, Minnesota ve Charlotte Hornets'te forma giydiği dönemlerde de, yine bu takımların herhangi önemli bir iddiası yoktu.

Ricky Davis, vasat takımlarda önemli istatistikler tutturmayı başarmış bir oyuncu olduğundan, genellikle "ligin dibindeki takımların sayı kralı" olarak anılır. Sık sık adının anıldığı diğer yerler ise polis tutanaklarıdır. Bunun dışında 31 yaşındaki atletik forvetin ünlü olduğu bir olay daha var: O da bencilliğiyle alakalı olarak, Cleveland'da forma giydiği dönemde bir Utah maçında, triple-double yapmak için topu kendi potasına çarptırarak ribaund alması!

Aşağıdaki videoda izleyebileceğiniz gibi, Davis'in kariyerindeki ilk triple-double'ı yapabilmesi için bir ribaund daha alması gerekiyor ve o da maçın bitimine birkaç saniye kala topu kasten kendi potasına çarptırıp yakalıyor. Utah koçu Jerry Sloan'ın ağzını da bir karış açık bırakıyor:

not: video sonlarda saçmalıyor; ancak bizim için önemli olan ilk 30 saniyelik kısmı..

link

Allen Iverson Olmak

2010-03-09T22:00:00.005+02:00

Allen Iverson'ın şu sıralar baş etmek zorunda olduğu durumlar:

*Alkol sorunu

*Kumarhanelere girememe sorunu (Kumar tutkusu başlı başına sorunken, kumarhanelerin onu kabul etmemesi daha da büyük bir sorun. Adamlar artık Iverson'ın çıkardığı olaylardan bezmiş olmalı ki, onu kumarhanelerine bile almıyorlar)

*Küçük kızının hastalığı

*Eşinin açtığı boşanma davası

Iverson, kariyeri boyunca sorunlu bir oyuncuydu zaten. Biraz iddialı olabilir; ancak sorunlu bir adam olmasaydı, Iverson olamazdı bile diyebiliriz. Onun kendiyle başetmesini sağlayan; yani hayata karşı motive olmasına yardımcı olan en büyük güç basketboldu. Iverson ne zaman o gücü kaybetti, kariyeri boyunca dengede duran saha dışı ve saha içi kimlikleri, saha dışındaki sorunları yönünde ağır basmaya başladı.

Geçtiğimiz sezon ortasında, Detroit onu -sakatlığını bahane ederek- uzun bir süre kadro dışı bırakmıştı. Sezon sonunda da sözleşmesini yenilemeyip serbest bıraktılar. Bu sezon başında imza attığı Memphis'teki macerası da kısa sürdü. Yedek kalmayı gururuna yediremediği için Memphis'i terketti. Ardından kişisel problemleri yüzünden basketbolu bırakabileceğini açıkladı. Bir süre sonra ilk aşkı Philadelphia formasıyla parkelere dönse de, yeniden bir sorun çıkma riski bir köşede hazır bekliyordu.

Bugün geldiği noktada, Iverson bir değil tam 4 büyük sorunla karşı karşıya kaldı. Üstelik büyük kısmı kendi kendine yarattığı sorunlar.

Parkede Allen Iverson olmak, saha dışında Allen Iverson olmaya bedeldi. Ancak Iverson, artık ilerleyen yaşının da (34) etkisiyle bir yarısını tamamen kaybetmek üzere. Aklı sadece basketbolda olsa bile önünde üst düzey performans verebileceği çok az zaman kalmışken, Iverson o kalan kısa zamanı da tüketti. Bizim açımızdan sorun yaratan kısım da işte burası; çünkü biz kariyerini parkedeki Iverson olarak noktalamasını beklerken (en azından isterken), o yalnızca sorunlarıyla hatırlanacak bir yıldız olmak üzere ne yazık ki..

Rennes

2010-02-27T19:00:00.005+02:00

Rennes, şüphesiz Fransa'nın en önemli futbol kulüplerinden biri. Bunu her sene şampiyonluğa oynadıkları ya da Avrupa Kupaları'nda büyük başarıları olduğu için söylemiyorum. 1901 yılında kurularak Fransa'nın en köklü kulüplerinden biri olmalarının yanı sıra, onları asıl önemli kılan, özellikle son 10 yıllık dönemde altyapı ve futbol dünyasına yetenekli oyuncu kazandırma konusunda gösterdikleri başarı. Rennes, Fransa'nın belki de en başarılı Futbol Akadamesi'ne sahip...

İlk bakışta sayabileceğimiz isimler: Petr Cech, Andreas İsaksson, Kim Kallstrom, Alexander Frei, Shabani Nonda, Yohan Gourcuff, Sylvian Wiltord, Mikael Silvestre ve El-Hadji Diouf... Bu oyuncuların ortak yönü, kariyerlerindeki ilk patlamayı Rennes'de yaptıktan sonra, geçiş yaptıkları Premier League ve Şampiyonlar Ligi gibi önemli arenalarda oynayarak, tanınan birer yıldız olmaları.

Rennes böyle oyuncuları kadroda tutma konusunda fazla çaba göstermeyen, daha doğrusu yetiştirdiği yıldızları satarak ayakta kalmaya çalışan bir futbol kulübü olmasına karşın, yine de belirli bir başarı istikrarı yakalamayı başardı.

Bu politikayı benimsedikten bu yana düzenli olarak ligi ilk 10'da bitirmeyi başardılar. Bunun yanı sıra kupayı hiç kaldıramasalarda, son 10 yıllık dönemde Fransa Kupası'nda 2 kez yarı final oynayıp, bir kez de final oynama başarısı gösterdiler (geçtiğimiz sezon finalde ikinci lig ekibi Guingamp'a mağlup oldular). Tarihlerinde ise 1965 ve 1971'de kazanılan 2 kupa şampiyonluğu var. İnter-Toto kupasının tedavülden kalkmadan önceki son yılında (2008) şampiyon oldular. Tarihlerindeki en büyük başarıyı da 2004 yılında, ligi 4. sırada bitirip UEFA Kupası'na ön eleme oynamadan katılarak kazandılar.
Rennes'in kaderinin değişmesi, yani kendi yarattığı yıldızlarla yola devam etme kararını alması, Fransa'nın önemli işadamlarından biri olan François Pinault'un kulübü satın aldığı 1998 senesine dayanıyor. Bu biraz ironik bir hikaye: Pinault, başkanlığının ilk yılında iki tane Güney Amerikalı futbolcu Turdo ve Severino'ya tonla para saydı; ancak bu futbolcular beklenen performansı gösteremeyince yatırımın karşılığı alınamamış oldu. Böylece kulüp gerek mali durumun kötüleşmesinin, gerekse yıldız olarak lanse edilen futbolculardan faydalanamamanın yarattığı hayal kırıklığını futbol akademesine yaslanarak gidermeye çalıştı.

Bu dönem, aynı zamanda daha sonra Lyon'a geçerek Fransa Ligi'ndeki ilk büyük çıkışını yapacak olan Paul Le Guen'in, Rennes teknik direktörü olduğu yıllardır (98-2001). Başkan Pinault ve genç teknik adam Le Guen, stratejilerini altyapıdan futbolcu yetiştirmek ve ucuza transfer ettikleri potansiyel yıldız adaylarını parlatmak yönünde belirlediler. Bu yolda dünya futboluna sundukları ilk yıldızlar da; 2002 Dünya Kupası'ndaki performansı sonrası Liverpool'a geçen Senagalli El-Hadji Diouf ve transfer olduğu Monaco'da ortalığı birbirine katan tanıdık bir isim Shabani Nonda oldular.

3 yıllık Le Guen döneminin ardından, Rennes teknik direktör konusunda istikrarını sürdüremese de kulüp politikasını değiştirmedi. Takımın başına hangi hoca gelirse gelsin, kadroyu ağırlıklı olarak genç yıldız adaylarından oluşturmaya devam ettiler.

Bu sezon ise takım şu anda ligde 9. sırada. Buna karşılık UEFA Avrupa Ligi'ne katılma potasının yalnızca 5 puan gerisindeler ve ligden düşme korkuları bulunmuyor. Bu yıl kadrolarında bulundurdukları en önemli yıldız adayları, -hepsi 24 yaşın altında olan- santraforlar Jimmy Birand (Briand performansıyla milli takıma kadar yükseldi) ve Moussa Sow, orta saha oyuncuları Danze, Lemoine ve Sylvian Marveaux ile genç Nijeryalı stoper Echiejile... Yılın en büyük sürprizi ise ligde şu ana kadar tam 22 maça çıkan, Stade de la Route de Lorient'in gözbebeği 90 doğumlu Fransız ortasaha oyuncusu Yann Mvila..

Takımın şu anki teknik direktörü de, Nice'de geçen 5 istikrarlı yılın ardından sezon başında Rennes'in başına getirilen Fransız teknik adam Frederic Antonetti...

Rennes bu politikasını daha ne kadar sürdürür bilinmez; ancak bu özellikleriyle dünya futbolundaki az sayıdaki başarılı örnekten biri oldukları kesin..

Türkiye'de Taraftar Olmak

2010-02-26T17:15:00.006+02:00

A.Madrid Sevinci:

Fenerbahçeli taraftarlar, UEFA Avrupa Ligi'nde aynı turda mücadele eden ezeli rakipleri Galatasaray'ın Atletico Madrid'ten yediği gollerde sevinç yaşadı. Sarı-kırmızılı takımın kupadan elenmesi Şükrü Saracoğlu Stadı'nda maç öncesi tribünleri coşturdu.

kaynak: Milliyet

Bugünkü Milliyet gazetesinin spor sayfasının kıyısında köşesinde yer alan bir haber. Bu haber hakkında gazeteyi suçlamayacağım. Onları olsa olsa, olayı "bazı Fenerbahçeli taraftarlara" değil de, tamamına mal ettiği için haşlayabilirim. Sonuçta bu haberin gazetede yer alıp almaması, Türkiye'de kendine taraftar diyen bazı insanların, futbola hala nasıl bir açıdan baktığı gerçeğini değiştirmiyor. Ve spor medyasının bundan nasıl nemalandığını da..

Ailemiz içinde ve yakın çevremizde bile farklı takımları tutanlar olduğunu biliyoruz aslında; ancak bunun nasıl birşey olduğunun farkında değiliz...

Bunun farkına vardığımız gün, yani örneğin yukarıdaki haberde A.Madrid ile Galatasaray'ın isimlerinin yer değiştirdiği gün, herşey farklı olacak. Bu bizim için zor birşey biliyorum; ancak imkansız değil. En azından yukarıdaki fotoğrafın gösterdiği gibi çok güzel hareketlerimiz de var...

Madem biraz eleştiri yaptık; Bilgin Gökberk'in bugün yine Milliyet'te yer alan, şahane eleştirel yazısıyla bitirelim: Denizli'de Denizli'ye Karşı 'Sistem Gereği' Oynamayan Anelka, Milano'da İnter'e Karşı Oynadı!

fotoğraf: Geçtiğimiz sezon Kadıköy'de oynanan UEFA Finali öncesi, Galatasaray henüz elenmemişken, Ali Sami Yen'de oynanan derbide çekilmiş.

Bazen Skor Yorumculuğu Yapmak Gerekir: Galatasaray 1-2 Atletico Madrid

2010-02-25T22:00:00.006+02:00

Fotoğraf giden turun nedenleri hakkında bazı şeyleri anlatıyor zaten. Geri kalanları şu dağılmış halimle, yazarak anlatmaya çalışacağım.

Yazacaklarım biraz skor yorumculuğu gibi olacak ama olsun. 90. dakikada giden turun üzüntüsüyle de yazıyor olabilirim. O da olsun...

Öncelikle buradan Platini'yi sesleniyorum: Madem 5 metreden bile pozisyonları göremeyeceklerdi, neden koydun o asistan hakemleri oraya? Perea'nın elini görmeyen; dolayısıyla Galatasaray'ın penaltısını çalmayan ve Madrid'i 10 kişi bırakamayan hakemler bugün çok canımızı yaktı. Bahane olsun diye söylemiyorum; belki yine de turu geçemeyecektik. Ancak şu an tek gerçeklik o pozisyonun ardından, Galatasaray'ın 10 kişi kalıp maçı ve turu kaybettiği olduğuna göre, mecburen bunun üzerinden konuşmalıyız...

Gerçi yine de o pozisyonda Caner golü yapmalıydı. Penaltının avantajı olmaz; ama Caner 12 metrelik penaltıya kalmadan iş, 5 metrelik mesafeden o golü atmalıydı. Ardından biraz o kaçan golün üzüntüsü, biraz da verilmeyen penaltının siniriyle iki tane saçma sapan sarı kart gördü. 2 dakika içinde rakip korner bayrağının orada üst üste gereksiz iki faulle oyundan atılan oyuncu Avrupa Kupaları tarihinde çok azdır herhalde!.

Galatasaray'da artık çok net gözüken bir şey daha var: O da sezon başından bu yana gerek bireysel performansı düşüşte olan, gerekse sisteme uyum konusunda ciddi problemler yaşayan oyuncular olduğu.

Galatasaray'da sezon başından beri kayıp olan 4 isim: Ayhan, Servet, Hakan Balta ve Mehmet Topal... Ki bu üçü de, Galatasaray'ın son lig şampiyonluğunun başrol oyuncularındandı. Ancak Galatasaray eğer artık Rijkaard'la başka bir futbol oynamak istiyorsa, çok net gözüküyor ki bu oyuncuların bu halleriyle takımda yeri yok.

Bu üzüntüyle şimdilik bu kadar yazabiliyorum. Detaylı yazı yarın kafayı toparlayınca belki...

Haftanın Haberi #2

2010-02-23T22:30:00.002+02:00

Türkiye Futbol Federasyonu (TFF), Ersun Yanal'ın Futbol Genel Direktörlüğü görevine getirildiğini açıkladı.

Futbol Federasyonu'ndan yapılan açıklama şöyle:

"Türkiye Futbol Federasyonu'nun tüm milli takımlar ve Futbol Geliştirme Merkezi'ni içeren yeniden yapılandırma çalışmaları tamamlandı.

A Milli Takım'ın dışında kalan tüm milli takımlar, Futbol Geliştirme Merkezi, bölge antrenörleri ile yurtdışı bölümü TFF Futbol Genel Direktörlüğü'ne bağlandı.

Futbol Genel Direktörü olarak Ersun Yanal'ın görev alacağı yeniden yapılanmada Yanal, 4 yıl boyunca, Ümit ve Genç Milli Takımların sorumluluğunu ve A Milli Takımla koordinasyonunu gerçekleştirecek. Ersun Yanal, bu sorumluluğunun yanı sıra, görevi süresince TFF Futbol Geliştirme Merkezi bünyesinde hizmet veren "HiF (Herkes için Futbol), Eğitim Müdürlüğü, Elit Futbol Gelişimi ile futbolun diğer alt markalarından ve bölge antrenörlerinden oluşan yapının sevk ve idaresini de üstlendi.

Ersun Yanal ayrıca Türk Futbolu'nu geliştirmeye yönelik stratejileri belirlemekle görevli TFF antrenörlerinin koordinasyonundan da sorumlu olacak."

kaynak:DHA

*Federasyon Ersun Yanal tercihiyle, Hiddink'in ardından bence doğru bir iş daha yaptı.

Güiza'yı Ağlatanlar

2010-02-23T00:30:00.009+02:00

O Güiza'yı ağlatanlara sormak lazım şimdi:

Güiza oynarken maç kaç kaçtı?: 2-1!

Güiza çıkınca kaç kaç oldu?: 2-3!

Galibiyeti bir insanın gururuyla oynamaktan daha önemli görüyorlar ya, ondan yazıyorum bunları. Yoksa iyi-temiz oynanan bir maçı hiçbir skora değişmem! Alın size skor işte, galibiyet aşıkları!

La Liga'nın gol kralı dünya üzerinde ancak bizim ülkemizde ağlayabilirdi zaten.

Maçı izlediğim yerde bile şöyle bir cümle duydum: "Bu adamı oyundan çıkarken ıslıklamayan Fenerbahçeli değildir!" Asıl sen değilsin be adam haberin yok!

Maçı birlikte izlediğim Fenerbahçeli arkadaşım ise kahroldu Güiza'nın ıslıklandığını görünce: "Bir dahaki maç tüm stat alkışlayıp gönlünü almazsak, adamın futbol kariyerini bitirebiliriz" dedi; çok üzüldü. Gerçek Fenerbahçeli o işte!

**********************************************************************************

O Daum'a Semih'i al diye tempo tutan arkadaşlardan birine Fenerbahçe'yi bir ay yönettirelim bakalım ne yapacak? Daum'u eleştirebilirsin; ancak işine karışamazsın!

Güiza'nın yerine Semih için tempo tutulurken, en çok Semih'e kötülük yapıldığının da farkında değil kimse.

Semih'in oyuna girdikten sonraki halet-i ruhiyesine dikkat ettim. O da iki arada bir derede kaldı: İyi oynasa takım arkadaşının ipini çekecek, kötü oynasa kendininkini...

Birde şu Semih'in yedek kalmasından Semih dışında herkes rahatsız ya, ona sinir oluyorum. Kardeşim adam halinden memnun belki? Memnun olmasa kimseyi zorla tutacak halleri yok, EURO 2008'deki patlamadan sonra istese rahatlıkla giderdi Avrupa'dan bir takıma...

Kimse: "Semih yıllardır bu takımda olmasına rağmen, neden hala formayı alamadı?" diye sormuyor.

**********************************************************************************

Medyada da kabahat var. Toplum olarak en sevdiğimiz işlerden biri de, hemen bir günah keçisi ya da kurtarıcı profili çizebilmemiz. Medya da bunu çok iyi kullanıp nabza göre şerbet veriyor: Lille maçından bu yana insanlarda öyle bir algı oluşturuldu ki, maçı izlediğim yerdeki hemen herkes Güiza'nın 5. dakikada kaleciyle karşı karşıya kaldığı pozisyonda, daha topa vurmadan: "Yok abi atamaz o!" diye söylenmeye başladı.

Siz oyuncuya güven vermedikten sonra, o nasıl kendine güvensin! Yıllarca Hakan Şükür'e de bu yapılmadı mı gerçi...

Bizde duygusal santraforun işi zor. Nouma gibi adam olacak bize, gamsız...

********************************************************************************

Buradan Güiza'da hiç problem bulmadığım gibi bir sonuç çıkmasın. Güiza'nın özellikle son haftalarda iyi oynadığını ben de söyleyemem. Ama kimse Güiza bilerek, istemeyerek iyi oynamıyor gibi düşünmemeli. İnsan davranışlarını birazcık anlamlandırabilen birisi farkeder: Belli ki, Güiza'nın uzun zamandır çözemediği bazı özel sorunları var. Barlara düşkünlüğü de bunun bir göstergesi...

Beni futbolcunun saha dışı, özel hayatı ilgilendirmez. Bu yöndeki eleştirel söylemleri de çok aşağılık bulurum. Ancak Güiza, saha dışı sorunları nedeniyle kendini futbola veremiyor. Bu yüzden maçlarda teorik olarak yapmak istediklerini, pratikte tam olarak uygulayamıyor. Saha dışı saha içine etki ediyor. Bu artık çok açık...

Bunu çözecek olanlar ise Fenerbahçe'nin Sportif Direktörü Aykut Kocaman ve Teknik Direktörü Christoph Daum'dur. Oturup Güiza'yla konuşurlar; problemler çözülürse yola devam edilir, çözülemezse yollar ayrılır. Söylendiği gibi Daum ile Aykut arasında da sorun varsa, bunu da çözecek kişi Aziz Yıldırım'dır.

*******************************************************************************

Şu hale bak! 2-0'dan 3-2 biten, her dakikasında bir aksiyon barındıran, belki de yılın maçı olacak bir karşılaşmadan sonra nelerle uğraşıyoruz? Politik doğruculuk yapmaktan midem bulandı...

En azından son bir cümleyle, kafasında kanamayan yer kalmadığı halde topa kafa vurmaya devam eden Bursaspor kaptanı Ömer Erdoğan'a ve Ertuğrul Sağlam'a da tebriklerimizi gönderelim...

Hanginiz Superman?

2010-02-22T09:30:00.000+02:00

Shaq mı?

Dwight Howard mı?

Bu esas adam da....

Olayın Vince Carter'la pek ilgisi yok. Onun lakapları Vinsanity ve Air Canada...

LeBron da olabilir...

Orlando Magic-Cleveland Cavaliers arasındaki karşılaşmaya, Shaquille O'Neal ve Dwight Howard arasındaki "süperman kim?" çekişmesi damgasını vurdu. Shaq maçtan önce, "Süperman"in hala kendi lakaplarından biri olduğunu söyleyerek Dwight Howard'la tatlı-sert bir tartışmanın içine girmişti. Bu arada maçı "süpermanlardan Howard olanının" takımı Orlando kazandı...

***karikatür: Selçuk Erdem

Haftalık Miami Heat Raporu *

2010-02-21T20:00:00.008+02:00

"Biz gururlu bir takımız ve bazı insanları susturmak istiyoruz; özellikle de Dwyane Wade'siz oynayamayacağımızı düşünen insanları!"

Michael Beasley'in, Dwyane Wade'siz oynadıkları ve deplasmanda Memphis'i iki uzatma sonunda yendikleri maçtan sonra yaptığı açıklama. Beasley maçta 30 sayı atarak kariyer rekoru kırdı.

Miami Heat, kaptanı Dwyane Wade'in MVP ödülüyle ayrıldığı All-Star haftasonundan önceki günlerde başladığı 5 maçlık deplasman turnesini 4 galibiyetle noktalamayı başardı. Atlanta deplasmanıyla başlayıp gitgide batıya doğru uzanan yolculuğun son durağında, dün gece Dallas Mavericks'e mağlup olduk. Bu mağlubiyet aynı zamanda 5 maçlık galibiyet serisinin de sonu anlamına geliyordu.

Kaptanımız, velinimetimiz D-Wade'i son iki maçta sakatlığı dolayısıyla kullanamamıştık. Buna rağmen Memphis'i yukarıdaki açıklamanın sahibi Beasley'in aklı başında oyunuyla yenmeyi başardık. Ancak dün gece haftanın son maçında, ilk yarısını önde geçtiğimiz Dallas deplasmanında ikinci yarıda Jason Kidd'e teslim olduk. Bu Dallas'a karşı şampiyon olduğumuz 2006 yılı final serisinde, 2-0 geriden gelerek kazandığımız 4 maçtan bu yana aldığımız peş peşe 8. mağlubiyet oldu. Mike Beasley ise 30 attığı bir gecenin ardından 12 sayıda kalarak bizi bir kez daha dumura uğrattı. Yine de topu paylaşarak 5 asist üretmesi ve maç boyu yalnızca 11 şut kullanması yavaş yavaş olgunlaşmaya başladığının bir kanıtıydı. Yani umarım öyledir!

Bu arada koç Eric Spoelstra yaptığı açıklamada, New Jersey Nets maçının ilk yarısında sakatlanarak oyunu terk eden ve son iki maçta forma giyemeyen Wade'in, büyük ihtimalle bir sonraki maça kadar oynamaya hazır duruma geleceğini söyledi. Wade'in yukarıdaki resimde de görüldüğü üzere, sol bacağının alt baldır kasında sakatlığı bulunuyor.

Miami'nin 4'ü bu hafta içinde olmak üzere oynadığı son 6 maç:

Miami 99-66 Houston
Atlanta 76-94 Miami

All-Star Arası (D-Wade=MVP, son şampiyon Daequen Cook üçlük yarışmasında ünvanını koruyamadı)

Philadelphia 78-105 Miami
New Jersey 84-87 Miami (önceki maçlara nazaran en çok bu deplasmanda zorlanmamız ilginçti)
Memphis 87-100 Miami
Dallas 97- 91 Miami

Ligdeki Durum:

5 maçlık galibiyet serisinin yardımı sonrası, Play-Off yolunda Doğu Konferansı'nda 29 galibiyet-28 mağlubiyetle 9. sıradaki Milwaukee'nin 3 maç önünde 7. sırada bulunuyoruz.

Haftanın Performansı:

İki uzatmaya giden ve 100-87 Miami Heat galibiyetiyle sonuçlanan Memphis maçında, %52 saha içi isabetiyle 30 sayı-8 ribaund-3 top çalmayla oynayan Michael Beasley

Haftanın Olayı:

Geçtiğimiz yıl çok iyi bir çaylak sezonu geçirmesine rağmen, bu sene Carlos Arroyo ve Rafer Alston transferleri nedeniyle birden takımın 3. gardı konumuna düşen Mario Chalmers'ın, Wade ve Alston'ın sakatlıkları sonrası yaptığı geri dönüş. Oyun kurucu Chalmers, tam 9 maç aradan sonra forma şansı bulduğu son 2 karşılaşmada, ortalama 35 dakika süre alarak şu ortalamaları yaptı: %50 saha içi, %45 üç sayı ve % 100 serbest atış oranlarıyla 14.5 sayı, 6 asist, 4.5 ribaund!

Haftanın Hareketi:

Mike Beasley'ın, Philadelphia 76'ers'in çaylak gardı Jrue Holiday'ın topunu sahanın dışına yollayan bloğu:

link

*Blogda bazı yenilikler yapmayı düşünüyorum. Bunun ilk ayağı, her pazar günü yayınlamayı planladığım "Haftalık Miami Heat Raporu". Bunda Maximus Suns ve LA Gencoları gibi keyifli bloglardan aldığım esinin de katkısı var. Şimdilik mutlaka eksikleri olmakla birlikte, zamanla yeni şeyler ekleyerek rayına oturtacağımı umuyorum. Pazar günleri Miami maçı olup olmamasına bağlı olarak, raporun yayınlandığı günler Cumartesi ya da Pazartesi'ye de kayabilir.

Asılacak Adam Del Neri!

2010-02-21T00:05:00.001+02:00

Sampdoria Teknik Direktörü Luigi Del Neri'ye saygım vardır. Sonuçta Chievo mucizesini yaratan adamdır, gittiği her takımda beklentilerin üstünde işler başarmıştır.

Ancak 40. dakikada 9 kişi kalan rakibi Inter'e karşı, takımı Sampdoria'ya öyle basiretsiz bir futbol oynattı ki, Cenova'ya dönünce azgın taraftarlarının elinden nasıl kurtulacak bilemiyorum. Sadece Milito ve Eto'o'yla hücum etmeye çalışan Inter'e, sanki hala 11 kişilermiş gibi muamele uyguladı. En az 3 kişiyi geride tutmaya devam etti, çağdışı bir şekilde yalnızca sağdan soldan ortalarla ileride tuttuğu iki forvetle gol bulmaya çalıştı. O ortalar da Lucio'ya takılınca, mazlum rolü oynamayı seven Mourinho'ya yine şovunu yaptırdı. Tamam Inter deplasmanında 0-0 müthiş skor; ama rakip 9 kişi kalmış, insan en azından 4 kişiyi dizer rakip ceza sahasının önüne geride de en fazla 2 kişi tutar...

İyi ki maçtan önce: "Inter'i yenmek için geldik" dedi. Beraberliğe geldik dese neler olurdu acaba?

Benim anladığım Sampdoria maçtan önce kendini 0-0'a o kadar şartlamış ki, bir B planı üretme gereği duymamışlar. Hele rakip 10 kişi kalır falan gibi hesaplara hiç girmemişler.

70. dakikada artık hakem Tagliavento Sampdoria'ya: "Size bu kadar kıyak yaptığım yeter!" diyerek Pazzini'yi ikinci sarıdan oyundan atınca, 11 kişiyle 9 kişiye karşı gol yapamayan Sampdoria'nın 10 kişiyle hiç şansı kalmadı. Az daha Eto'o'nun ayağından bir de gol yiyeceklerdi.

Bu arada maçı yöneten İtalyan hakem Tagliavento'ya da ayrı bir paragraf açmak gerekiyor. Inter'li oyuncuları, Mourinho'yu ve tüm Guiseppe Meazza'yı karşısına almasına rağmen hiç geri adım atmadı. Verdiği kartlar yetmiyormuş gibi, herkesin penaltı beklediği bir pozisyonda doğru karar vererek, Eto'o'ya aldatmaya yönelik hareketten sarı kartı "şak" diye gösterdi. İyi hakem İtalya'dan çıkar dedirtti...

Vatikan Milli Takımı

2010-02-20T19:30:00.002+02:00

Bugün Papa 16. Benedickt'in Vatikan Milli Takımı'nın başına geçmesi için ünlü İtalyan teknik adam Trapattoni'ye teklif yaptığına dair bir haber vardı. Trapattoni ise bu teklifi şimdilik kabul etmemiş.

Vatikan'ın bir milli takımı fiilen mevcut. Ancak Fifa'ya üye olmadıkları için resmi maçlara çıkamıyorlar. Buna karşılık siyasal bağımsızlıkları tam olarak tanınmayan ülkelerden oluşan Non-Fifa Board üyesiler. 2003 yılında kurulan bu organizasyona, KKTC'nin de aralarında olduğu dünyanın çeşitli bölgelerinden şimdilik 30 takım üye. Bu ilginç oluşumun düzenlediği bir de dünya kupası bulunuyor.

Vatikan'ın forması sarı-beyaz renklerden oluşuyor. Takımda forma giyen futbolcular ise Papa'yı korumakla görevli İsviçreli Muhafızlar, Papa'nın danışmanları, İtalyan koruma görevlileri ve Vatikan Müzesi bekçileri arasından seçiliyor. Fakat uluslararası nitelikteki maçlarda, sadece görev süreleri boyunca Vatikan vatandaşlığına alınan İsviçreli muhafızlar forma giyebiliyor. Papa'nın yakın korumalarının bir nevi çifte pasaport avantajı var yani...

Başka bir milli takıma karşı, tarihlerinde yalnızca 2002 yılında Non-Fifa Board üyelerinden Monako'yla 0-0 sona eren bir maç oynamışlar. Vatikan şimdiye kadar özel düzeyde de çok az maç yapmış. En önemli galibiyetleri, İsviçre amatör takımlarından SV Vollmont'a karşı 5-1 kazandıkları maç...

Bundan kısa bir süre önce Vatikan, Serie A'da mücadele edebilecek seviyede bir kulüp takımı kurmak için de çalışmalara başladığını açıklamıştı. Şimdiki dünyada finansal açıdan Milan ve Inter gibi takımlarla başedebilirler mi bilemem; ancak futbol ortaçağda bulunsaydı, açık ara en güçlü takımı kurarlardı...

NBA'de Takas Furyası

2010-02-19T20:30:00.004+02:00

Takasın son gününde uzun süredir beklenen bazı hamleler yapıldı, tam 44 oyuncu yer değiştirdi. Detaylı bir yazı yazmak için ortalığın iyice sakinleşmesini beklemek, kimin nereye gittiğini net olarak anlamak istedim. Örneğin T-Mac Sacramento Kings'e gidiyor sanılırken, son dakika golüyle New York'un yolunu tuttu. En ilginç gelişme ise, 3 yıldır olduğu gibi Suns yönetiminin yine Amare'yi takas edecek iyi bir formül bulamamasıydı.

Takasların en aktif takımı New York Knicks, finansal açıdan en fazla rahatlayan takım oldu. Bunun dışında uzun süredir sorun yaşadıkları, ailemizin smaç şampiyonu Nate Robinson'ı da Boston'a göndererek baş ağrılarından kurtuldular. Bu yaz LeBron'u kadrosuna katmaya en kararlı takımlardan biri olarak, ücret tavanlarında tam 32 milyon dolarlık bir boşluk olacak. Eğer LeBron Cleveland'dan ayrılıp Knicks'e gitmeyi kabul ederse, bu para ona bir de Robin bulmaya fazlasıyla yetecektir. LeBron'a kadar, onları sürükleyecek başka bir yıldızları da oldu: Tracy McGrady...

Şampiyonluk adaylarından Boston Celtics, muhtemelen kadrosunu gençleştirmek için Eddie House'a karşılık Nate Robinson'ı aldı. House 30 yaşından sonra şuursuz şutör nitelemesinin yanına savunmacı karakterini de eklemişti. Boston'da paklanmış, bunun yanında takımın bench lideri olmuştu. Artık onun kadar iyi bir üçlükçü olmasa da, daha genç ve atletik olan Robinson'a bayrağı teslim edecek. Robinson'da muhtemelen Kevin Garnett'in olduğu yerde, Knicks'deki kadar konuşamayacaktır.

Antawn Jamison şu zamana kadar NBA'in underrated (hakettiği değeri görmemiş) oyuncularından bir tanesiydi. Kariyeri boyunca hep istikrarlı oynamış, bunun yanında doğuştan getirdiği yetenekleri olan ve fundamantelı muhteşem bir basketbolcu... Buna rağmen, bu özelliklerini şampiyonluğa oynayabilecek bir takımda sergileme fırsatı hiç olmamıştı. 2 kez All-Star olan, 2003-2004'te Dallas'ta oynarken yılın 6. adamı seçilen Jamison, kariyerinin 10 yılını Golden State ve Washington gibi vasat takımlarda heba etmişti. Şimdi ilk defa LeBron ve Shaq'ın yanında yüzük için mücadele edecek. Cleveland ona karşılık belki İlgauskas'ı kaybetti; ancak İlgauskas'tan boyu dışında eksiği olmayan, hatta bayağı bir fazlası olan komple bir forvet kazandılar. Bu sezon Washington'daki istatistikleri ise -Arenas'ın yokluğunun payı olsada- dudak uçuklatır: 22.2 sayı, 9 ribaund, 2 asist... Cavs ayrıca -en azından potansiyel olarak- vasat üstü bir gardı da kadrosuna kattı: Sebastian Telfair kendisinden yıllardır beklenen patlamayı bu kez Cavs'da yapmayı deneyecek...

Portland'ın atletik forvet Travis Outlaw ve yoyosu gard Steve Blake (kariyeri boyunca kaç kez Portland'dan ayrılıp geri döndüğünü sayamadım) karşılığında, Oden ve Przybilla'nın sakatlıkları nedeniyle sezonu kapatması sonucu pota altında oluşan boşluğu Clippers'tan Marcus Camby'i alarak kapatması ve Houston'ın Carl Landry karşılığında Sacramento'nun skoreri Kevin Martin'i kadrosuna katması diğer önemli takas hamleleriydi. Houston ise Landry'nin gidişinin (hatta bir de Dorsey'i gönderdiler) pota altında doğuracağı boşluğu, Hilton Armstrong ve Jared Jeffries'le doldurmaya çalışacak. Bu ikisinin toplamından bile bir Landry çıkmayacağını düşünüyorum, umarım zaman beni yanıltır...

Marc Cuban hiç sevmediğim adamlardan bir tanesidir; fakat cebi doludur arkadaşın. Yine Dallas için son anda Caron Butler'ı kadroya katarak çok önemli bir hamle yaptı. Josh Howard sorunsalından da kurtuldular. Pivot Brendan Haywood'un ise -kadrodaki ikinci Dampier olacağından- fazla bir katkı vereceğini sanmıyorum. Yine de kadronuzda iki vasat üstü uzunun varlığı her zaman iyidir. Bundan önceki tüm son dakika hamlelerinin sonu hüsran olmuştu, bakalım bu kez Dallas nereye kadar gidebilecek.

Tüm bu karmaşada bir iyi haber de Milwaukee Bucks'taki temsilcimiz Ersan'a geldi. Aynı pozisyonu paylaştığı Hakim Warrick ve Joe Alexander'ın, şutör Michael Redd'in sakatlığının yarattığı boşluğu doldurmak için John Salmons karşılığında Chicago'ya gönderilmesi onun sürelerini arttıracaktır. Bucks'ın onun pozisyonunda oynayabilen iki oyuncuyu birden göndermesi, takımının ona olan güvenini gösteriyor.

İki Farklı Keita, Aynı Güiza

2010-02-19T00:30:00.004+02:00

Keita ilk yarısında tel tel döküldüğü maçta, ikinci yarının açık ara en iyi oyuncusu oldu. Gea'nın sakatlığı sonrası oyuna giren yedek kaleci Asenjo'yu daha oyuna ısınamadan avladı; Galatasaray'ı Ali Sami Yen'deki rövanş öncesi İstanbul'a 1-1'in avantajıyla döndürdü.

Maç boyunca daha çok pozisyona giren taraf Atletico Madrid'di. Direkten dönen topları ve Leo Franco'nun önemli kurtarışları var. Leo Franco'nun hakkını teslim etmemiz lazım. Maç öncesi en çok endişe duyulan isimdi; ancak eski evi Calderon'da yediği gol dışında hatasız oynadı. Zaten yediği golden daha net 2-3 pozisyonu çıkararak, bir avans verip 3 gol kurtarmış oldu.

Galatasaray belki Atletico Madrid'den daha az pozisyona girdi; ancak eldeki santraforsuzluk ve Vicento Calderon deplasmanı düşünülünce bu çok normal. Özellikle ilk yarıdaki yoğun Madrid baskısını, muhtemelen Rijkaard devre arasında yaptığı doğru bir konuşmayla ikinci yarıda dengeledi. Galatasaray ikinci yarıda kayıp adam Giovanni Dos Santos dışında tüm hatlarıyla daha cesur bir futbol ortaya koydu.

Madrid teknik direktörü Quique Flores'in: "Sizin santraforunuz yokken, bizim Forlan'ı oynatmamız ayıp olur" dercesine Forlan'ı henüz 57. dakikada oyundan alması maçın dönüm noktasıydı. Bu dakikadan sonra Atletico Madrid de Galatasaray gibi 2 gezgin forvetle oynamaya başladı. (Galatasaray'da bu rakam Keita-Arda-Gio'yla 3'tü; ancak Gio birşey yapmadığı için 2 sayabiliriz) Artık sadece Aguero'yla uğraşmak zorunda kalan Galatasaray, Reyes'in de attığı gol dışında fazla ortalıkta gözükmemesi sonucu daha cesur hücum etmeye başladı. Aradığı golü de Keita'yla buldu. Gerek skor gerek oyun anlamında ilk yarıyı Atletico Madrid, ikinci yarıyı Galatasaray kazandı.
Lille, Fenerbahçe karşısına sürpriz bir şekilde 3 ön liberoyla ve Gervinho'suz çıktı. Buna karşın maça süratli bir giriş yapıp sürpriz adam Balmont'u soldan ceza sahasına kaçırarak, Volkan'ın klasikleşen hatalarından birinin yardımıyla 1-0 öne geçtiler. Hemen ardından Wederson'un uzaktan şut atma hastalığı uzun zaman sonra ilk kez işe yaradı. Kaleci Landreau'unun önde olmasının da etkisiyle top çok iyi yere gitti, maç bir anda 1-1 oldu.

Ardından bilmem kaçıncı Güiza faciası yaşandı. Alex'in yarattığı 2-3 önemli pozisyonu anlamsız hareketlerle harcayan okçu hedefi yine şaşırdı. Fakat bu durumun en az Guiza kadar sorumlusu Daum'dur. Semih'i son 20 dakika için bile onun yerine oyuna sürmedi. 2-1'lik yenilgiyi, oyunun büyük bölümünde maçı dengede (hatta zaman zaman üstün) götürmüşken avantajlı bir skor olarak kabullendi.

Deniz'e söyleyecek bir şeyim yok; yaptığı hata sürpriz değildi. Deniz bunları yaptığı için Deniz çünkü!... Frau'ya attırdığı ikinci golün ana nedeni Lugano'nun sakatlanmasıydı. Lugano'nun yerine kim girse, Fenerbahçe savunması güvenilirliğini kaybedecekti..

Galatasaray, birçok eksikle gidip elinden geldiğince cesur oynayarak Barca dopingli Atletico Madrid deplasmanından avantajlı skorla döndü. Aynı cesareti Fenerbahçe de gösterebilse en az iki beraberlikle geceyi kapatabilirdik. Hem karşısındaki rakibin gücü, hem de oyunun gidişatı göz önüne alındığında bunu yapması gereken takım Fenerbahçe'yken, riski alan Galatasaray oldu. Bu iki takımın oyun karakterleri arasındaki farkı gösterdi bence. Şimdi Saraçoğlu'nda Dos Santos'suz ve belki de -sakatlığına bağlı olarak- Lugano'suz oynayacak Fenerbahçe, rövanşta kazanmak zorunda..

Avrupa Gecesi Öncesi

2010-02-18T14:30:00.000+02:00

Bu gece biri Madrid'de biri Lille'de, Galatasaray ve Fenerbahçe iki zor maça çıkacak. Maçlar hakkında çok şey yazılıp çizildi. Ben işin biraz başka taraflarında dolanmaya çalışacağım...

Atletico Madrid'in Barcelona'yı yendiği maçın ardından detaylı bir yazı yazmıştım. Bu yüzden şimdi işin biraz Galatasaray tarafına değineceğim.

Galatasaray, Avrupa Ligi'nde şimdiye kadar tek yenilgi aldı. O da gruptan lider çıkmayı garantiledikten sonra, Sturm Graz deplasmanında alınan mağlubiyetti. Bu tabloda grubun güçsüz olmasının da etkisi şüphesiz vardı; ancak yine de Panathinaikos gibi Avrupa'nın önemli kulüplerinden birine karşı iki maçta da alınan galibiyetler gözardı edilmemeli. Panathinaikos, oyuncu kalitesi anlamında Atletico Madrid kadar güçlü bir rakip olmasa da, Galatasaray'ın Panathinakos maçları, Atletico Madrid maçı hakkında tahminde bulunmak için en sağlam veri bence...

Galatasaray özellikle deplasmandaki maçta, defansını önde kuran Pana'ya karşı Keita ve Baros gibi hızlı hücum elemanlarını etkili kullanmış, Atletico Madrid karşısında da 11'de olacak Elano'nun 2 golüyle 3-1'lik galibiyet elde etmişti. Bu kez Baros yok. (ki bu maçın karakteri düşünüldüğünde en önemli eksik) Ancak yine de elde başıboş kaldığında karşı savunmayı dağıtabilecek Arda, Keita ve Dos Santos gibi oyuncular var. Hatta Caner'i de -eğer solbek oynamak zorunda kalmazsa- bunların arasına katabiliriz.

Galatasaray'ın kendisi gibi açık futbolu tercih eden takımlara karşı daha rahat ve konsantrasyonu yüksek oynadığı bir gerçek. Geçtiğimiz yıl Avrupa Ligi'nde Benfica, Hertha Berlin gibi takımları da bu özelliği ile mağlup etmişti. Galatasaray'ın en büyük avantajı, Süper Lig'deki gibi kapalı defanslara karşı pozisyon bulmaktaki zorluğun aksine, kendisine benzer şekilde hücuma dönük oynayan bir takıma karşı mücadele etmesi olacak. Fakat defansif anlamda rakibine eşit sertlik ve dikkatle karşılık vermezse, bu durum dezavantaja dönüşebilir. Atletico Madrid'in ofansif bir takım olmasının Galatasaray'a sağladığı hem avantajlar hem de dezavantajlar var kısacası. Bu saptama bile iki takımın ne kadar birbirine yakın futbol oynadığının bir kanıtı...
Fenerbahçe'nin şansını genelde yazılıp çizilenlerin aksine az görmüyorum. Evet Lille etkili hücum futbolu oynayan, süratli oyunculara sahip bir takım; ancak bu oyunu kesintiye uğratmanın en etkili yolu top size geçtiğinde fazla pas yapmak. Bu da Fenerbahçe'nin yaptığı en iyi işlerden biri. Bu yüzden Fenerbahçe topu Lille'e teslim edip savunma yapmak yerine, topu mümkün olduğunca kontrolü altında tutmalı.

Muhtemelen Lille maça çok hızlı bir giriş yapacaktır. Coşkulu ve hızlı hücum eden bir takım çünkü. Böyle klişe cümleleri sevmem; ancak bu kez ilk 20 dakika gerçekten önemli! Olur da ilk golü Fenerbahçe atarsa, biraz iddialı olacak ama, tur beklenenden rahat gelebilir.

Takımlarımız bu gece, özellikle deplasmanda oynayacak olmaları nedeniyle favori değiller. Ancak bu hiç şansımızın olmadığı anlamına gelmemeli...

Adebayor Görünümlü Diaby

2010-02-18T00:05:00.000+02:00

Şampiyonlar Ligi'nde Porto-Arsenal maçını izlerken, Arsenal Adebayor'u ön libero olarak geri transfer etti sandım. Olur mu olur diye de düşünmedim değil; Wenger gibi anormal bir adamı ve Adebayor'un Togo milli takımıyla Angola'da yaşadığı saldırı sonrası, şokun etkisiyle Arsenal t-shirt'ü giyerek verdiği röportajı bir araya getirince. Birde Sol Campbell'in geri dönüşü var tabii. (Maçta da UEFA'nın ve Henry'nin en sevdiği (!) hakem Martin Hansson'la ortaklaşa, Arsenal'e ikinci golü yedirdiler bu arada..)

Daha sonra formasında 2 numara yazdığını görünce anladım Diaby olduğunu... Ben gerçekten epeydir Arsenal maçı izlememişim galiba. Çünkü Diaby'i en son, aşağıdaki haliyle görmüştüm:

Guus Hiddink

2010-02-17T16:30:00.002+02:00

Rijkaard'dan sonra ikinci bir Hollandalı, bu kez Milli Takımın başına geldi. Hollandalılar iyidir; farklı düşünürler, farklı futbol oynatırlar. Hele bir ara çıkan Trapattoni söylentilerinden sonra, Hiddink futbol karakterimiz düşünüldüğünde ilaç gibi geldi.

Guus Hiddink, teknik direktörlüğü haricinde de çok entresan bir adam. Kariyeri boyunca dünyanın birçok köşesinde, Güney Kore, Avustralya, Rusya gibi birbirinden çok farklı yapıda ülkelerde çalışmış, gittiği yerlerde önemli başarılar kazanmasına -hatta ona tapılmasına rağmen- hiçbir yerde uzun süreli kalmamış... En son geçtiğimiz yıl ortasında Chelsea'yi devraldığında, herkes kalması için yalvarmasına rağmen, sezon sonu yeniden Rusya'nın başına dönmüştü. Bizdeki kontratı da 2+2 yıllıkmış zaten...

Bu tercihteki bence tek sorun, uzun vadeli planlama konusunda ortaya çıkabilir. Hiddink bizi dünya şampiyonu da yapsa 4 seneden fazla takımın başında kalmayacak ve dolayısıyla son 4 ayda yaşadığımız senaryo belki de yine tekrarlanacak. Yardımcısı Oğuz Çetinmiş bu arada, ondan dolayı söylüyorum! Gerçi biz her işimizi yumurta kapıya dayanınca halleden bir millet olduğumuzdan bunun bir önemi yok. Ligimizin naklen yayın hakları bu kadar para ettiği sürece, bir Hiddink daha getiririz..

Şu anda spor medyasında çoğu kişi Hiddink'in gelişini iyi karşılıyor. Hiddink'i Hiddink olduğu için sevenlerle, popülistlik yapmak için sevenler ise ilk kötü sonuçtan sonra ortaya çıkar... (bkz: daha önceki Fenerbahçe macerası)

Dwight Howard'ın Dünya Rekoru

2010-02-16T19:30:00.002+02:00

All-Star organizasyonlarında, Shaq'dan sonraki dönemin eğlence işlerinden sorumlu ismi olmaya bir numaralı aday Dwight Howard, Dallas'ta da şovunu yaptı ve ilginç bir dünya rekorunun sahibi oldu.

Normal sezondaki maçlardan önce ısınmalar sırasında entresan uzak menzilli atış denemeleri yaptığını bildiğimiz Howard, bu kez işi iyice ilerletti. Önce ortasahadan oturarak basket attı, ardından ortasahanın da gerisinden isabet sağlayarak bu alanda dünya rekorunun sahibi oldu.

link

Dwyane Wade Üzerine

2010-02-15T23:00:00.011+02:00

Hani herhangi bir alanda, onunla hiç tanışmamış olmanıza rağmen, sadece ekranda gördükleriniz üzerinden kendinize yakın hissettiğiniz biri olur ya; benim için bu isim NBA'de Dwyane Wade'dir. Wade sahadaki duruşu, top sürüşü, dozunda ağırbaşlılığı ve kötü de oynasa elinden geleni yaptığını bildiğiniz yapısıyla benim için son 10 yılın oyuncusudur. (Bu arada resmi olarak son 10 yılın basketbolcusu seçilen Kobe'ye de saygılarımızı sunalım)

Wade ile ilk tanışmam 2004 play-off'larına dayanır. O zamanlar basketbolla aktif olarak ilgilenmeme rağmen, NBA'de neyin ne olduğu konusunda yeni yeni bilgiler ediniyordum. Draft neymiş?, play-off'lar kaç maç üzerinden oynanır?, post-up neymiş?, transition neymiş? vs... Wade'i yanılmıyorsam, spor haberleri sırasında geçen bir bantta Miami formasıyla bir play-off maçında son saniye basketi atarken görmüştüm. Daha sonra kimmiş bu adam diye merak ettim ve LeBron dışında kimlerin yer aldığını bilmediğim -sonradan efsaneleşen- 2003 Draftıyla (4. sıradan seçilerek) lige dahil olduğunu öğrendim.

D-Wade, o zamanlar oyun kurucu olarak oynuyordu. Fakat şutu çok kötüydü. Şutu yüzünden o zamanlar şimdiki gibi komple bir skorer değil, yalnızca öldürücü driplingleri ve atletizmi gibi kendine has yetenekleri olan, gelecek vaadeden genç bir çaylaktı. Ancak Miami'yi tek başına play-off'a sokan bir çaylak... Potaya giderken gösterdiği patlayıcılık ise ona, daha sonra Shaq tarafından verilecek "the Flash" lakabını kazandıracaktı.

Yıllar geçti, Wade kendisinden beklenmeyen, fakat benim onun hakkındaki hislerimde yanılmadığımı gösteren bir patlama gerçekleştirdi. Önce orta mesafe şutuna belirli bir istikrar kazandırdı. Artık onu bir-iki adım geriden savunmanız sayı bulmasına engel değildi; çünkü yalnızca çembere giderek değil şutla da sayı atabiliyordu. Ardından ilk all-star maçına henüz NBA'deki ikinci sezonunda çıktı. Wade yavaş yavaş dikkat çeken, potansiyeli yüksek bir genç basketbolcudan, herkesçe tanınan bir yıldız olmaya doğru ilerliyordu.

2006 yılı Wade'in kariyerinin zirve yaptığı yıl oldu. NBA'e adım attıktan yalnızca 4 yıl sonra, Miami Heat formasıyla NBA Şampiyonluğunu kazandı. Miami'nin kadrosu o dönem şüphesiz ligin en iyi kadrolarından birisiydi; ancak takımını sırtında taşıyan adam Wade olacak, tüm takımlar Miami'nin yıldızları arasında en çok ona önlem alacaktı. Alonzo Mourning, James Posey, Gary Payton, Antoine Walker, Jason Williams ve en önemlisi Shaquille O'neal gibi oyunculara o değil, onlar Wade'e yardımcı olacaklardı. Nitekim Dallas'a karşı 2-0 geriden gelip, 4-2 kazanılan unutulmaz final serisinin MVP'si de Wade oldu. Böylece Shaq, ilk kez şampiyon olduğu bir sezonda finallerin MVP'si olamıyordu. Wade, bir bakıma Kobe'nin bile yapamadığı birşeyi başarmıştı.

Ardından her çıkışın bir inişi olduğu gibi, Miami'de düşüşe geçti. Wade dışındaki tüm oyuncular birer birer takımdan ayrıldı. Zaten şu anda takımda o dönemdeki kadrodan yalnızca Wade, Udonis Haslem ve Dorell Wright bulunuyor.

İşte bu düşüş döneminde, Wade bir de omuzundan sakatlanarak uzun süreli bir sakatlık dönemi geçirince, Miami epey bir aradan sonra play-off'a kalamadı. Wade döndüğünde ise artık bir Robin'i yoktu. Günümüze uzanan 2 yıllık zaman diliminde ise Wade, yanına yardımcı bulamadığından, bireysel istatistiklerini geliştirerek kariyerine bir de sayı krallığı ekledi. Fakat onu birazcık tanıyanlar ve anlayarak izleyenler, onun için bireysel başarının her zaman takım başarısının gerisinde olduğunu bilir. Zaten sayı krallığı da takımını ileri taşıma arzusundan kaynaklanıyordu.

Wade'in unutulmaz performanslarından birisi sakat sakat oynadığı, 2005 sezonu Miami-Detroit Doğu Konferansı Final Serisi'ydi. Wade yanlış hatırlamıyorsam göğüs kaslarındaki bir sorun nedeniyle, serinin son maçına göğsü bandajlı çıkmış, zıplamakta bile zorlanmasına rağmen takımını son dakikalara kadar sırtında taşımıştı. İşte o maç beni bu adama bağlayan nedenlerden biridir.

O maç, benim dışımda da birçok insanı Wade'e yakınlaştırmış olacak ki, ertesi yıl sağlıklı Wade'in bu kez Detroit' ten rövanşı alması ve akabinde NBA Şampiyonluğuna uzanmasının da etkisiyle, onu 2 sezon boyunca NBA'de forması en çok satılan oyuncu yaptı.

Wade tüm başarılarına rağmen, kariyeri boyunca reklam potansiyeli ve süperstar egosu ondan daha yüksek olan 2003 draftının bir numarası, yakın arkadaşı LeBron James'in ardından anıldı. Oysaki Wade, LeBron'un hala sahip olamadığı iki şeye sahip: Şampiyonluk yüzüğü ve Finallerin MVP'si ödülü...

Tüm bu yazıyı yazma nedenim ise, ona olan hayranlığım kadar, kazandığı All-Star MVP'si ödülünden duyduğum mutluluktu. LeBron her zamanki gibi egosuna hakim olamayıp, maçı ve MVP ödülünü takımı Doğu'nun elinden almak üzereydi ki, Wade son topta Carmelo'ya karşı galibiyeti savunup, belki de yıllardır hakkı olan ödülü kazandı. Çünkü Wade yıllardır All-Star maçlarında egosuz oynayan, şova katkı sunmak için oraya gelen birkaç yıldızdan biriydi. LeBron'un 2006'da sadece atarak aldığı ödülün aksine, o bunu tam 11 asist yaparak kazandı. Ödülü eline alırken yaşadığı heyecan ve mutluluk da, hak ederek kazanmanın verdiği gururun eseriydi...

Madrid'den Mesaj Var: 2-1

2010-02-15T00:30:00.003+02:00

Galatasaray'ın hafta içi Avrupa Ligi'nde karşılaşacağı Atletico Madrid, Barcelona'yı bu sezon ligde mağlup etmeyi başaran ilk takım oldu. Bu galibiyetin zamanlaması Galatasaray için iyi olmadı şüphesiz...

Vicente Calderon'da 2-1 kazanan Atletico, hemşehrisi ve ezeli rakibi Real Madrid'e de kıyak geçti. Zirvede Real ile Barca arasındaki fark 2'ye indi çünkü...

Barca'nın savunmasında birçok eksik vardı. Maç içinde de Keita sakatlandı. Guardiola sağ bekte iki farklı genci denedi: Önce Jeffrenn sonra Bartra... Fakat bu iki oyuncu da santrayı Alves'in 10'da 1'i kadar geçmeyince sağ kanat hücumu tıkandı. Messi de, kendi standartlarında sezonun en etkisiz futbollarından birini oynadı. Maçın en rahat adamlarından birisi Atletico'nun solbeki Antonio Lopez'di.

Atletico Madrid, Barca'nın eksiklerinden de faydalanarak maç boyunca oyunu önde kabul etmeye çalıştı. Barca'nın sahasından çıkışlarında, yaptıkları hücum presle sürpriz toplar kazandılar. Kısacası oyunu kendi sahalarında kabul etmeyerek, cesur bir oyun sergilediler.

Barca'yı yıkan adamlar Aguero, Simao, Reyes ve ilk golü atan Forlan oldular. Aguero rakip savunmada bulduğu her deliğe girerken; Reyes kendisinden beklenmeyecek bir iş çıkartıp, iki yönlü bir oyun ortaya koydu. Hem hucumdaki olgun futbolu , hem de top rakibe geçtiğinde ortasahada yaptığı baskıyla takımının galibiyetine katkıda bulundu. Üstelik bunu ters ayakla oynamak zorunda kaldığı sağ kanatta yaptı.

Forlan iş bitiriciliğiyle sahnedeydi. Fakat gol dışında fazla ortalıkta göründüğü söylenemez. Hücumdaki partneri Aguero hamallığı yapan adamdı, kaymağını Forlan yedi. Simao, klasik frikik gollerinden birini attı. Golün dışında da takımı ileri iten adamlardan biriydi.
Ortasahadaki Tiago-Assunçao ikilisi İniesta-Xavi'ye hayatı zindan etti. Savunmada ise Domingues can siperane bir oyunla İbrahimovic'i sindirdi. Barcelona, Alves ve Abidal'in yokluğunda kanatları da işletemeyince, sadece duran toplar ve karambollerden pozisyon bulabildi. Tek golleri de İbrahimovic'le köşe vuruşundan geldi...

Atletico Madrid'in 19 yaşındaki kalecisi Gea, Galatasaray'a karşı oynarsa bunun bir avantaj yaratabileceğini düşünüyordum. Ancak, son dakikalardaki bir pozisyonda Antonio Lopez'in geri pasını tutması dışında acemice bir hata yapmadı. Hakem pozisyonda çift vuruşu çalmayınca da yırttı zaten. Kaleci dezavantajı hala Galatasaray tarafında yani... (Tabi Leo Franco eski takımının kozmik odasından bazı bilgiler araklamamışsa...)

Atletico Madrid, son 10 yılda kendisine başarılar kazandıran; ancak bir iki yıldır sallantıda olan hücum takımı olma hüviyetini, yeni teknik direktörü Quique Flores ile yavaş yavaş yeniden kazanmaya başlamış görünüyor. Galatasaray'ın da benzer nitelikte futbol oynayan bir takım olduğunu düşünürsek, haftaiçi çok zevkli bir maç izleyeceğimiz kesin gibi.

Ancak ben yine de, Barcelona galibiyetine rağmen Atletico Madrid'in Galatasaray'dan çok üstün bir takım olmadığını, Galatasaray'ın tek dezavantajının kadrodaki eksikler olduğunu düşünüyorum. İbreyi kağıt üstünde Madrid ekibine doğru döndüren tek etmen, Galatasaray'ın bitmek tükenmek bilmeyen sakatlık problemleri...

All-Star'da Cumartesi Gecesi

2010-02-14T18:30:00.004+02:00

All-Star Saturday Night, özellikle smaç yarışması nedeniyle, All-Star haftasonunda eğlence beklentilerinin en yüksek olduğu gündür. Fakat beklentileri ne kadar yüksek tutarsanız, bu seyir keyfinizi o denli baltalıyor. En iyisi gecenin bir saati oturup heyecanla yarışmaları beklemek yerine, uykunuz yoksa oturup izlemek. Yani yarışmaları, gece uykunuz kaçtığında izlenecek en iyi şey olarak görmek.

Bu kadar karamsar bir giriş yapmamın tek sorumlusu, smaç yarışmasının sürprizi (ama olumsuz anlamda) Shannon Brown'dur! Kendisi hakkında 10 gün önce yazdığım kapsamlı yazıyı bir çırpıda silip attı, sağolsun. İlk turda elenmesi en son beklenen adamdı; ancak sıçrama yeteneğinden kazandığı tüm krediyi, yaptığı iki sıradan smaçla sıfırladı. Aslında ilk hakkında planladığı, çok uzaktan zıplayarak yapacağı bir 360 derece smacıydı. Fakat ilk denemede başarısız olunca birden bu hareketten vazgeçip, yerine son derece standart bir smaç yaptı. NBA Live serisinin bir oyununda bu smacı yaptığınızda yorumcu şöyle der: B-A-S-I-C...

Gerald Wallace da hasta-sakat karışımı bir halet-i ruhiye'ye sahip olunca final turuna yolcu olanlar, antipatik Nate Robinson ve Sonny Weems'in pasıyla yarışmanın en etkileyici smacına imza atan, (dün Eric Gordon'un hakkı yenerek finale gelmiş) Hido'nun takım arkadaşı çaylak DeMar DeRozan oldular.

Nate Robinson, smaç yarışmasına dört kez katılmanın verdiği tecrübeyle (!) son tura da standart üstü smaçlar saklamayı başardığından, en iyi smacını ilk turda tüketmiş DeRozan'a üstünlük kurdu. İlginç olan nokta ise, artık herkes yarışmanın daimi üyesi olarak Nate Robinson'ı görmekten bıkmış olacak ki, halk oyuna dayalı finalde Robinson, DeRozan'ı ancak %1 farkla geçebildi. Oysa Robinson'a duyduğum tüm antipatiyi bir kenara itip objektif bir değerlendirme yapacak olursam, Robinson'ın çok daha farklı kazanması gerekirdi.

Neyse, artık NBA yönetimi rahatlamıştır. Robinson'ı ite kaka 3. kez şampiyon yaptılar. Kendisi de: "3 şampiyonluk benim için yeterli, yarışmaya bir daha katılmayacağım" dedi. İlerde çoçuğum-torunum "Smaç yarışmasını en fazla kazanan Nate Robinson nasıl bir adamdı, çok mu iyi smaçlar yapıyordu?" diye sorarsa ne cevap vereceğim bilemiyorum!

Stockton'dan sonraki dönemin Jason Kidd ile birlikte en iyi iki gardından biri olan Steve Nash'in, yetenek yarışmasını kazanması sürpriz değildi. Aynı şekilde Nash ve Kidd sonrası dönemin, Chris Paul'le birlikte en iyi iki oyun kurucusundan biri olacak Deron Williams'ın da finale kalması... Nash'in pas ve tepe şutu konusunda diğer isimlere nazaran üstünlüğü vardı. Top sürme konusunda hız dezavantajı diye birşey söz konusu değildi; çünkü o slalomları Shaq bile rahatlıkla yapar...

Üç sayı yarışmasını, NBA'in gelmiş geçmiş en büyük şutörlerinden Dell Curry'nin oğlu Golden State'in çaylağı Stephen Curry kazanmaya çok yaklaştı; ancak birşeyler ispat etmek için oraya geldiği çok belli olan Paul Pierce'ı geçemedi. Pierce, normalde dalga geçilecek kadar yavaş olan şut stilini, yarışmaya özel olarak hızlandırabileceği bir formül bulmuştu ve finalde topladığı 20 puanla Billups ile Curry'i geride bıraktı. Ödülü eline alınca da şöyle dedi: "İnsanlar beni skorer olarak görüyordu; ancak ben tek başına şutör olarak da yetenekli olduğumu ispatladım". Pierce ayrıca, Larry Bird'den sonra -yine Dallas'taki bir All-Star organizasyonunda- üç sayı yarışmasını kazanan Boston Celtics tarihindeki ikinci oyuncu oldu.

Shooting Stars (Şutör yıldızlar) yarışmasını Texas takımı kazandı. Bu yarışmada ekiplerin sadece NBA takımlarının adlarına göre değil, eyalet ve şehir isimleriyle kurulması güzel bir olaydı. Nitekim Texas'ın finaldeki rakibi de Los Angeles (Clippers ve Lakers'lı isimlerden oluşan) oldu. Fakat Nowitzki'li Texas takımı, Gasol'lü Los Angeles'ı geçerek geceyi izlemeye gelen Kaliforniya Valisi Arnold Schwarzenegger'i üzdü.

Bu gece All-Star Haftasonu, Dallas Cowboys'un 90.000 kişilik stadyumunda oynanacak All-Star maçıyla sona erecek. Tribünlerin üst kısımlarına çıkıldıkça sahada olup bitenleri görebilmeniz için muhtemelen tepedeki dev ekrana bakmanız gerekeceğinden, maçı stadyumdan izlemenin bizim gibi televizyon başında izlemekten bir farkı olur mu çok merak ediyorum...

Vancouver'dan Notlar-Kareler

2010-02-14T06:15:00.001+02:00

2010 Vancouver Kış Olimpiyatları, açılış töreniyle resmen başladı. Açılış töreni olimpiyatlar tarihinde ilk kez kapalı bir salonda gerçekleştirildi.

Cuma günü antrenmanda hayatını kaybeden Gürcü kızakçı Nodar Kumaritashvili açılış töreni sırasında anıldı. Kumaritashvili, kızağıyla 90 km hızla giderken kontrolünü kaybederek trajik bir kaza geçirmişti. Bu 1992'den bu yana olimpiyat oyunları sırasında yaşanan ilk ölüm oldu.

Olimpiyat ateşini yakan isimlerden biri de, pazar gecesi All-Star maçında izleyeceğimiz NBA yıldızı Kanadalı Steve Nash'ti.

Vancouver'da yalnızca 5 sporcuyla bulunuyoruz. Oyunlarda Türkiye'yi artistik patinajda Tuğba Karademir, kayaklı koşuda Kelime Aydın ve Sebahattin Oglago; Alp disiplininde Tuğba Daşdemir ve Erdinç Türksever temsil edecek. Buna karşılık sporumuzu yönetme konusundaki başarılı bürokrasimiz, hatrı sayılır bir rakamla Vancouver'da temsil ediliyor! (bkz: Ooooo, kimler gitmiş kimler!!! ) Sebebi buysa, umarım birşeyler kaparlar...

Aşağıdaki karede ise evsahibi Kanada'nın geçiş seromonisi var. İki resim arasındaki fark 7'den çok daha fazla!

Olimpiyat oyunlarının ilk şampiyonu da belli oldu. İlk gün düzenlenen kayakla atlama mücadelesini İsviçreli Simon Ammann kazandı.

Yeterli kar olmadığı için, (bir ara yağan yağmurun da etkisiyle) bazı antrenmanlar ertelenmek zorunda kalındı.

Olimpiyat oyunlarında piste çıkacak ilk sporcumuz, pazartesi günü bayanlar kayaklı koşu dalında yarışacak Kelime Çetinkaya olacak. Ben de elimden geldiğince, Olimpiyatları takip etmeye ve yazı girmeye devam edeceğim.

Haftanın Haberi

2010-02-13T22:30:00.000+02:00

Türkiye'nin Paralimpik Oyunları'nda altın madalya kazanan ilk bayan sporcusu Gizem Girişmen, Laureus Spor Ödülü'ne aday gösterildi. Okçumuz, Yılın Engelli Sporcusu adaylarından biri. Diğer dalların adayları arasında Roger Federer, Usain Bolt ve Serena Williams gibi dünya yıldızları var.

Gizem Girişmen, 2008 Pekin Olimpiyat Ve Paralimpik Oyunları'nda Türkiye'nin yüzünü güldüren az sayıda sporcudan biriydi.

Girişmen, "olimpik yayda" elde ettiği galibiyetle Türkiye'nin Paralimpik Oyunları'nda altın madalya kazanan ilk bayan sporcusu olmuştu.

2007'den beri kendi kategorisinde dünya sıralaması lideri olan 28 yaşındaki sporcu, şimdi de en prestijli ödüllerden birisi olan Laureus Spor Ödülü’ne aday gösterildi.

kaynak: ntvspor.net

Rookies 140-128 Sophomores

2010-02-13T09:30:00.002+02:00

Çaylaklar kendilerinden, daha doğrusu iki takım arasındaki kadro kalitesi farkından ve tarihin akışından beklenmeyecek bir iş çıkartıp, İkinci Yıl Oyuncuları'nı tam 7 yıl aradan sonra mağlup ettiler.

Kağıt üstünde İkinci Yıl Oyuncuları açık ara favoriydi; ancak Çaylaklar, daha konsantre ve organize bir oyun ortaya koyarak aradaki kadro dezavantajını lehlerine çevirmeyi başardılar. Bir bakıma boynuz kulağı geçti.

Dejuan Blair karşısındaki üç önemli pivota karşı (Kevin Love, Brook Lopez ve Marc Gasol) tek başına tam 23 ribaund alıp, yanına da 22 sayı ekleyince maçı çaylaklara getiren adam oldu. Karşısındaki üçlünün toplam istatistiği ise 28 sayı 19 ribaundda kaldı. Karşılaştırmalı istatistiklerden anlaşılacağı üzere San Antonio'lu Blair, fizik dezevantajına rağmen müthiş iş çıkardı, ayrıca yanına bir de ilk yarıda panyaya çarptırıp yaptığı etkileyici smacı ekleyerek şova da katkıda bulundu. Maç sonunda da, 26 sayı, 6 ribaund, 5 asist ve 5 top çalmayla oynayıp, sezon ortalamalarını andıran bir oyun ortaya koyan takım arkadaşı Tyreke Evans ile birlikte MVP ödülünün ortak sahibi oldular.

Maçın en skoreri Sophomores adına 32 dakikada 40 sayı atan Russell Westbrook oldu.

Maç boyunca Jennings, son bölümde ise Sophomores adına Beasley, antipatikliğin sınırlarında gezinerek elllerine ne geldiyse atmalarına rağmen MVP olamadılar; maçın en sevindirici yanı kesinlikle buydu!

All-Star Haftasonunda İlk Bomba!

2010-02-13T05:30:00.004+02:00

NBA All-Star Weekend 2010, Rookies-Sophomores maçıyla resmen başladı başlamasına da (daha önce düzenlenen Şöhretler Maçlarını saymazsak), ilk bomba maçın devre arasında, ertesi gece düzenlenecek smaç yarışmasının 4. ve son ismini belirlemek için yapılan, Demar DeRozan ve Eric Gordon arasındaki elemede patladı.

All-Star haftasonunda smaç yarışmalarının oylamaları zaten son yıllarda adilane biçimde yapılmıyordu; ancak smaçları daha yaratıcı olan Eric Gordan'ın, halk oylamasına rağmen DeRozan'a %22 oy farkla geçilmesi olayı iyice cılkından çıkaran haksızlıklardan birisi oldu. Bunda nba.com'un oylama için düzenlediği sayfada, iki oyuncunun resimlerinin yanlış koyulmasının da etkisi olabilir. Eğer tek sebep buysa daha büyük skandal!

Sonuçta DeRozan, Gordon'dan daha atlet ve söylediği gibi esas smaçlarını finale sakladıysa diyecek lafım yok. Atletizmiyle ün salmamış, normal sezon içinde yalnızca 7 smaç yapmış Gordon'ın yarışmaya sokulması anlamsızdı, o da kabulüm. Fakat madem iki oyuncu arasında halk oyuna dayalı bir ön eleme organize ediliyor, o zaman icraata bakmak lazım. DeRozan ikinci smacını herhangi bir maçın içinde yapsa, bana hiçbir keyif vermez, koltuğumda kılımı bile kıpırdatmazdım!

Ne Kurtarıcıymış Be!

2010-02-11T18:00:00.001+02:00

Spor medyamızın hastalıklarından birisi de "kurtarıcı" söylemi. Skor olarak maçı geride götüren takımın, son 10 dakikada oyuna soktuğu oyuncu illa kurtarıcı olmak zorunda...

Son "kurtarıcı" Servet Çetin oldu. Rijkaard'ın Servet'i son 5 dakikada oyuna sürmesi eleştirildi. Zaten Rijkaard da Servet'i müthiş bir golcü olduğundan oyuna sürdü. Hatta Servet'in gol atacağından o kadar emin ki, bunun için 5 dakikalık bir süre bile yeterli!

Fazladan santrafor transfer edilmemiş olması bir hata, risk ne derseniz diyin; ama Servet'in son dakikalarda hava hakimiyetinden faydalanmak için oyuna sokulduğunu da gözardı etmeyin, olayı saptırıp her oyuncuyu meraklısı olduğunuz "kurtarıcı" kılıfına sokmayın be kardeşim! Gerçi bunu siz de biliyorsunuz da, böylesi işinize geliyor işte...

Santraforsuz Bu Kadar

2010-02-10T22:30:00.000+02:00

Merak ediyorum, acaba yeryüzünde benimsediği sistem haricinde, mecburiyetler yüzünden santrforsuz oynayıp bir maçta 3 gol atmayı başaran takım var mı diye. Varsa bile, eminim sayıları bir elin parmaklarını geçmiyordur. Galatasaray, kupada çeyrek finalin rövanşında Antalyaspor karşısında santraforu olmadan, mevcut düzeni içinde ancak bu kadar oynayabilirdi, nitekim oynadı da...

Eğer şans diye bir şey varsa ve eğer bu şey futbola da etki gücüne sahipse, kimilerinin deyimiyle: "Futbolun Tanrıları" bugün kesinlikle Galatasaray'ın yanında değildi. Galatasaray turu, iki topunun direkten döndüğü, buna rağmen birbirinden organize 3 gol attığı bir maçta (Elano'nun penaltısının oluşumu dahil), boş kaleye yediği 2 golle kaybetti. Özellikle ilk gol, ortasahadan çekilen saçma sapan bir şutun Galatasaraylı oyunculara çarpması sonucu oluşan kornerden yenmesi itibariyle tam bir faciaydı. Yine de gollerin sahibi Necati'nin hakkını yemeyip, özellikle ikinci goldeki inatçılığı ve tam pozisyonu kaybetmek üzereyken sergilediği vuruş becerisini övelim...

İkinci gol demişken, Mustafa Sarp'ın o pozisyonda kaleye en yakın oyuncu olarak, boş olan kalenin önünü kapatmak yerine neden Necati'nin ayağındaki topa yönelip risk aldığını da anlamak mümkün değil. Üstelik topa kale tarafından değil, Necati'nin vuruş yapmasına imkan tanıyacak bir açıdan yöneldi!

Galatasaray'ın Rijkaard özelinde eleştirilebileceği yönlerden birisi, santrforsuz oyundaki Sarp-Topal ikilisi tercihi. Mustafa Sarp, bu ikiliden kapasitesi dahilinde hücuma daha çok katkı vermeye çalışanı; ancak Sarp'tan hücuma destek vermesini bekleyene kadar onun yerine fazladan bir hücum ağırlıklı ortasaha daha kullanılamaz mı diye soruyor insan. Ayrıca Mehmet Topal'ın da, pas ve hücumu başlatma konusunda sorumluluk alma isteksizliği (ya da beceriksizliği) Elano'nun sık sık geriye gelip oyun kurmasına neden oluyor. Böylece Sarp gibi Elano'da ikiye bölünüyor. Kısacası Sarp ya da Topal'dan biri yerine, bir hücumcu ortasaha daha kullanılabilir. Bu isim ise bugün göründüğü üzere Emre Çolak olabilir...
Galatasaray, sebebi ister transfer politikasının yanlışlığı olsun, ister sakatlık illeti, sonuç itibariyle santraforsuz oynamak zorunda. Ne yapılırsa yapılsın değiştirilemeyecek gerçek bu olduğuna göre, Galatasaray santraforsuzluğun yarattığı sıkıntıyı biraz olsun örtebilmek için oyunu kanatlara yayıp, daha geniş alanda futbol oynamalı. Nitekim atılan ilk gol sol kanattan bindirme yapan Caner'in, orta yapmak yerine ceza yayında bekleyen Elano'nun ayağına attığı pas ve bunun sonucunda orta bekleyen savunmanın acziyeti karşısında, Elano'nun penaltıyı ustaca almasıyla geldi. Elano oynadığı futbolla, kendisi için açılan pankartın hakkını verdi. (Elano'nun neden 7 milyon Euro'luk bir oyuncu olduğunu anlamak için bkz: aldığı zeka dolu penaltı, penaltıyı sorumluluk alarak kararlılıkla kullanması ve yaptığı vuruş)

Yine ikinci ve üçüncü gollerin de sırasıyla, Arda'nın sol kanat varyasyonuyla ceza alanına girip Emre Çolak'ın önüne bıraktığı pas ve sağ kanattan yapılan orta sonucu soldan takviye olarak gelen Caner'in şutuyla geldiğini düşünürsek, Galatasaray için golün en kolay yolunun topun kanatlar arasında ayağa paslarla ve sabırlı dolaşımı olduğunu görüyoruz. Galatasaray'da oyunu geniş alana yayıp organize edebilecek birçok iyi futbolcu var. Zaten sene başında Galatasaray'ın en iyi yaptığı işlerden birisi oyunu geniş alanda oynamaktı. Eksik oyuncuların bunu baltaladığı gerçek; ancak yine de Galatasaray'ın mevcut kadrosunda bu işi yapabilecek hala yeterince oyuncu var. Elano'nun sahaya ağırlığını koyduğunda neler yapabileceğini, Caner ve Emre Çolak'ın oyunlarındaki gelişimi maçta bir kez daha gördük.
Mehmet Özdilek'in "küçük Yunanistan'ı" Antalyaspor'un oyunu hakkında pozitif şeyler söylemek güç. Yalnızca ileride bıraktığı iki forvet oyuncusuyla golü düşünen, son günlerin malum tartışma konularından "kasap polemiğinin" aktörlerinden birisi olan Antalyaspor, özellikle büyük takımlar karşısında sahaya yalnızca rakibini sertlikle bezdirmek ve skora göre mümkün olan en ufak fırsatta zaman geçirmek üzere çıkıyor. 8 kişiyle topa (gerekirse de rakibe) bas, rakibin hatalarını bekle, ileri at 2 forvetten biri gol yapsın...

Bir benzerini Ziya Doğan'ın Diyarbakırspor'unda gördüğümüz bu oyun anlayışı, bir süredir bana anti-futbol oynama pahasına ligde kalmanın mı, yoksa düşme pahasına iyi futbol oynamanın mı daha mübah olduğunu sorgulatıyor. Kendime makyavelist Antalya ve Diyarbakır mı, yoksa romantik Yılmaz Vural'ın Kasımpaşası mı küme düşerse daha çok üzülürüm diye sorsam, son günlerin moda deyimi "marka değeri" aşkına cevabım b şıkkından yana olur!...

Ekonomik nedenlerle kadronuzda kaliteli oyuncuların olmaması anti-futbol oynamanızı gerektirmez. Tamam Anadolu kulüplerinde işler çok zor yürüyor; ancak Antalya ve Diyarbakır gibi takımların oynadığı "futbolumsu"yu, Abdullah Avcı'nın ve Yılmaz Vural'ın eşit finansal şartlardaki takımlarında görmüyorsak, bu herşeyin ligde kalmaktan ibaret olmadığını gösterir. Nitekim Belediye 5 sezondur ligi istikrarlı biçimde orta sıralarda bitirirken Antalya ve Diyarbakır küme düşmemeye oynuyorsa, Kayseri ve Bursa'nın yarattığı akım ortadaysa, kimin doğru yaptığı da ortadadır.

Son bir not: Okay Karacan öyle bir maç anlattı ki bugün, kendimi Premier Lig maçı izler gibi hissettim. O kadar ki Ömer Üründül bile futbolda sadece hataların ve takım savunmasının değil; güzel hareketlerin, aklın ve becerinin de hüküm sürdüğünü anladı sonunda! Spikerin marka değeri de bu olsa gerek...

Pick&Roll'ler Bitmesin!

2010-02-08T18:45:00.005+02:00

Amare Stoudemire'ın Phoenix Suns'tan ayrılacağı dedikoduları iki senedir gündemde. Kontratının bu sezon sonunda bitecek olması, dolayısıyla Suns'un hiçbir şey elde edemeden onu kaybedebilme ihtimalinin varlığı, yöneticileri takas dönemi bitmeden bir hamle yapmaya zorluyor. İki sezondur doğru bir takas formülü bulamayan Suns'ın, 1-2 haftada Amare karşılığında onun yokluğunu aratmayacak isimleri kadrosuna katıp katamayacağı ise tartışılır.

Phoenix Suns, Nash'in takıma 2. kez dahil olmasıyla birlikte (Phoenix'e ilk gelişi efsanevi 96 draftıylaydı) büyük bir çıkış yakalamış, 2004-2005 ve 2005-2006 sezonlarında Batı Finali oynamıştı. Amare, o dönemde açık ara NBA'in en hızlı ve göze hoş gelen basketbolunu oynayan Suns'ın, Marion ve Nash ile birlikte 3 yıldızından biriydi. Fakat 2005'in Kasım ayında talihsiz bir diz sakatlığı yaşadı ve mikro-cerrahi ameliyatı oldu. Bu ağır ameliyattan sonra sahalara dönmesine bile zor gözüyle bakılırken, herşeye rağmen eski formunu yeniden yakaladı ve Nash ile birlikte oynadıkları ikili oyunlara kaldığı yerden devam ettiler.

2006-2007 sezonunda San Antonio'ya 4-1 ile kaybedilen ilk tur Play-Off serisiyle birlikte "Run and Gun Suns" dağılma sürecine girdi. Önce koç Mike D'Antoni takımdan ayrıldı; ardından Shawn Marion, Shaquille O'neal karşılığında takımdan gönderildi. Phoenix tüm bunların akabinde, uzun bir aradan sonra ilk kez geçtiğimiz sezon play-off'a kalamadı.

Phoenix, bu sezon Amare ve Nash'in çabalarıyla ligi bir süre Batı Konferansının zirvesinde götürdü. Ancak sezonun yarısının geçildiği şu son dönemde Batı'da 5. sıradalar... 16 takımın 11'inin galibiyet yüzdesinin %50'nin üzerinde olduğu Batı Konferansı'nda, yapacakları yanlış bir hamle onları ikinci kez üst üste play-off'ların dışında bırakabilir. Yani Amare'nin götürüsü, Nash'le oynadığı öldürücü pick&roll'lerden çok daha fazla bile olabilir.

Takımın lideri gard Steve Nash, geçtiğimiz gün Amare'nin takımda kalmasından yana görüş bildirdi: "Bence herkes takım hakkında iyi şeyler düşünüyor ve durumdan memnun. Kararları vermek bizim elimizde değil, kontratlar ve sözleşmeler gelişmelere yön verecek. Ancak ben her şeyin olduğu gibi kalmasını istiyorum."

Herşeyin Nash'in görüşleri paralelinde, olduğu gibi kalıp kalamayacağını önümüzdeki günler gösterecek...

Wade&LeBron

2010-02-05T17:30:00.000+02:00

Saha dışında yakın arkadaş olan NBA'in bu iki yıldızı, saha içindeki karşılaşmalarında birbirlerine pek de "dostça" davranmıyor. Yine de normal şartlarda tartışma çıkması muhtemel sertlikler, iki oyuncunun arkadaşlık filtresine takılıyor. Dün gece LeBron James'in 32 sayı, 7 ribaunt, 8 asistle oynadığı maçta Cleveland Cavaliers evinde Miami Heat'i 102-84 yendi. Dwyane Wade ise mağlubiyete karşın 24 sayı, 9 asist, 4 top çalma ve 3 ribaunt ile oynadı. Aşağıdaki kare ise iki dostun saha içindeki kora kor mücadelesinin boyutlarını gözler önüne serdi.

İki yıldız da NBA'e efsanevi 2003 draftıyla adım atmıştı. LeBron draftta Cleveland tarafından 1. sıradan, Wade ise Miami tarafından 4. sıradan seçilmişti. LeBron zaten lise yıllarından bu yana yıldız olarak lanse edilen bir basketbolcu olduğundan draftta 1 numaradan seçilmesi, 2007 yılında kendisi takıma dahil olana kadar ligin paspaslarından biri olan Cleveland'a oynattığı NBA Finali ve All-Star maçı MVP'liği gibi başarıları fazla sürpriz değildi. Wade ise şu an James'in yanında oynayan Shaquille O'neal ile birlikte 2006 yılında Miami Heat'i NBA şampiyonu yaptı. Daha da önemlisi Kobe'nin bile yapamadığını başarıp, Shaq'ın yerine finallerin MVP'si oldu. Yani Shaq ilk kez şampiyon olduğu bir sezonda finallerin en değerli oyuncusu olamıyordu.

Wade'in LeBron'dan "şampiyonluk" farkı olsa da, iki yıldız NBA'e adım attığından bu yana Cleveland Cavaliers ve Miami' Heat'in karşılaştığı maçlarda LeBron'un 13-9'luk üstünlüğü bulunuyor. Bu sezon ise ikilinin karşı karşıya geldiği maçların üçünü de LeBron'un takımı kazandı.

İki yıldızı bir aksilik olmazsa, yazın ülkemizde düzenlenecek Dünya Basketbol Şampiyonası'nda A.B.D forması altında birlikte izleyeceğiz. İkilinin aynı forma için ter dökeceği bir diğer organizasyon ise önümüzdeki hafta sonu oynanacak All-Star maçı olacak. İki oyuncu da Doğu Karmasının ilk beşinde yer alıyor...

Galatasaray'da Sorunlar Bitmiyor

2010-02-04T17:30:00.005+02:00

Galatasaray, Neill, Jo ve Dos Santos transferleri sonrası çıktığı ve yine beklentilerin altında futbol oynadığı ikinci maçta Antalyaspor'a 2-1 mağlup oldu.

Denizlispor maçından bir kazaya uğramadan, kötü oyuna rağmen 3 puan alınmıştı. Bu kez mağlup olundu belki; fakat bunun iki ayaklı bir kupa eşleşmesi olduğunu düşünürsek Sami Yen'de alınacak 1-0'lık galibiyet yetecek Galatasaray'a. Şu meşhur çekirge bir bakıma ikinci kez sıçramış oldu.

Kötü oyunun çeşitli nedenleri var. Büyük bir kısmı da elde olmayan sebeplerden kaynaklanıyor.

Bir kere kadroda birçok sakat (parantez açtım ama sayılarının buraya sığmayacak kadar çok olduğunu söylemek için!) ve 3 yeni transferin uyum sorunu var. (Arda ceza sahasına koşarken Santos arkasına pas atıyor mesela) Bunlar kabul edilebilir nedenler. Fakat hücum prese dayalı futbol anlayışının en önemli temsilcilerinden Galatasaray'a, iki maçtır teknik kapasitesi son derece sınırlı rakiplere karşı orta sahayı teslim etmek hiç yakışmadı.

Bu genel anlamda ortasahanın işlerlik sorunundan kaynaklanıyor. Bu sorun da mevki oyuncularının tek tek ele alındığında farklı özellikleri olan iyi oyuncular olmalarına karşın, bir araya geldiklerinde sistem içinde kimya tutturamamalarından kaynaklanıyor. Zincirin son halkasında ise ortasahanın bu zayıf kimyası takımın genel futbolunu da örseliyor.

Sezon başından beri orta sahada yaşanan problemin herkes farkında aslında. Devre arasında yapılan 3 yabancı transferinden en az bir tanesi normal şartlarda bu mevkiye yapılacaktı. Ancak Kewell ve Baros'un uzun süreli sakatlıkları hesapları bozdu ve mecburen transfer tercihleri hücumdaki açığı kapatmak için Jo ve Dos Santos'tan yana kullanıldı. Sonuçta ortasahanın göbeğinde sorun olmasına karşın 4-5 alternatif oyuncu vardı; forvet hattında ise sorun olmamasına rağmen sağlam oyuncu kalmamıştı...

Ortasahanın göbeğindeki problemi, şüphesiz Rijkaard herkesten iyi biliyor. Bu soruna çare bulabilmek adına sene başında rezerv takıma yolladığı genç Emre Çolak'ın Denizli Belediye maçıyla yeniden parlaması sonrası, onu Denizlispor maçında pat diye 11'e koymuştu örneğin. Elano'yu mümkün olduğunca "savunmanın önünde oynayan oyunkurucu olarak" evrimleştirmeye çalışıyor. Elano'dan Pirlo olur mu bilinmez; ancak Barış'tan ortasahanın göbeğinde yararlanma ihtimali Keita'nın Afrika Kupası'nda olması sebebiyle mümkün olmadı. Göbekte tercih edilen Topal-Sarp ikilisi çok defansif kalıyor. Ayhan ise stop-pas'a dayanan oyun stili ve ilerleyen yaşı sebebiyle, artık el freni işlevi görüyor. Formsuzluğu da cabası...

Özetle çeşitli sorunlar nedeniyle Rijkaard'ın ana oyun felsefesi olan, önde basmaya ve topu kanatlara hızlı taşımaya dayanan 4-3-3'ünden sapmalar yaşanıyor. Keita ve Kewell yokken uzun süre Barış ve Caner oyun formatını 4-4-1-1'e çevirdi. Caner takımın alternatif solbeki olsun diye transfer edildi; ancak Caner solaçık olarak iyi bir transferdi. Bu durum teknik heyet tarafından geçte olsa anlaşıldı anlaşılmasına da; bu seferde esas solbek Hakan Balta'nın yokluklarında Uğur Uçar bu mevkiye yamanmaya çalışılıyor.

Ümit Özat'a tüm iyi niyetine karşın edilen küfürler hatırlanırsa, Galatasaray'ın bu formatta sol kanadı ne kadar etkili kullanabileceği tartışılır. Nitekim kullanamıyor da. Galatasaray'ın elinde -Alparslan'ın da anlamsız bir şekilde gönderilmesinden sonra- saf bir yedek solbek kalmadı.

Bu durum Uğur'un solbeke alınmasıyla sağbekte de sıkıntı yaratıyor. Son Antalyaspor maçında Sabri de olmayınca, hayatında bir tane dripling üzerinden orta yapmamış Emre Güngör sağbek oynadı örneğin. En azından kariyerinin büyük bölümünde sağbek oynamış Lucas Neill stoper yerine bu mevkide tercih edilebilirdi. Neden Emre Güngör'le yerleri değiştirilmedi onu da pek anlayamadım. Sonuçta bu tercih sağ kanadında tıkanmasına neden oldu. Bekler böyle sorunluyken, ortasahanın kanatlarında Barış'tan Keita'nın, Caner'den de Kewell'ın yaptıklarını tek başlarına yapmalarını bekleyemezsiniz...

Son kötü haber yeni transfer ve eldeki tek santrfor Jo'dan geldi. Jo'nun en az 3 hafta sahalardan uzak kalacağı açıklandı. Bu sağlık ekibiyle 2 aya kadar yolu var. Elde santrforda kalmadı yani!

Galatasaray önemli transferler yaptı yapmasına; ancak kadrodaki tüm delikleri tıkayamadı. Yedek bir solbek, ortasahayı Rijkaard'ın sistemi dahilinde işletecek kalitede bir (hatta iki) oyuncu transferleri yaza kaldı. Keita Afrika'dan döndü. En azından sağ kanat yeniden işlemeye başlayabilir. Ancak şimdi de Jo sakatlandı ve bu yüzden Keita forvete çekilmek zorunda kalınabilir. Baros ve Kewell da sağlık ekibinin bu güven vermeyen tutumu sürdükçe ne zaman sahalara döner bilinmez.

Kısacası Galatasaray'ın önünde sakatlıkların süresine bağlı olarak çok zor geçecek en az 1 aylık bir süre var. Bu durum sürdükçe Galatasaray ligi bir şekilde ilk ikide bitirebilir; ancak iyi futbol ve Avrupa'da başarı mecburen seneye ertelenmek zorunda kalınacak gibi görünüyor...

Shannon Brown

2010-02-02T18:00:00.003+02:00

Bu aralar Shannon Brown, Los Angeles Lakers forması altında oyununda gösterdiği gelişim ve hayali bir trambolinden sıçrarcasına vurduğu smaçlarla herkesin dilinde. Bilindiği gibi All-Star haftasonunda düzenlenecek smaç yarışmasına da katılacak isimlerden birisi. Bu sene atletizminin yanısıra istatistiklerini de konuşturup All-Star olan bir diğer yarışmacı Gerald Wallace karşısında en büyük avantajı çabuk sıçrama yeteneği olacak; tabii Nate Robinson'a yine torpil geçilmezse!...

Aslında Illinois doğumlu 24 yaşındaki gard, kariyerinin hiçbir döneminde bu denli göz önünde değildi. Liseyi bir dönem Utah ve Galatasaray formaları giyen Dee Brown'la aynı okulda okudu. Brown'lar arasında daha çok göze batan Dee'ydi. Buna karşın Shannon bir kez McDonalds All American takımına (liselerin All-Star maçı seviyesinde bir organizayon) seçildi, bir kez de Illinois Mr. Basketbol (Illinois eyaletinde yılın basketbolcusu) oldu.

NCAA kariyerine Michigan State formasıyla adım atam Shannon Brown'un, okuldaki ilk iki senesi pek parlak geçmedi. Ortalama 25 dakika civarı süre alarak 10 sayılık bir ortalama tutturabildi. Fakat okuldaki 3. senesinde All-American'lığının hakkını veren rakamlara imza attı: Oynama süresini 35 dakikaya çıkaran Brown 17.2 sayı, 4.4 ribaund ve daha önemlisi %40'lık üç sayı yüzdesi tutturunca son senesini beklemeden NBA Draftının yolunu tuttu.

2006 NBA Draftında 25. sıradan Cleveland tarafından seçilen Brown, şampiyonluğa oynayan bir takıma geldiği için oynayacak süre bulmakta, hatta kadroya girmekte bile zorlandı. Shannon Brown süre almakta zorlanırken, aynı yıl onun 17 sıra gerisinden seçilen bir başka çaylak ortalığı birbirine katıyordu. Daniel Gibson, Cleveland'ın NBA Finaline kadar yükseldiği 2007 sezonunda play-off'larda takımına çok kritik katkılar verirken, aynı pozisyonda oynadığı takım arkadaşı Brown onu çoğu zaman takım elbiseli bir şekilde kenardan izlemekle yetiniyordu.

Shannon Brown, Cleveland'da kabus gibi geçen çaylak sezonunun ardından tam toparlanmaya başladığı, sayı ortalamasını 3.2'den 7'ye kadar yükselttiği 2. yılının ortasında Chicago Bulls'a takas edildi. Chicago'da yalnızca 6 maça çıkabildi ve geçtiğimiz sezonun başında bu kez Charlotte Bobcats'in yolunu tuttu.

Charlotte Bobcats'te 30 maça çıktığı istikrarlı sezonunun sonuna doğru Lakers, Vladimir Radmanovic karşılığında onu ve takım arkadaşı Adam Morrison'ı kadrosuna kattı. Lakers'ın bu takası, Radmanovic'in sorunları ve yüklü kontratından kurtulmak için yaptığı konusunda herkes hemfikirdi. Çünkü Adam Morrison 2006 yılında 3. sıradan seçilen "sözde" bir yıldız adayı olmasına karşın bıyıkları dışında dikkat çekmeyi başaramamıştı. Shannon Brown'un ise dikkat çekmesini sağlayacak bıyıkları dahi yoktu. Dolayısıyla Brown'un, bu kezde -Gibson gibi yine bir başka "draftdaş"ı- Morrison'ın gölgesinde kalacağı düşünülüyordu. Fakat bugün gelinen noktada artık takım elbise giyen Brown değil, Morrison oldu!...

Shannon Brown, NBA'e "şampiyon adayı" bir takımın formasıyla başlarken yaşadığı zorlukları, Lakers gibi "şampiyon" bir takımda tecrübeye çevirmeyi başardı. Lakers'ın geçtiğimiz sezonki şampiyonluğuna katkı yapan isimlerden birisi oldu. Daha da önemlisi NBA kariyerinde ilk defa adını herkese ezberletmeyi başardı.

1.93'lük gard, bu sezon şu ana kadar Lakers formasıyla hiç maç kaçırmadan 7.2 sayı, 2 ribaund, 1.2 asistlik ortalamalar tutturdu. Artık Derek Fisher'ın yerine ilk 5 başlaması gerektiğini düşünenlerin sayısı da her geçen gün artıyor.

All-Star haftasonunda katılacağı smaç yarışması ise ona hiç unutulmamasını sağlayacak bir kapı açabilir. Shannon Brown hem kendisi, hem de bizim için unutulmayacak bir geceye imzasını atabilecek atletik yeteneklere fazlasıyla sahip... (bkz:youtube)

Shabani Nonda

2010-01-29T19:45:00.001+02:00

Şöyle bir düşündüm de: "Nonda'nın gidişine neden üzüldüm?" diye...

2 sezon önce Fenerbahçe'ye karşı şampiyonluğu getiren golü attığı için üzülmedim (!)...

Müthiş oynadığı bir maçın peşine ertesi hafta yedek kalmaktan hiç gocunmayıp, ikinci yarıda dahil olduğu maçı 30 dakikada hat-trick yapıp çevirebildiği için de değil (!)...

Yalnızca 2.5 sezonda, Hagi ve Jardel gibi isimleri geçip Galatasaray formasıyla Avrupa Kupalarında en çok gol atan yabancı futbolcu olduğu için de değil (!)...

Galatasaray kariyerinde 92 maça çıkıp, 40'a yakın gol attığı için hiç değil (!)...

Muhtemel bir yabancı transferi durumunda, herkesin takımdan ayrılacak birinci aday olarak onu gösterdiği bir ortamda; Ankaragücü'yle oynanan kupa maçında karda kışta sahaya çıkıp üstü başı çamur olana kadar oynadığı için de değil (!)...

Tüm bunları yapan, artı kariyeri itibariyle Lincoln'ün 3 katı sorun çıkarma lüksü bulunan; ancak tek bir kapris bile yapmayıp herkese profesyonellik dersi veren bir futbolcu olmasına rağmen, yine de kimseye yaranamadığı için üzüldüm!...

Futbolun Mozart'ı

2010-01-23T18:30:00.012+02:00

1939 yılında takvimler bugünü gösterirken Avusturyalı bir futbolcu kız arkadaşıyla birlikte, kaldıkları Viyana'daki kendine ait apartman dairesinde ölü bulundu. Bu gerek futbolcunun yaşadıkları, gerekse başarıları göz önüne alınırsa sıradan bir ölüm olarak geçiştirilemezdi.

"Futbolun Mozart'ı" lakaplı Avusturyalı forvet Matthias Sindelar, kısa yaşamına ayakta alkışlanacak birçok başarı sığdırdı. Öyleki narin yapısı ve ince tekniğiyle (bü yüzden bir diğer lakabı da Kağıt Adam'dır) hafızalara kazınan başarılı performanslara imza atan efsanevi futbolcu, 1999 yılında Avusturya'da yüzyılın sporcusu ve IFFHS (Uluslararası Futbol Tarihi ve İstatistikleri Federasyonu) tarafından da gelmiş geçmiş en iyi Avusturyalı futbolcu seçilecektir.

Sindelar, 35 yıllık kısa fakat hareketli yaşamında kendini birçok önemli olayın merkezinde bulacaktır. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu sınırları içerisinde doğan futbolcu, sonradan kurulacak Çek Cumhuriyeti'ne dahil olacak -Çek nüfusun ağırlıklı olduğu- Moravya bölgesinde büyür. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun 1. Dünya Savaşı'ndan sonra dağılmasıyla birlikte, ailesiyle Avusturya'nın başkenti Viyana'ya taşınır. Burada 15 yaşındayken Hertha Wien takımında futbola başlayan Sindelar, ilk büyük çıkışını 21 yaşında transfer olacağı Austria Wien'de yapar. Buradaki 15 yıllık kariyerine, 1 lig ve 7 kupa şampiyonluğu sığdırır.

Austria Wien'deki başarısıyla milli takıma kadar yükselen Sindelar, Avusturya'nın 1934 Dünya Kupası kadrosunda kendine yer bulur. Yarı finale kadar yükselip, evsahibi İtalya'ya boyun eğen takımın en dikkat çeken futbolcularından birisidir.

Hayatının en zor günlerini Nazi Almanyası döneminde yaşar. Almanya'nın Avusturya'yı ilhakından (Anschluss) birkaç hafta önce -3 Nisan 1938'de- iki ülke arasındaki birlikteliğin göstergesi olarak Nazi kurmayları tarafından Viyana'daki ünlü Prater Stadyumu'nda (şimdiki adıyla Ernst Happel) bir futbol maçı organize edilir. 70 dakika boyunca oyunun kontrolü "Ağabey" Almanya tarafındadır. Herkes maçın, dostluk göstergesi olarak 0-0 biteceğini düşünürken sahneye Sindelar çıkar ve attığı golle Almanları sessizliğe gömer. Golün sevincini de Nazi kurmaylarının bulunduğu tribünün önünde coşkulu bir şekilde yaşar. Ardından Avusturya bir gol daha atarak Almanya'yı 2-0 mağlup eder.

Bu maçın ardından Avusturya'nın ilhakıyla birlikte, Avusturyalı futbolcular Alman Milli Takımı adına oynamaya zorlanır. Sindelar, bu duruma karşı çıkan ender futbolculardan birisidir ve bir daha Milli Takım forması giyemeyeceğini bile bile Almanya için oynamayı her seferinde reddeder. O güne dek "Futbolun Mozart'ı", 43 maçlık Avusturya Milli Takımı kariyerinde tam 27 gole imza atmıştır.

Sindelar, 1939 yılının 23 Ocak günü evinde ölü bulunur. Alman yetkililer ölüm nedenini "karbonmonoksit zehirlenmesi" olarak açıklar. Onlara göre Sindelar intihar etmiştir. Fakat olayın ardındaki sır perdesi halen aralanmış değildir. Çoğu kişi Nazi Almanyası adına oynamayı reddeden Sindelar'ın, Almanlar tarafından öldürüldüğünü düşünmektedir.

Matthias Sindelar, bir futbolcunun yaşamının yalnızca futbol oynamaktan ibaret olmadığını, kişisel değerlerinin ve insan olarak yapabileceklerinin de en az saha içindeki başarıları kadar önemli olduğunu göstermiştir. Şüphesiz Futbolun Mozart'ının hala unutulmamasının nedeni, saha içinde yaptıkları kadar, saha dışındaki dik duruşudur...

Jo, Nonda ve Hedefler

2010-01-22T01:00:00.002+02:00

Galatasaray, kulüplerimizin uzun süredir yapmadığı bir şeyi yapıp, gözünü en büyük uluslararası futbolcu pazarı Premier Lig'e çevirdi. Premier Lig, takımlarımız fazla ilgi göstermese de her ülkeden kaliteli futbolcu bulabileceğiniz çok büyük bir pazar. Birçok güçlü ekibi bünyesinde barındırması ve rekabet ortamı, çok sayıda önemli futbolcunun bu lige gelip gitmesini sağlıyor. Endüstriyel futbolun yaygınlaşması futbolun ruhu için kötü birşey belki, fakat bir yıl önce Premier Lig'e 30 milyon Euro'lara transfer olan önemli bir oyuncuyu bunun 10'da biri fiyatlara transfer edebilmenizi sağlıyor. Örneğin Manchester City'nin elinde sınırsız bir para var ve bu onlara neredeyse her transfer döneminde takımı baştan aşağı değiştirme imkanı tanıyor. Bu arada Elano ve Jo gibi futbolcular da boşa çıkıyor!

Şu anda Galatasaray'ın kadrosunda bulunan Keita ve Leo Franco dışındaki yabancı futbolcuların Premier Lig geçmişi var. Galatasaray, ligimizde Premier Lig'in nimetlerinden bu denli geniş çapta faydalanmayı akıl eden ilk kulüp oldu.

Jo, genç yaşta Brezilya'nın tropikal ikliminden geldiği Rusya'nın soğuğundan fazla etkilenmemiş olacak ki, CSKA Moskova ile çıktığı 50 küsür maçta 30'dan fazla gol attı. Ardından önemli bir meblağ karşılığı Manchester City'nin yolunu tuttu. Elinde sıcak parası olan City, 9 maçta 1 gol atınca ona fazla sabır göstermedi ve Everton'a kiralık olarak yolladı. Everton'da geçtiğimiz sezonu 12 maçta 5 golle kapadı.

Bu sezon disiplinsiz davranışları gol orucuna girmesine neden olunca, Everton menajeri David Moyes onu gözden çıkardı. Kadrosunda Adebayor, Santa Cruz ve Tevez gibi forvetler bulunan Manchester City'nin ise artık ona ihtiyacı kalmamıştı. Haldun Üstünel bunu farketti ve Neill'dan sonra bir başka Premier Lig oyuncusunu daha Turkcell Süper Lig'e kazandırdı...

Jo, sezon sonuna kadar kiralık olarak oynayacak. Bundan sonra bonservisinin sahibi Manchester City'e dönemeyeceğinin ve Avrupa'da önemli bir takımda kalabilmek için son şansının bu olduğunun farkına varacaktır. Bu durum Jo'nun disiplinsizlik diye bir lüksünün kalmadığı ve 1.89 boyundaki yetenekli futbolcunun Galatasaray için varını yoğunu ortaya koyması gerektiği anlamına geliyor. Avrupa Ligi'nde oynayamayacak olması bu transfer hakkındaki tek soru işareti. Çünkü potansiyeli ve yetenekleri soruyu "Neden Jo transfer edildi?"den "Neden Avrupa Ligi'nde forma giyemeyecek bir oyuncu?"ya çeviriyor...

Bu sorunun cevabı da aslında basit: Ara transferde Nonda'dan kaliteli bir futbolcu bulmanız zor. Ya sakatlık problemleri olan ya da kapalı kutu bir futbolcuyu transfer edeceksiniz. Sercan da olmayınca, en uygun isim olarak 23 yaşındaki Jo'da karar kılındı.

Bu durum bir ikilemi beraberinde getirebilir. Galatasaray, belli ki ilk hedefi lig şampiyonluğu olarak belirledi. Avrupa Ligi'nden geri adım atmak üzücü belki; fakat daha rasyonel olan karar. Seneye bu kadroyla Şampiyonlar Ligi'nde oynamak, nereye kadar gidebileceğinizin belli olmadığı Avrupa Ligi'ne umut bağlamaktan daha önemli. İki kupanın arasındaki gelir farkı da cabası...
Shabani Nonda'nın ise artık takımda kalmayacağı kesinleşti gibi. Sezon sonu Kewell ile birlikte kontratı bitecek iki futbolcudan biri olan Kongolunun sözleşmesi, eğer ortalıkta söylentileri dolaşan Dos Santos transferi de gerçekleşirse yıl sonu beklenmeden bile bitebilir. Nonda herşeyden önce çok önemli bir golcü ve profesyonel; ancak yaşı (Galatasaray'ın transfer politikasında yaşa da önem verdiği düşünülürse) kadroda kalmasının önündeki en büyük engel. Öte yandan kendisi 15 golle, Avrupa'da Galatasaray formasıyla en çok gol atan yabancı futbolcu! (ve bunu yalnızca 2.5 sezonda yaptı!) Nonda'yı bir kenara atmadan önce hakkını teslim etmemiz lazım. Bu medyanın bir çırpıda ele aldığı kadar kolay bir ayrılık olmaz. Ayrılığın götürüsü daha fazla dahi olabilir...

Gerçi Galatasaray, Nonda'dan önce Linderoth sorununu çözmek zorunda. Jo'yla birlikte yabancı sayısı 9'a yükseldi. Linderoth'la önümüzdeki bir-iki gün içinde yolların ayrılması gerekecek gibi gözüküyor. Daha doğrusu bir ayrılık yaşanmak zorunda ve Nonda'dan önce akla gelen ilk isim Linderoth...

Bir diğer genç Premier Ligli oyuncu, Rijkaard'ın eski öğrencisi Giovanni Dos Santos şu an gündemdeki isim. Yabancı kontenjanı sorunu olmasa bu gidişle Galatasaray tamamen bir Premier Lig takımı görüntüsü alacak. İlginç olan ise Premier Lig'den bir tane bile İngiliz futbolcu alınmamış olması!

Galatasaray son iki sezondaki akıllı transfer politikasıyla Avrupa'daki nice kulübün yapamadığını yaptı. Önümüzdeki sezondan itibaren ise artık yapılması gereken, 10 yıllık arayı (!) somut adımlarla sonlandırmaya çalışmak...

I Shot the Sheriff

2010-01-08T12:30:00.001+02:00

Washington Wizards'ın yıldızı Gilbert Arenas, soyunma odasında takım arkadaşı Javaris Crittenton'la "silahla" şakalaşınca bu ona pahalıya mal oldu. Arenas önce Crittenton'ın koltuğuna içi boş 4 silah koyarak, "Birini seç" yazılı bir kağıt bıraktı. Ardından bunu gören takım arkadaşı dolabından kendi silahını çıkarıp Arenas'a doğrultu.

Olayı daha korkunç bir boyuta sokan iddia ise bu ikilinin takım uçağında poker oynadığı ve bir borçlu-alacaklı ilişkisi sebebiyle büyük bir tartışmanın ucundan dönüldüğü...

Bu iş doğal olarak NBA Başkanı David Stern'in canını sıktı ve Arenas maçlardan süresiz men edildi. Arenas şerifi değil, şerif onu vurdu. "Agent Zero", Bob Marley kadar başarılı olamadı...

Teodosic'i Tanımamak

2010-01-07T23:00:00.004+02:00

Efes Pilsen, Euroleague'deki sıkıntılı durumunu evinde Olympiakos'a uzatma sonunda 93-85 yenilerek iyice çıkmaza soktu. Tıpkı Atina'daki ilk maçta olduğu gibi, maçın sonunu daha iyi oynayan taraf yine Yunan ekibiydi. Efes son çeyrekte Kerem'in önce sol dipte Schumpert'ı, ardından sağ dipte Charles Smith'i bulması sayesinde iki üçlükle farkı kapatıp maçın son topunu da kullanma şansı yakaladı. Kerem ribaundu aldığında maçın bitimine yalnızca 4 saniye kalmıştı. Ender o sürede karşı sahaya 3 kere geçebilirdi; fakat Kerem'in yorgunluğunun da etkisiyle böyle bir lüksü ne yazık ki yoktu.

Rakoceviç maça hiç etki edemedi. Kerem, Ender'in sakatlığı yüzünden neredeyse 40 dakika sahada kaldı. Buna karşılık karşısında oynayan Teodosic'in Halperin ve Scoonie Penn sayesinde dinlenme şansı vardı. Gerçi Giannakis onu da fazla kenara almadı; ancak bu iki oyuncu en azından onun aktif dinlenmesini ve maçın sonunda diri kalmasını sağladı. O da kritik üçlükleri ve asistleriyle uzatmada son darbeyi vurdu.

Sırp gard Milos Teodosic yakından tanıdığımız bir isim. Geçtiğimiz yaz Polonya'da düzenlenen Avrupa Şampiyonası'nın yıldızlarındandı. Bizim Sırbistan'ı uzatmada yendiğimiz ve turnuvadaki son galibiyetimizi aldığımız lanetli maçın dikkat çeken oyuncularından biriydi. Daha sonra finale yürüyen Sırp takımının lideri oldu, turnuvanın en iyi beşine seçildi. Fakat maçı anlatan Melih Gümüşbıçak ve en sevilen yorumcu (!) Nur Germen'in bunlardan pek haberi olmayacak ki, onun ne kadar tehlikeli bir gard olduğunu ancak el üstünden bir-iki üçlük soktuktan sonra anlayabildiler. "Bu adama dikkat!" ve "18 numaralı oyuncu" ikazları, bende bir ara televizyonun sesini kısma isteği uyandırdı. Fakat tribünlerin hatırına vazgeçtim...

Beko Basketbol Ligi ve EuroLeague maçlarının ağırlıklı olarak Digiturk'ten yayınlanıyor oluşu nedeniyle maçları takip etme şansım pek yok... Maçları bugün olduğu gibi Show Tv ya da Sky Türk yayınlarsa izleyebiliyorum. Sorun ise benim ayda yılda bir maç izleyebiliyor olmama karşın Teodosic'in neler yapıp neler yapamayacağını kestirebilmem; fakat maçı anlatan ikilinin bunun farkına ancak maç ilerledikçe varabilmesi...

İki senedir "saf" bir basketbol spikeri ve Avrupa basketbolundan haberdar bir yorumcu bulamadılar. Bu sayede maçları izleyememekten kaynaklanan üzüntüm bir nebze azalıyor!...

Melih Gümüşbıçak futbol maçı gibi basketbol maçı anlatıyor; Nur Germen de yarım yamalak bilgisiyle hiç susmadan konuşuyor. Scoonie Penn basket atınca şaşırıyor, o bile attı diyor.. Avrupa basketbolunun en iyi gardlarından biri olan adam için yani! Acaba daha önce Efes Pilsen forması giydiğini söylediler mi? Söyledilerse de maçı izlerken ben hiç duymadım....

Tekrar maça dönecek olursak, Kaya, Kerem, Charles Smith ve Shumpert Efes adına ayakta kalan isimlerdi. Kaya Peker 18 sayısının tümünü %70 civarı bir 2 sayı yüzdesiyle üretirken, hem savunma hem hücum ribaundlarında canını dişine takarak boğuştu. Diğer uzunlar Santiago ve Kasun da, her maçta olduğu gibi yine Euroleague'in çabuk ayaklı pivotlarına karşı ellerinden geleni yaptılar. Ya da en çok ellerinden geleni yaptıkları maç bu maçtı. Baby Shaq'dan dolayı olabilir!

Kerem maç boyunca organizasyon yeteğini konuşturdu. Zaman içinde pas yeteneğini ne kadar geliştirdiğine bir kez daha şahit olduk. Charles Smith hücumda rakip potaya 18 sayı bıraktı; savunmada ise Teodosic'i yavaşlatabilen yegane isimdi. Shumpert'a laf eden zaten taş kesilir. Adam her maç belli bir standardı tutturuyor...

Kaliteli ve derin kadro bazen sorun olabiliyor. Nitekim Efes de bunun canlı örneği... Thornton, Sinan ve Nachbar yine benchte unutuldu.

Olympiakos'ta ise galibiyete Teodosic dışında en önemli katkıyı yapan isim 23 sayı atan Josh Childress'tı. NBA'den geldiğinden bu yana en verimli maçlarından birini oynadı, o da bize denk geldi!

Efes şimdi Top 16'ya kalmak için grubun son maçında deplasmanda Orleans'ı yenmek ve Rytas'ın evinde Malaga'ya yenilmesini beklemek zorunda. 9 maçta 3 galibiyet ve 6 mağlubiyet elde ettiler. Halbuki tablo bunun tam tersi olmalıydı. "Efes bu haliyle Top 16'ya kalsa ne olur?" diye sorası geliyor insanın...

Freddy Adu'yu Bilir Misiniz?

2010-01-07T17:00:00.004+02:00

Championship Manager ve Football Manager tutkunları tabi ki bilir. Zaten CM 2003-2004'te, 14 yaşındaki Gana asıllı A.B.D'li futbolcu Freddy Adu'yu kadrosuna hiç katmamış birine CM tutkunu denemez. Adu'nun oyundaki gelişimi, size birkaç sezon sonra tonla gol atan bir forvete sahip olma imkanı tanır. 17 yaşından küçük olduğu için profesyonel kontratı da yoktur ve bu onu küçük bir meblağ karşılığı transfer edebilmenizi sağlar. Adu hem genç, hem ucuz, hem de müthiş özellikleri olan, tam anlamıyla bir CM efsanesidir kısacası...

Gerçek hayatta ise durum biraz farklı. Hatta bayağı bir farklı! Adu popülaritesini bilgisayar oyunları sayesinde arttırdıktan sonra, henüz 14 yaşındayken Amerikan Profesyonel Futbol Ligi (MLS) tarihinde forma giyen ve gol atan en genç futbolcu oldu. A.B.D formasıyla ilk milli maçına 16 yaşında çıkarak bu alanda da rekoru eline geçirdi.

Adu'yu 2006'da Manchester United teknik direktörü Alex Ferguson genç takımla iki hafta antrenmanda denedikten sonra ülkesine geri gönderdi. Bu Adu hakkında önemli bir ismin verdiği ilk olumsuz karardı. Hemen hemen herkesin dünya futbolunun yeni yıldız adayı olarak gördüğü bir futbolcunun potansiyeli konusunda Ferguson'un haklı olduğu daha sonra ortaya çıkacaktı.

Adu ülkesinde D.C United ve Real Salt Lake formaları giydikten sonra Avrupa'ya ilk transferini 2008'de yaptı. Benfica 19 yaşına yeni basan Freddy Adu'yu renklerine bağladığını duyurdu. Taraftarın beklentileri bilgisayar oyunları dolayısıyla doğal olarak yüksekti; ancak Adu'nun kendini o bilgisayar oyunu yüzünden çoktan tükettiğinin daha sonra farkına varacaklardı.

Uzun lafın kısası Adu, hiçbir zaman bilgisayar oyunlarındaki Adu olamadı. Artık 21 yaşına gelen futbolcu, eğer gerçek hayat sanal dünyadaki gibi işleseydi şu an muhtemelen Messi'yle beraber Barcelona'da ya da Cristiano Ronaldo'yla birlikte Real Madrid'de oynuyor olurdu. En azından adı onlarla beraber anılırdı.

Normalde bir futbolcunun kariyeri ve popülaritesi zamanla yükselirken, Adu'da bunun tam tersi yaşandı. Adu futbol dünyasına büyük bir şöhretle adım attı ve henüz 21 yaşındayken kredisini tamamen tüketti. Benfica onu bugün itibariyle 1.5 yıllığına Yunan ekibi Aris'e kiraladı...

Not: Evet fotoğrafta gördüğünüz adam Pele! Adu'ya ilk zamanlar muhtemelen veliahtı gözüyle bakıyordu...

Fenerbahçe Ülker'in Yeni Gardı

2010-01-05T21:00:00.006+02:00

Willie Solomon'un takımdan ayrılmasından sonra Fenerbahçe Ülker'in sadece Lynn Greer'in sırtında bir yere varamayacağı aşikardı. Zaten Greer herşeyden önce ne kadar saf bir gard, orası bile tartışılır. Bu yüzden 40'ına merdiven dayayan Mrsiç'in şut yeteneğine, bir de top getirmesine neden olarak ağır darbe vuruyordu.

Solomon Fenerbahçe taraftarı için çok önemli bir isimdi, yeni transfer Hırvat Roko Ukiç belki onun gibi kral ilan edilmeyecek; ancak tecrübesi ve kalitesi tartışılmaz.

Ukiç 25 yaşında olmasına karşın şimdiye dek Avrupa'da Tau Ceramica, Barcelona ve Lottomotica Roma gibi önemli takımlarda forma giydi. Hajduk Split altyapısından yetişen (Split, Hırvat basketbolunun Cibona Zagreb ile birlikte iki basketbolcu fabrikasından biridir) Ukiç, son iki sezondur NBA'de yaşam savaşı veriyordu. Bir Avrupalı oyun kurucu olarak Toronto ve Milwaukee formaları giyerken NBA'de tutunmanın zorluklarına şahit oluyordu yani. Tıpkı Sarunas Jasikevicius'un başına gelenler gibi...

Ukiç NBA için olmasa da, Avrupa basketbolu için önemli bir oyuncu. Hırvat milli takımının da en önemli yıldızlarından...

Fenerbahçe Ülker'in bu transfer için epeydir uğraştığı biliniyordu. Sonunda Milwaukee Bucks onu serbest bırakınca Ukiç'e kavuştular.

Delici bir gard olmasının yanında, 3 sayı çizgisinin gerisinden de etkili bir şutör olan Ukiç'in Fenerbahçe Ülker'e yapacağı en büyük katkı tüm bunların yanında, "topun karşı sahaya emin ellerde geçmesi" olacak...

Lakers-Sacramento Rekabeti

2010-01-03T10:30:00.001+02:00

Los Angeles Lakers ve Sacramento Kings arasındaki maçların özel bir öneme sahip olmasının pek çok nedeni var. Her şeyi başlatan sebep, bu iki organizasyonun da NBA'in kuruluşundan (1948) bu yana varlıklarını koruması... O zamanlar isimleri Minneapolis Lakers ve Rochester Royals olan bu iki takım, NBA'in vücuda gelmesiyle birlikte oynanan ilk 6 sezona damgalarını vururlar. Kendi gruplarını sürekli lider tamamlamaları yetmez, bu 6 sezonun şampiyonluklarını -pek adil olmasa da- paylaşırlar: Lakers 5, Royals (Kings) 1 şampiyonluk...

Yıllar yılları kovaladıktan sonra, 1960'larda ikili arasındaki rekabet yeniden kızışır. Çünkü dönemin en popüler iki yıldızı Jerry West ve Oscar Robertson bu iki takımın formasını giymektedir. Jerry West, NBA'in mevcut logosuna ilham veren adam olmayı başarırken, Oscar Robertson halen emsali bulunmayan triple-double sezon ortalamasına imza atar. (Royals formasıyla 61-62 sezonunda 30.8 sayı, 12.5 ribaund ve 11.4 asist!)

Bu iki takımın arasında rekabeti doruğa taşıyan dönem ise, Lakers organizasyonunun Los Angeles'a, Royals'ın da "Kings" adını alıp Sacramento'ya taşınmalarından sonrasına, yeni binyılın başına denk gelecektir.

Lakers, Shaq ve Kobe'yle 2000,2001 ve 2002 yıllarında peş peşe 3 şampiyonluk kazanırken, onları tüm NBA'de belki de en çok zorlayan takım Sacramento Kings olacaktır.

2000 yılında play-off ilk turunda Lakers, Batı Konferansı'nın birincisi olarak sekizinci sıradan Kings'i karşısında bulur; fakat işler Lakers için sanıldığı kadar kolay olmaz. Sacramento Kings, -koç Rick Adelman ve onun kurt asistanı eski Princeton Üniversitesi koçu Pete Carril'in kenar yönetiminde- hıza ve topu dolaştırmaya dayanan ünlü Princeton hücumunu yıldız oyuncuları Jason Williams ve Chris Webber önderliğinde kusursuz uygulayarak, Lakers'ı son maça kadar zorlar. Bu seride rekabeti tavana vurduran olay ise, Sacramento taraftarlarının ellerine geçrdikleri Lakers formalarını yakmalarıdır.

Ertesi yıl Kings, kadrosuna Corliss Williamson ve Doug Christie'yi ekler. Şutör Peja Stojakovic Türkiye'deki Avrupa Şampiyonası'nın yıldızı olarak kendini tescillemiş, Webber ve Divac'ın pota altındaki uyumu da artmıştır.Fakat Lakers'la bu kez ilk turda değil, ikinci turda karşılaşmalarına karşın sonuç hüsran olur: Son şampiyon, Kings'i 4-0 ile süpürür...

Bunun üzerine Kings, bir hamle daha yapar: Sokak basketbolunun efsanelerinden Jason Williams'ı Grizliess'a verirken, karşılığında skorer gard Mike Bibby'e Sacramento'da bir ev tutarlar. Böylece Sacramento Kings'in -en azından yakın tarihinin- efsane kadrosu kurulmuş olur: Vlade Divac, Chris Webber, Predrag Stojakovic, Doug Christie ve Mike Bibby'den oluşan klasik ilk beş; Bobby Jackson, Scott Pollard, Hidayet Türkoğlu ve Corliss Williamson'lı bench...

2002 sezonu iki takım arasındaki rekabetin tavan yaptığı yıl olacaktır. İki takım, bu kez Batı Finali'nde kozlarını paylaşır. Hakem hatalarının ve son saniye üçlüklerinin damga vurduğu seriyi, 19 kez liderliğin el değiştirdiği ve 16 kez beraberliğin yakalandığı son maçta -uzatma sonunda- bir kez daha Lakers kazanır. Bu, iki takım arasındaki çekişmenin zirve noktasıdır. Nitekim o günden sonra hem Lakers hem de Sacramento bir süre toparlanamayacaktır. (Lakers o sezondan sonraki ilk şampiyonluğunu geçtiğimiz yıl kazanırken, Sacramento 4 sezondur play-off'a kalamıyor...)

Tüm bu yazının çıkış noktası, dün gece Staples Center'da oynanan bu iki takımın karşılaşmasıydı. Sacramento'nun bir ara 20 sayı öne geçtiği maçı, Lakers Kobe'nin son saniye üçlüğü ile 109-108 kazandı. Kadro kalitesi ve tecrübe açısından Los Angeles Lakers ile başetmesi olanaksız olan Sacramento Kings, bu farkı genç oyuncularının enerjisiyle kapatmaya çalıştı. Fakat ne yazık ki "Kobe'si" olan taraf onlar değil, Lakers'tı...

Zaten kağıt üstünde rakibinden hayli güçsüz olan kadrosunda, bir de sakatlık sorunları nedeniyle skorer Kevin Martin ve yılın en çok konuşulan çaylağı Tyreke Evans'ı bulunduramayan Sacramento, İsrailli çaylak Omri Casspi ve pivot Spencer Hawes'in toplamda 53 sayılık katkısıyla iyi bir maç çıkardı.

Böylece Lakers-Kings rekabeti de bu sezon yeniden alevlenmiş oldu. Nitekim geçtiğimiz hafta Sacramento'nun sahasında oynanan -ve yine Lakers galibiyetiyle sonuçlanan- maç da iki uzatmaya gitmişti...

Sacramento Kings'in bu sezonu hakkında bir değerlendirme için: Sacramento Küllerinden Doğuyor

Üstüne Basıp Görememek

2010-01-01T19:45:00.006+02:00

Son günlerin malum tartışması Türkiye'nin 2016 Avrupa Şampiyonası adaylığı... Daha doğrusu aday şehirler!

(Bu konu hakkında şuradan bilgilendirici ve detaylı bir yazıya ulaşabilirsiniz: Saraçoğlu Bildirisi & Euro 2016 Şehirleri)

Konunun beni alakadar eden kısmı ise Karadeniz'den bir aday şehir seçilmemesi, Trabzon'un çeşitli yetersizlikler sebebiyle ancak "yedek şehir" olarak değerlendirilmesi...

Trabzon, aday şehirlerin arasına adını yazdıramıyor; ulaşım sorunları nedeniyle...

"Samsun-Trabzon otoyolunu niye yaptınız o zaman?" diye soruyor herkes...

Bende soruyorum: "Kardeşim o zaman Samsun neden Karadeniz'in tek büyük şehri? Neden Samsun'dan her yere havadan, karadan, demiryoluyla, hatta denizden bile ulaşım imkanı var?"

Karadeniz'i Trabzon'dan ibaret saymaya devam edelim...

Daha tek tek bölgelerimiz üzerinde bile yeterli bilgiye sahip olmayıp...

"Ülkeyi batısından ibaret sanıyorlar" diyenlere hepten gülerler o zaman...

Konuyla bağlantılı bir başka yazı: Sorun Trabzon'un Ötesinde

Rijkaard ve Moğollar

2009-12-30T11:30:00.001+02:00

Rockçı Rijkaard'a Moğollar Albümü

Rock müziğe olan tutkusu bilinen Rijkaard'a, Moğollar'ın 1975 yapımı efsane albümü "Düm Tek"in 33'lük plağı hediye edildi.

Ocak 2010 sayısının kapağını Frank Rijkaard'a ayıran Galatasaray Dergisi, Hollandalı teknik adama anlamlı bir yeni yıl hediyesi verdi. Sıkı bir rock müzik tutkunu olan Frank Rijkaard'a Moğollar grubunun efsane albümü kabul edilen "Düm Tek" hediye edildi.

1975 yılında Paris'te kayıtları yapılan ve Türk müzik endüstrisinin temel taşlarından biri olarak kabul edilen albümün günümüzde bulunması çok zor olan 33'lük plağını arşivinde bulunduran G.Saray Dergisi Yayın Yönetmeni Mehmet Şenol, albümü Rijkaard'a hediye etti. Sex Pistols, Pixies ve Nirvana hayranı olan Hollandalı teknik adam bu sürpriz karşısında çok duygulandı.

kaynak: Sabah Gazetesi 29.12.2009

Sivaslı Keita

2009-12-27T18:15:00.004+02:00

Super Lig'in, Galatasaraylı AbdelKader Keita'dan sonra ikinci "Keita'sı" Sivasspor'un transfer ettiği Souleymane Keita oldu. Malili ortasaha futbolcusu Katar'ın Al Arabi takımından transfer edildi. 1.85 boyunda, güçlü fiziğiyle dikkat çekiyor. Bir başka dikkat çeken özelliği ise, 23 yaşında olmasına karşın 6. transferine imza atmış olması!

Şimdiye kadar ülkesi Mali'de başlayan futbol kariyerinde, Birleşik Arap Emirlikleri'nden Cezayir'e; Katar'dan Fransa'ya birçok ülkede top koşturmuş Keita... Cezayir'de 2007 yılında Es Setif forması giyerken takımı "Arap Şampiyonlar Ligi" şampiyonu olmuş. O sezon 22 maçta 4 gol kaydetmiş.

Avrupa'daki tek deneyimi Fransa ikinci lig ekiplerinden Ajaccio'da 4 maç forma giymesi olmuş. Sivasspor, onun ikinci Avrupa macerası olacak.

Dünya üzerinde Keita isimli birçok futbolcu var: Galatasaray'ın yıldızı Fildişi Sahilli Kader Keita ve Barcelona'da oynayan Malili Seydou Keita, bu futbolcuların en kariyerlileri... Ayrıca aklıma gelen bir başka Keita'da, Lens'te forma giyen yine bir Malili, Sidi Yaya Keita...

Souleymane adını onların arasına yazdırabilecek mi, göreceğiz...

Tabata'nın Unutturduğu...

2009-12-26T17:00:00.005+02:00

Bugün internette gezinirken, ntvspor.net'te ayrıntılı bir Nobre değerlendirmesiyle karşılaştım. Orijinal ismiyle "Marcio", Türkçe ismiyle "Mert" Nobre, 2009 yılında çıktığı 36 maçta (lig, kupa ve avrupa) yalnızca 4 gol atabilmiş. Buna karşılık Beşiktaş'la yıllık 2 milyon 400 bin euro'luk, 2.5 yıllık daha anlaşması bulunuyor.

Sezon başında Tabata 8 milyon Euro'luk bonservis bedeliyle transfer edildiğinde çok eleştirilmişti. Nitekim ilk yarıdaki performansı da bu eleştirileri haklı çıkarır cinstendi. Ancak bir şeyi unutmamak gerekir ki, bu Demirören yönetiminin ne yaptığı ilk hatalı transferdi, ne de sonuncusu olacak...

İlk olmadığını Nobre örneğinden anlayabiliriz. Nobre bu özellikleriyle başka hangi ligde bu kadar para kazanabilir merak ediyorum doğrusu. Hatta diğer liglerden geçtim, hangi başka Süper Lig takımında? Fenerbahçe'de, Beşiktaş'ta sergilediğinden daha üstün bir performans ortaya koymasına, en azından daha fazla gol atmasına rağmen bu kadar para kazanamıyordu. Nitekim Fenerbahçe de, daha fazla para talep ettiği için onunla yeni bir sözleşme yapmamıştı!

Demirören döneminin yanlış transfer politikalarının bitmeyeceğini de, gerçekleşmesi muhtemel yeni bir transferdeki gelişmelerden anlayabiliriz. Beşiktaş, Hakan Arıkan ve Rüştü'nün sakatlık problemleri nedeniyle üçüncü bir kaleci transfer etmeyi düşünüyor. Altyapıdan yetişen genç kaleci Korcan henüz iki maç oynamasına karşın, ondan ümidi hemen kestiler. Mustafa Denizli'nin görev süresi boyunca takıma bir tane genç oyuncu monte edememesi en büyük ayıbı bence...

Kaleci transferi için gündeme gelen isim Denizlispor'un genç (!) kalecisi Cenk Gönen... Cenk'in Korcan'dan en önemli farkı, Beşiktaş altyapısından yetişmemiş olması! Denizlispor Cenk karşılığında para+iki futbolcu istiyor.

Bu arada da, Beşiktaş'ın tesislerinde bonservisi elinde olan bir kaleci antrenman yapıyor! Tecrübeli kaleci Murat Şahin de, herhalde bonservisi olmadığı için Beşiktaş'a cazip gelmiyordur...

Önder Turacı

2009-12-25T20:00:00.002+02:00

2003-2004 sezonunda Standart Liege'deki üstün performansından sonra, Belçika Ligi'nde "Yılın Sağ Beki" seçilerek Türkiye'nin yolunu tutmuştu Önder Turacı... Onu transfer etmek üzere ilk önce devreye giren takım Galatasaray'dı; fakat neticeye ulaşan taraf ezeli rakip Fenerbahçe olmuştu. İki takım arasında yaşanan transfer gerginliği o dönemin gazetelerinde de bol bol yer almıştı.

Önder Turacı, Gökhan Gönül transfer edilene kadar Fenerbahçe savunmasının demirbaşlarındandı. Hatta sergilediği performans sonucu milli takım için aday gösterilen futbolculardan biri olmuş; ancak daha önce Belçika Ümit Milli Takımı'yla resmi maçlara çıktığı için, Belçika ve Türkiye arasında yaşanan sorunlar nedeniyle bir türlü Türkiye Milli Takımı'nda oynayabilecek statüyü kazanamamıştı.

Önder, Zico'nun sağ bekte formayı Gökhan Gönül'e vermesiyle birlikte yeterli forma şansı bulamadığı için 2007-2008 sezonu sonunda Fenerbahçe'den ayrılmaya karar vermiş ve Rusya Ligi takımlarından FK Moskova ile ön protokol imzalamıştı. Ardından kararından cayarak, Fenerbahçe sevgisinin ağır bastığını söyleyip ayrılmaktan vazgeçmiş ve bu uğurda FK Moskova takımının transferin gerçekleşmemesi karşılığında hak kazandığı 250 bin dolarlık tazminat tutarını kendi cebinden ödemişti.

İşte o Önder Turacı, giderek gerileyen Fenerbahçe kariyerinin artık sonuna geldi. Bu yıl FIFA'nın aldığı kararla kazandığı Türkiye Milli Takımı için forma giyme hakkını, bir geceyle mahvetti. Bir gece kulübünde yaşadıkları ve aynı gece "ev kazası" olarak açıklanan olay sonucu bileğinden ameliyat olması, Fenerbahçe'deki kredisini tüketti.

Fenerbahçe yönetimi bugün, Önder Turacı ile yollarının ayrılacağını açıkladı...

edit: yollar ayrılmadı

Wenger, Rijkaard ve Özer

2009-12-24T21:30:00.001+02:00

Arsenal teknik direktörü Arsene Wenger'in prensiplerinden biri, yerel kupa maçlarında (lig kupası ve FA Cup) gençleri oynatmaktır. Onun genç oyuncu anlayışı bizdeki gibi 23 yaş değil, 16-17'dir yalnız! Wenger, 23 yaşındaki oyuncuları zaten Şampiyonlar Ligi'nde 11'de oynattığından, ekstradan kupa maçlarında da oynatma gereği duymaz.

Rijkaard'ın da kupa maçları konusundaki görüşünün buna yakın olduğunu hala anlayamadık. Adam takımının başında çıktığı ilk resmi maçta dahi gençleri oynatmıştı. Üstelik bu bir Avrupa Kupası eleme maçıydı. Yani bu risk olumsuz sonuç verseydi, Galatasaray Avrupa Ligi'nde lider çıkacağı bir gruba hiç kalamayabilirdi.

Rijkaard'ın Trabzonspor'la oynanacak kupa maçının kadrosuna yabancı oyuncuları almaması eleştirildi. Sanki oyuncuları Noel Tatili dolayısıyla keyfi olarak ülkelerine göndermiş gibi gösterildi. Keita ve Nonda zaten sakattı. Faydalanamayacağın adamları tribünde oturtmak abes kaçardı. Kewell üst üste çok iyi maçlar çıkarıp, çok efor sarfetmişti. Muhtemelen Noel Tatili olmasa dahi, bu maçta oynatılmayacaktı. Leo Franco'yu ise Rijkaard kupa maçlarında zaten oynatmıyor. Kaleyi Aykut'a veriyor. Dolayısıyla zaten oynamayacak olan bir oyuncunun ülkesine erken gitmesine izin verilmesi normal...

Nitekim Rijkaard, Noel Tatili dolayısıyla yabancı futbolculara torpil geçecek olsa Linderoth'u da İsveç'e yollardı. Yani Trabzonspor maçında sahaya çıkan kadro, Christmas yüzünden değil Rijkaard'ın rotasyon prensiplerinden dolayı ağırlıklı olarak Türk oyunculardan ve gençlerden oluşuyordu!

Öte yanda ise bir ikinci lig takımıyla kendi evinde oynamasına rağmen yabancı futbolcularını Noel tatiline erken göndermeyen, hemen hemen lig maçlarında da oynattığı kadroyla sahaya çıkan Daum vardı. Amacım Daum Rijkaard'dan daha korkak demek falan değil. Sonuçta bu hocanın kendi prensipleri doğrultusundaki tercihidir. Fakat 23 yaşındaki genç Özer'i, (!) ilk kez kendi pozisyonunda 90 dakikalık bir maç oynarken izleme şansı yakaladık. Kendisi de mükemmel futbolu ve attığı gollerle, unuttuğumuz yeteneklerini bize yeniden hatırlattı.

Acaba Özer başka bir ligde, başka bir hocanın elinde olsaydı (mesela giriş paragrafında bahsedilen hocanın ellerinde) bugün kupa maçlarında oynatılacak bir oyuncu mu olurdu, yoksa Şampiyonlar Ligi'nde mi? O da ayrı bir konu...